II SA/Gl 411/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie dozoru pojazdu oddala skargę.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. po rozpoznaniu wniosku skarżącego R. Z. przyznał zwrot kosztów usunięcia, przechowywania i wynagrodzenia za dozór wymienionych pojazdów w kwocie [...] zł. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 14 grudnia 2017 r. w siedzibie organu oraz w dniu 27 grudnia 2017 r. za pośrednictwem poczty J. K. – prowadzącym działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej "A". W dniu 22 grudnia 2017 r. skarżący złożył w organie I instancji zażalenie na powyższe postanowienie. W treści tego pisma jako odwołującego się oznaczono: "R. Z., prowadzący działalność gospodarczą w ramach "A" s.c. [...], reprezentujący "A" w s.c.". Zaskarżonym postanowieniem Kolegium działając na podstawie art. 134 kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 141 § 2 kpa, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia stronie. Doręczenie postanowienia organu I instancji nastąpiło w dniu 14 grudnia 2017 r. Zażalenie winno być zatem wniesione do dnia 21 grudnia 2017 r. Stąd też wnosząc zażalenie w dniu 22 grudnia 2017 r., skarżący uchybił ustawowemu terminowi. Skargę na powyższe postanowienie wniósł R. Z., domagając się jego uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 134 w zw. z art. 144 kpa – z powodu pominięcia faktu, że reprezentował obie strony postępowania, prowadzące działalność w formie spółki cywilnej, - art. 32 oraz 33 § 1 i 2 kpa – poprzez niewłaściwe przyjęcie, że wniósł zażalenie tylko w swoim imieniu, mimo że wskazywał na reprezentację także drugiego wspólnika spółki cywilnej oraz powoływał się na znajdujące się w aktach pełnomocnictwo do reprezentacji spółki cywilnej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że uchybiono terminowi do wniesienia zażalenia, - art. 111 § 1a, art. 111 § 2 w zw. z art. 126 kpa – poprzez pominięcie faktu, że wobec sprostowania przez organ I instancji postanowienia, termin do wniesienia zażalenia rozpoczyna bieg dopiero od doręczenia postanowienia ze sprostowanym postanowieniem. - art. 112 w zw. z art. 126 i art. 124 § 1 kpa – z powodu pominięcia, że nieprawidłowe pouczenie strony o możliwości i terminie wniesienia zażalenia nie może jej szkodzić. Skarżący zarzucił, że termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg w dniu 21 grudnia 2017 r., tj. w dniu doręczenia postanowienia drugiemu wspólnikowi. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że drugi wspólnik wniósł zażalenie w terminie. Co więcej, w dniu [...] r. organ wydał postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia [...]r. Wreszcie, skarżący zarzucił, że odbierając osobiście w siedzibie organu I instancji postanowienie, podał że nie odbiera postanowienia dla drugiego wspólnika. Wówczas pracownica poinformowała go, że przedłuża się jego termin na odwołanie, gdyż zaczyna biec od momentu doręczenia także drugiemu wspólnikowi. Stąd też skarżący wniósł o stwierdzenie, że nie uchybiono terminowi do wniesienia zażalenia i merytoryczne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium nie wniosło o jej oddalenie, podnosząc że wnosząc zażalenie skarżący podkreślił, iż działa we własnym imieniu. Nawet w sytuacji, gdyby działał jako pełnomocnik J. K., zażalenie wniesiono z uchybieniem terminu, gdyż późniejsze doręczenie jej postanowienia nie rodziło otwarcia innego terminu do wniesienia zażalenia. Sprostowanie rozstrzygnięcia – odmiennie do jego uzupełnienia, nie ma wpływu na bieg terminów do zaskarżenia postanowienia. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Z mocy art. 134 w zw. z art. 144 kpa, wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia jest obligatoryjne. Po upływie terminu z art. 141 § 2 kpa, brak bowiem podstaw do kontroli instancyjnej w wyniku wniesionego środka zaskarżenia. Termin 7-dniowy liczony jest zaś odrębnie dla każdej strony. W przypadku spółki prawa cywilnego, termin ten biegnie odrębnie od doręczenia postanowienia każdemu wspólnikowi. