II SA/Gl 394/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2022 r. sprawy ze skargi B.J. i J.J. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia 28 grudnia 2021 r. nr GKII.7221.61.2021 w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2021 r. nr GKII.7221.60.2021 Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach (ŚWINGiK), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm. – dalej u.p.g.k.), po rozpoznaniu odwołania B. J. (dalej – Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia 30 września 2021 r. nr [...] odrzucającą zarzuty zgłoszone do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym powstałym w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej dla jednostki ewidencyjnej B. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 2 sierpnia 2021 r. J. J. oraz B. J. (dalej Skarżący) zgłosili zarzuty do danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym sporządzonym w procesie modernizacji ewidencji gruntów i budynków w kwestii nieuprawnionego podziału budynku "linią podziału" na dwa odrębne budynki. Zdaniem Skarżących na działce nr [...] powinien być jeden budynek, co jest zgodne ze stanem formalno-prawnym ustalonym decyzją administracyjną nr [...] wydaną przez Starostę Powiatu B. Po ich rozpatrzeniu Starosta decyzją z dnia 30 września 2021 r.: 1) odrzucił zarzuty zgłoszone przez Stronę do danych zwartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym powstałym w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej dla jednostki ewidencyjnej B., a dotyczących budynków o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] znajdujących się na działce nr [...]; 2) nie uwzględniono żądania Skarżących dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów wskazanych w pkt 2-6 zgłoszenia zarzutów z dnia 2 sierpnia 2021 r. W motywach decyzji wyjaśniono, że w ramach prac modernizacyjnych nie dokonywano jakichkolwiek zmian w zakresie danych budynkowych obejmujących budynki o nr [...] i [...]. Ponadto stwierdzono, że budynki te noszą cechy dla tego rodzaju obiektu zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 393 – dalej rozporządzenie) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm. – dalej PKOB). W odwołaniu z dnia 26 października 2021 r. wniesionym wyłącznie przez Skarżącego rozstrzygnięciu Starosty zarzucono: 1) naruszenie prawa proceduralnego w zakresie: art. 6, art. 7a, art. 8, art. 10 § 1, art. 78 k.p.a., tj. - brak pełnej podstawy prawnej, co uniemożliwia odniesienie się do prawidłowości prowadzonego postępowania, w szczególności § 56 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków; - niezapewnienie każdej stronie postępowania czynnego udziału, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono Skarżącym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - brak podstaw do odrzucenia wnioskowanych żądań dowodowych wymienionych w treści zarzutu; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez: - odmowę aktualizacji danych w wyłożonej modernizacji mimo istnienia dokumentów wskazujących na tożsamość pomiarów geodezyjnych wykonanych w trakcie modernizacji i pomiaru powykonawczego budynku; - nie uwzględnieniu definicji budynku zawartego w art. 3 Prawa budowlanego; - pominięcie prawomocnej decyzji [...] wydanej przez Starostę B. jako dowodu w sprawie; - nie usunięcie błędów i pomyłek w ewidencji gruntów i budynków w ramach modernizacji. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez Skarżącego skutku, gdyż wskazaną na wstępie, a zaskarżoną obecnie, decyzją z dnia 28 grudnia 2021 r. ŚWINGiK utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ŚWINGiK wskazał, że celem przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej B. było m.in. zweryfikowanie danych ewidencyjnych dotyczących budynków. Uzupełnienie brakujących danych lub zmiana danych budynków następowało w pierwszej kolejności w oparciu o dane zawarte w materiałach źródłowych zasobu (w szczególności dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 grudnia 2008 r. zaewidencjonowanej pod nr[...] , powstałej w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków obejmującej obręb M., a także w dokumentacji przyjętej do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 listopada 2012 r. zaewidencjonowanej pod nr[...], powstałej w wyniku przeprowadzonej weryfikacji danych ewidencyjnych dla gminy B.) oraz w ewidencjach prowadzonych przez organy architektoniczno-budowlane, a także o dane zawarte w księgach wieczystych. W dalszej kolejności wskazano, że pojęcie budynku w ustawie Prawo budowlane jest odmiennie zdefiniowane niż w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego, w myśl § 2 pkt 4 rozporządzenia zasadnie przyjęto, że w tym znaczeniu występują dwa odrębne budynki, gdyż każdy z nich dysponuje oddzielnym wejściem i może funkcjonować samodzielnie. Podkreślono, że najistotniejszym jest jednak to, że aktualnie ujawnione w ewidencji gruntów i budynków dane ewidencyjne odrębnych budynków nr [...] i nr [...] na działce nr [...] zgodne są z materiałami źródłowymi znajdującymi się w zasobie geodezyjnym, powstałymi w wyniku modernizacji tej ewidencji w 2008 r., a następnie weryfikacji danych objętych tą ewidencją w 2012 r. Dodano przy tym, że przeprowadzona modernizacja w 2021 r. nie wprowadziła w tym zakresie żadnych zmian danych. Zauważono przy tym, że ich zmiana może nastąpić na podstawie dokumentów sporządzonych już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. Z tego też względu dowody przedstawiane przez Skarżących nie mogą wpłynąć na wynik rozstrzygnięcia. Wyrażono także pogląd, że art. 24a ust. 9 u.p.g.k. może stanowić podstawę kwestionowania wyłącznie tych danych, które uległy zmianie wskutek danej modernizacji. Nie podzielono również zarzutów odwołania, za wyjątkiem naruszenia art. 10 k.p.a. Jak zauważył ŚWINGiK, organ I instancji nie skierował zawiadomienia informującego o prawach wynikających ze wskazanego przepisu. Niemniej jednak, zdaniem ŚWINGiK, nie miało to wpływu na wynik sprawy, a ponadto w postępowaniu odwoławczym umożliwiono Skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżący negując decyzję ŚWINGiK wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponadto Skarżący zażądali zobowiązania Starosty do poprawienia ewidencji gruntów i budynków dotyczącej działki nr [...] do stanu rzeczywistego wynikającego z decyzji pozwolenia na budowę, uwidocznionego w dokumentacji geodezyjnej o nr [...] W uzasadnieniu wskazano na naruszenie art. 10 § 1 i art. 79a k.p.a. Uchybienie pierwszemu z tych przepisów polegać miało na tym, że wyznaczono konkretny termin na zapoznanie się z materiałem dowodowym, bez wcześniejszego jego uzgodnienia ze Skarżącymi. Ponadto nie zastosowano wspomnianego art. 79a k.p.a. W dalszej kolejności podniesiono, że Starosta opiera swe stanowisko o istnieniu dwóch oddzielnych budynków na ustaleniach modernizacji danych ewidencji gruntów i budynków z 2008 r. Odmawia natomiast przeprowadzenia dowodu z dokumentacji architektoniczno-budowlanej (m.in. pozwolenia na budowę wraz z załącznikami), geodezyjnej, jak i zmodernizowanej w 2021 r. mapy ewidencyjnej działki [...], która zaprzecza temu twierdzeniu. Według Skarżącej, Starosta dokonał podziału budynku bez zgody jego właściciela, a także nie informując go o tym, a ponadto bez sprawdzenia możliwości ich oddzielnego wykorzystywania. Podkreślono, że niedopuszczalnym jest dokonywanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, przez dokonanie zamiany funkcji budynku jedynie za pomocą opracowania geodezyjnego. Jak zaznaczono, konieczne jest w takiej sytuacji uwzględnienie dokumentacji architektoniczno-budowlanej zatwierdzonej decyzją organu administracji budowlanej lub zmian zamierzonego użytkowania obiektu dokonanej stosownym zgłoszeniem do organu administracji budowlanej. Tymczasem, Skarżący zasygnalizowali, że nigdy nie występowali o podział znajdującego się na ich działce budynku. Zwrócili przy tym uwagę, że wydzielone przez Starostę budynki nie posiadają oddzielnych instalacji, co wyklucza istnienie dwóch samodzielnych budynków. W tej sytuacji w oparciu istniejące dowody Starosta winien w ewidencji gruntów i budynków ujawnić rzeczywisty stan rzeczy. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 września 2022 r. Skarżący podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze. Złożył ponadto do akt sprawy kopię decyzji Kolegium w Katowicach akcentując, że budynek stanowi jedną zabudowę i organ powinien uwzględnić istniejący na gruncie stan faktyczny. Wyjaśnił, że przed tutejszym Sądem toczyła się sprawa w przedmiocie odmowy aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków pod sygn. II SA/Gl 680/15. Dodał, że we wnęce podjazdu znajduje się korytarz, z którego można przejeść przez drzwi na tył posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329, ze zm. ) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom Skarżących, nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja odrzucająca zarzuty Skarżących dotyczące danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym sporządzonym w wyniku modernizacji wspomnianej