II SA/Gl 445/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Tomasz Dziuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. S. (S.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 4 lutego 2026 r. nr SKO.II/426/9/2026 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 17 grudnia 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącego 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r. nr [...] Burmistrz Miasta U. zawiesił toczące się z wniosku A. S. postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą" na terenie działki nr ewid. [...] (obręb U.), położonej przy ul. [...], w U. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów. Zgodnie zaś z art. 62 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Mając na względzie powyższy przepis, a także fakt, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 62 ust. 3 przewiduje możliwość przedłużenia zawieszenia postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy było zasadne, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący m.in. działkę nr ewid. [...] (obręb U.), w rejonie ul. [...], może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania. Podkreślono również, że [...] r. wspomniana Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U.. W jego projekcie działka nr [...] (obręb U.) znajduje się w strefie pianistycznej oznaczonej 58SN (strefa zieleni i rekreacji - Strefy SN obejmują tereny miasta związane ze sportem, turystyką i rekreacją. Są to tereny wypoczynkowe wzdłuż rzeki [...] w północnej i centralnej części miasta, tereny tras i wyciągów narciarskich, tras saneczkowych i rowerowych oraz innych obiektów i urządzeń związanych ze sportem i rekreacją. W niniejszych strefach, w zależności od lokalizacji i pełnionej funkcji, dopuszczono w ramach dodatkowego profilu funkcjonalnego dedykowane dla poszczególnej strefy tereny usługowe. Strefy SN określono również w miejscach, gdzie zlokalizowane są istniejące ogrody działkowe). Zachodzi zatem wysokie prawdopodobieństwo sprzeczności planowanej przez inwestora inwestycji z ustaleniami przyszłego miejscowego planu zagospodarowania terenu, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego. Zażalenie na to postanowienie złożył jego adresat. Zarzucił organowi I instancji naruszenie: - art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię i uznanie, że przystąpienie do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, iż prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie - skorzystanie z instytucji zawieszenia pozostaje nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez dogłębnego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie, w szczególności bez ustalenia, na jakim etapie znajduje się proces planistyczny dotyczący działki inwestycyjnej i czy w związku z tym uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a nadto nieuwzględniania faktu, iż dla przedmiotowej działki zostało ustalone inne zagospodarowanie aniżeli przewidywane w projekcie planu ogólnego, a to z uwagi na wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 7 grudnia 2020r. Zaskarżonym obecnie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Podkreśliło, że przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p."). jest konsekwencją przyznania gminie władztwa planistycznego w zakresie kształtowania zasad wykorzystania przestrzeni realizowanego poprzez dysponowanie kompetencją do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania jako aktów prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Gwarancją tego władztwa jest także powoływany przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., mający na celu ochronę interesu publicznego poprzez zabezpieczenie organowi planistycznemu możliwości zawieszenia konkretnych postępowań administracyjnych do czasu przyjęcia stosowną uchwałą kompleksowej regulacji w zakresie wykorzystania podległej mu przestrzeni. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni, które obejmuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Wójt, burmistrz, prezydent miasta. będąc organem upoważnionym do orzekania o warunkach zabudowy jest jednocześnie autorem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.), w którym szczegółowo określa się warunki realizacji przedsięwzięć na danym terenie. Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożył jego adresat reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił SKO w Bielsku-Białej naruszenie: 1) art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię i uznanie, że przystąpienie do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze wystarczającą przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, iż prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie - skorzystanie z instytucji zawieszenia pozostaje nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego; a nadto poprzez uzasadnienie zawieszenia postępowania trwającą procedurą uchwalania planu ogólnego Miasta U., podczas gdy okoliczność ta nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania bowiem przepis art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy wyłącznie planów miejscowych; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.c. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy Kolegium powinno to postanowienie uchylić; 3) art. 15 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania zażalenia - brak analizy i odniesienia się do podniesionych zarzutów, w szczególności faktu, iż dla przedmiotowej działki została już wydana decyzja z dnia 7 grudnia 2020 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielofunkcyjnego usługowo-handlowo-garażowego, w związku z czym został już ustalony dla przedmiotowej działki inny sposób zagospodarowania aniżeli wynikający z planu ogólnego; 4) art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 136 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie żadnych czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak zebrania rozpatrzenia materiału dowodowego, tj. zaniechanie ustalenia rzeczywistego możliwego terminu uchwalenia planu miejscowego, w szczególności w okresie najbliższych 18 miesięcy, zaniechanie ustalenia stanu zaawansowania prac nad tym planem, a odniesienie się do trwającej procedury uchwalania planu ogólnego, który to plan nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 142, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r., poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. z 17 grudnia 2025 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 62 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r., poz. 538 – dalej "u.p.z.p."), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: (1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo (2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skład orzekający w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że konstrukcja tego unormowania daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia, a jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym powodem zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej była akcentowana przez organy obydwu instancji kolizja planowanej przez stronę inwestycji z projektem planu ogólnego dla Miasta U.. Jest poza sporem, że - jak ustalił organ pierwszej instancji – teren objęty wnioskiem obecnie skarżącego obejmujący działkę [...] (obręb U.), położonej przy ul. [...], w U. znajduje się na obszarze, dla którego na mocy uchwały Rady Miasta U. z [...] r. nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego Miasta w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów, z kolei wcześniej, a mianowicie [...] r. wspomniana Rada podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U.. Bezspornym jest również to, że w projekcie owego planu ogólnego przedmiotową nieruchomość zakwalifikowano do terenów oznaczonych symbolem 58SN (strefa zieleni i rekreacji - Strefy SN obejmują tereny miasta związane ze sportem, turystyką i rekreacją. Są to tereny wypoczynkowe wzdłuż rzeki [...] w północnej i centralnej części miasta, tereny tras i wyciągów narciarskich, tras saneczkowych i rowerowych oraz innych obiektów i urządzeń związanych ze sportem i rekreacją. W niniejszych strefach, w zależności od lokalizacji i pełnionej funkcji, dopuszczono w ramach dodatkowego profilu funkcjonalnego dedykowane dla poszczególnej strefy tereny usługowe. Strefy SN określono również w miejscach, gdzie zlokalizowane są istniejące ogrody działkowe). Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, zaś na mocy ust. 3 pkt 1 lit. a tego przepisu, przez zgodność planu miejscowego z planem ogólnym rozumie się ustalenie w planie miejscowym przeznaczenia terenu mieszczącego się w profilu funkcjonalnym strefy planistycznej obejmującej teren. W aktualnym stanie prawnym, uwzględniającym nowelizację powyższej ustawy dokonaną z dniem [...] r., mocą której do wspomnianego aktu wprowadzona została instytucja planu ogólnego, przedmiotowy plan stanowi nowy instrument planistyczny o zasięgu obejmującym całą gminę i służyć ma systemowemu zwiększeniu władztwa planistycznego gminy w zakresie kreowanej polityki przestrzennej. Plan ogólny ustanawia rada gminy w formie uchwały mającej charakter aktu prawa miejscowego (art. 13 ust. 7 u.p.z.p.) i w zamyśle ustawodawcy stanowi on dokument, z którym badana będzie zgodność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale także decyzji o warunkach zabudowy (vide: T. Filipowicz [red.], A. Plucińska-Filipowicz [red.], M. Wierzbowski [red.]. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, publ. LEX). W rezultacie należy przyznać, że przyjęte w planie ogólnym przeznaczenie terenu zasadniczo wiąże organ stanowiący gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, który powinien być w przedmiotowym zakresie zgodny z tym pierwszym dokumentem. Trzeba jednak zaznaczyć, że owo związanie dotyczy sytuacji, gdy plan ogólny został już uchwalony i funkcjonuje w obrocie prawnym. Należy tu zaakcentować, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Chociaż więc art. 62 ust. 1 powołanej ustawy nie formułuje w sposób literalny przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania w jego trybie i - jak wspomniano wyżej - zgodnie z prezentowanym w judykaturze poglądem owo zawieszenie może nastąpić, nawet w sytuacji, nawet gdy jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, to jednak nie sposób tracić z pola widzenia, że zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu akcentuje się iż skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia może nastąpić tyko wówczas, gdy istnienie sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu jest realne (por. wyroki NSA: 22 października 2025 r., II OSK 2704/24; 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15; 22 października 2025 r., II OSK 2705/24 - wszystkie orzeczenia dostępne za CBOSA). Powyższe oznacza, że zawieszenie postępowania na podstawie wskazanej normy powinno być uzależnione od wyniku ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania (patrz wyroki WSA: w Gorzowie Wielkopolskim z 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Go 12/26, publ. Lex nr 4090323). Zdaniem składu orzekającego na pełną aprobatę zasługuje więc pogląd, zgodnie z którym uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest nie tylko sama hipotetyczna kolizja pomiędzy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy a projektowanym miejscowym planem co do przeznaczenia wskazanych w tym wniosku nieruchomości. Konieczne jest bowiem równoczesne prawdopodobieństwo, że owa kolizja skonkretyzuje się. Tym samym za trafne należy uznać stanowisko, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może nastąpić tylko wtedy, gdy można uznać za realne, że plan miejscowy, o treści kolidującej z wnioskowaną decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego czasu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o wydanie tej decyzji. Wymaga bowiem podkreślenia, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 12 k.p.a. i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy ze względu na długotrwałe przerwanie toczącej się procedury. Stąd organ administracji publicznej powinien w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania uprawdopodobnić realną możliwość uchwalenia planu przed upływem ustawowego 18-miesięcznego terminu. Zdaniem Sądu, wypowiadające się w sprawie organy nie wykazały w sposób przekonujący prawdopodobieństwa, że kolizja pomiędzy sporną inwestycją a projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zrealizuje się oraz sformalizuje przed upływem terminu określonego w art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. Wskazane organy położyły akcent jedynie na sprzeczność owego zamierzenia z przeznaczeniem terenu inwestycyjnego przewidzianym w projekcie planu ogólnego. Tymczasem trzeba wyjaśnić, że art. 62 ust. 1 nawiązuje w swojej treści wyraźnie do "planu miejscowego" a nie do planu ogólnego i dlatego sprzeczność z projektem tego ostatniego dokumentu nie może sama w sobie uzasadniać zastosowania niniejszej normy. W warunkach rozpoznanej sprawy jest poza sporem, że plan ogólny dla Miasta U. nie został dotychczas uchwalony, a z ostatniej widniejącej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. informacji wynika, że 16 kwietnia 2026 r. opublikowano dopiero obwieszenie o wydłużeniu terminu konsultacji społecznych jego projektu do 15 maja 2026 r. Jak przy tym wyjaśniono wyżej, brak zgodności spornej inwestycji z projektem planu ogólnego nie stanowi formalnej przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Równocześnie, w ramach procedury dotyczącej uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiadomo tylko tyle, że podjęto uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia. Jak zasadnie podnosiła skarżąca, z akt sprawy ani z wywodów organów obydwu instancji nie wynika, aby poza tą uchwałą dokonano jakichkolwiek dalszych czynności zmierzających do sporządzenia projektu przedmiotowego aktu. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie podnosiła zarzutu naruszenia zasady równości oraz zarzutu odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, normowanej postanowieniami art. 8 § 2 k.p.a.. Tutejszy Sąd z urzędu powziął informację, z uwagi na rozpoznawanie innych spraw podobnego rodzaju, że organ pierwszej instancji w stosunku do innych osób, których nieruchomości znajdowały się w analogicznej strefie, jak nieruchomość skarżącej i ubiegających się o wydanie wskazanej decyzji o warunkach zabudowy taką decyzję wydawał. Tym samym dopuścił się naruszenia postanowień przywołanego powyżej przepisu, albowiem w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do tej okoliczności i nie przedstawił argumentacji przemawiającej za wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie narusza zatem normę prawa materialnego zawartą w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., gdyż nie wykazano zasadności jego zastosowania. Nadto przedmiotowy akt narusza zasadę prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jako że zawarte w nim rozstrzygnięcie nie zostało poparte ustaleniami mogącymi potwierdzać istnienie przesłanek zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem strony. Ponadto wskazane rozstrzygnięcie narusza postanowienia art. 8 § 2 k.p.a. w zakresie odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Powyższe okoliczności wyczerpują przesłankę uwzględniania wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c powyższej ustawy a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji raz jeszcze zbada jej okoliczności i w szczególności wskaże, czy - a jeżeli tak to jakie - czynności podjęto w ramach uchwalania planu miejscowego. Następnie, mając na względzie konkluzje płynące wprost z niniejszego wyroku powtórnie oceni, czy istnieją podstawy do przyjęcia prawdopodobieństwa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostanie uchwalony w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 powołanej ustawy z 27 marca 2003 r., ewentualnie - o ile w międzyczasie nastąpi wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu miejscowego (a nie planu ogólnego) - w terminie przedłużonym na zasadzie art. 61 ust. 3 tej ustawy.