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego skarżącemu do reprezentowania w postępowaniu administracyjnym drugiego wspólnika. Kwestia ta jest jednak bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Nawet w sytuacji, gdyby skarżący wnosząc zażalenie, działał jako pełnomocnik wspólnika, wniesienie zażalenia nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Skarżący odebrał bowiem postanowienie organu I instancji w dniu 14 grudnia 2017 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Późniejsze wydanie przez organ I instancji postanowienia o sprostowaniu kwestionowanego aktu, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia zażalenia. Na postanowienie prostujące przysługuje bowiem odrębne zażalenie (art. 113 § 3 kpa). W przeciwieństwie do uzupełnienia aktu w trybie art. 111 kpa, sprostowanie nie przedłuża terminu do wniesienia zażalenia. W niniejszej sprawie nie zachodzi też przypadek z art. 112 kpa. Postanowienie organu I instancji zawiera bowiem prawidłowe pouczenie. Twierdzenie skarżącego, że odbierając postanowienie w siedzibie organu został pouczony przez urzędniczkę, że termin ulega wydłużeniu z uwagi na fakt, że odrębnie zostanie doręczone postanowienie drugiemu wspólnikowi, nie może odnieść żadnego skutku prawnego. Nie jest to bowiem sprostowanie w zakresie zawartego w postanowieniu pouczenia co do prawa zażalenia, o którym mowa w art. 111 § 1 i § 1a kpa, co przedłuża termin do wniesienia zażalenia zgodnie z § 2 tego przepisu. Skarżący wniósł zażalenie w imieniu własnym, co wynika z treści jego pisma. Wniesienie zażalenia nastąpiło w dniu 22 grudnia 2017 r., podczas gdy J. K. odebrała postanowienie organu I instancji dopiero w dniu 27 grudnia. W tej dacie rozpoczął zatem bieg 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia przez drugiego wspólnika, o ile nie była ona reprezentowana przez skarżącego jako pełnomocnika. Wówczas bowiem termin do wniesienia zażalenia dla niej upłynął również w dniu 21 grudnia 2017 r. Po tej dacie postanowienie organu I instancji miałaby walor ostateczności i jego kwestionowanie możliwe byłoby wyłącznie w nadzwyczajnych trybach. Wreszcie, nawet przy przyjęciu, że zachodziły wątpliwości co do osoby wnoszącej zażalenie z uwagi na skomplikowany sposób sformułowana pisma, rozstrzygnięcie o uchybieniu terminu dotyczy wyłącznie skarżącego, a nie – drugiego wspólnika. Zauważyć należy, że w identyczny sposób oznaczono stronę skarżącą w skardze do sądu administracyjnego, sporządzonej przez fachowego pełnomocnika. Oznaczenie skarżącego jako osoby fizycznej i dodatkowo wskazanie faktu prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, daje podstawy do przyjęcia, że skargę wniosła osoba fizyczna. Podobnie, należy kwalifikować wniesione zażalenie ("w imieniu własnym"). Zatem prawidłowo organ odwoławczy stwierdził uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia zażalenia w imieniu własnym. Fakt, że mógł reprezentować drugiego wspólnika jako jego pełnomocnik, oznacza jedynie sposób doręczenia pism za pośrednictwem pełnomocnika zgodnie z art. 32 oraz art. 33 § 1 i 2 kpa i art. 40 § 2 kpa. W przypadku ustanowienia pełnomocnika, skuteczne jest doręczenie do jego rąk. Nie oznacza to jednak, że wniesiony środek odwoławczy w każdym wypadku winien być traktowany jako wniesiony przez kilka osób. Istotne jest bowiem oznaczenie strony wnoszącej pismo. Skoro w niniejszej sprawie wydanie zaskarżonego postanowienia o uchybieniu terminu nastąpiło w wyniku zażalenia wniesionego przez skarżącego w imieniu własnym, brak podstaw do przyjęcia, że wskutek niezastosowania art. 32, art. 33 § 1 i 2, art. 111 § 2 w zw. z art. 111 § 1a i art. 112 kpa, organ odwoławczy naruszył art. 134 kpa. Nadto, działając z urzędu, sąd administracyjny nie stwierdził innego naruszenia przepisów postępowania. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy.