II SA/Gl 422/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do zmiany sposobu użytkowania budynku modelarni na obiekt [...], usytuowanego na działce nr [...] k.m. [...], obręb [...] Dzielnica [...] przy ul. [...] w K., zgłoszonego przez T.W. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł T.W. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej przymusowa realizacja mogłaby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Wykonanie utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji, dotkniętej poważnymi wadami, oznaczałaby konieczność zaprzestania procesu inwestycyjnego związanego z budową [...]. Skutkowałoby to brakiem możliwości rozpoczęcia realizacji planowanej inwestycji i pozyskania dochodów z działalności polegającej na udostępnianiu ścianki wspinaczkowej. Dalej wskazano, że z uwagi na stałe koszty, które ponosi już obecnie skarżący w związku z wynajmem obiektu, w którym działalność ta ma być prowadzona, brak dochodu skutkować będzie brakiem możliwości ich zrekompensowania, a tym samym doprowadzi do upadku planowanej inwestycji, która stanie się dla skarżącego nierentowna. Tym samym brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru przystąpienia do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu ani nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. Charakter prawny takiej decyzji jest najbardziej zbliżony do rozstrzygnięć odmownych, gdyż decyzja o wniesieniu sprzeciwu oznacza, że jej adresat będzie musiał powstrzymać się od zmiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego. W świetle powyższego, wobec faktu, że decyzja ta nie podlega wykonaniu (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może być uwzględniony. Jego uwzględnienie zmierzałoby w praktyce do przyznania przez Sąd skarżącemu prawa wykonania objętych zgłoszeniem robót budowlanych oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu, co w świetle przepisów ustawy p.p.s.a. nie jest dopuszczalne. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że skarżący jako inwestor powinien się liczyć z możliwością wniesienia przez uprawniony organ sprzeciwu co do objętej zgłoszeniem inwestycji. Z uwzględnieniem tego faktu powinien planować zatem prowadzoną działalność gospodarczą i jej skutki finansowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.