ewidencji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy na działce stanowiącej własność Skarżących posadowiony jest jeden, czy też dwa budynki (mieszkalny i garażowy, gdzie ten drugi oznaczony jest jako "pozostały niemieszkalny"). Zdaniem Skarżących, pozwolenie na budowę oraz załączona do niej dokumentacja architektoniczno-budowlana, jak również dokumentacja pomiaru powykonawczego budynku i przyłączy, jednoznacznie wskazuje, że na działce jest jeden budynek. Odmiennego zdania jest organ. W jego ocenie, prawidłowość ustaleń modernizacji z 2008 r. (zweryfikowanej w 2012 r.) dotyczących zabudowy znajdującej się na działce została potwierdzona w ramach modernizacji z 2021 r. Zwrócono także uwagę na odmienność definicji budynku funkcjonującej na potrzeby ewidencji gruntów i budynków w stosunku do definicji budynku zawartej w ustawie Prawo budowlane. Przedstawiając stan prawny sprawy podnieść przyjdzie, że zgodnie z słowniczkiem terminów zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej skrócie jak dotychczas u.p.g.k.), ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami (art. 2 pkt 8 u.p.g.k.). Aktualizacja ewidencji, a więc i danych w niej zawartych, odbywa się m.in. poprzez jej modernizację, której przeprowadzenie zarządza starosta na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych (art. 24a ust. 1 u.p.g.k.). Taka aktualizacja miała miejsce również w niniejszej sprawie, przy czym objęto ją jednostkę ewidencyjną B., w której zlokalizowana jest działka Skarżących. Celem jej przeprowadzenia była weryfikacja danych ewidencyjnych dotyczących budynków w niej ujawnionych, m.in. w kwestii ilości budynków, liczby kondygnacji, głównych funkcji budynków i innych elementów stanowiących treść ewidencji gruntów i budynków. W jej toku potwierdzono aktualność danych dotyczących budynków posadowionych na nieruchomości Skarżących, dlatego też nie wprowadzono w tym zakresie żadnych zmian. Zgodnie z art. 24a ust. 9 u.p.g.k. każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji o fakcie ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków danych wynikających z przeprowadzonej modernizacji, zgłaszać zarzuty do tych danych. Przepis ten należy wykładać w ten sposób, że tryb zgłaszania zarzutów przewidziany w art. 24a ust. 9 u.p.g.k. dotyczy tylko nowych danych wynikających z modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Takie rozumowanie znajduje oparcie w regulacji dotyczącej składania zastrzeżeń do prowadzonej modernizacji na etapie wyłożenia projektu operatu, która przewiduje możliwość składania uwag do danych ujawnionych w projekcie operatu (art. 24a ust. 6 u.p.g.k.). Za przedstawionym rozumieniem art. 24a ust. 9 u.p.g.k. przemawia nie tylko wykładnia językowa, ale także systemowa i funkcjonalna. Regulacja ustawowa nie daje racjonalnych podstaw do przyjęcia poglądu, iż zamiarem ustawodawcy było by przy okazji modernizacji ewidencji gruntów i budynków można było skutecznie podnieść wszelkie zarzuty będące poza zakresem i przedmiotem prowadzonej modernizacji (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2778/17, Lex nr 2509433). Zatem w sytuacji, gdy modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie wprowadziła zmian danych odnoszących się do budynków należących do Skarżących, to nie mogą oni skutecznie zgłaszać zarzutów, dotyczących tych budynków. W konsekwencji stwierdzić należy, że skoro modernizacja, do której Skarżący zgłosili zarzuty, nie wprowadziła żadnej modyfikacji danych ujawnionych w ewidencji podczas wcześniejszej modernizacji, to już tylko z tego powodu nie mogły być one uwzględnione. Niemniej jednak należy dodatkowo wyjaśnić - co było również podkreślane przez organy obu instancji – iż w dacie przeprowadzania modernizacji pojęcie budynku na gruncie Prawa geodezyjnego i kartograficznego miało odmienne znaczenie od tego podawanego przez ustawę Prawo budowlane. Oznacza to, że prawodawca wyłącznie na potrzeby ewidencji gruntów i budynków zdefiniował znaczenie pojęcia "budynek". Ma to ten skutek, że kwalifikując dany obiekt do budynków dla ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków organ mógł kierować się wyłącznie znaczeniem pojęcia "budynek" wynikającym z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Stanowił on, że jest to obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Natomiast według PKOB (załącznik – I Objaśnienia wstępne – 2. Pojęcia podstawowe) budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. To właśnie ta definicja była podstawą oceny ilości budynków wchodzących w skład zabudowy na działce Skarżących. Nie można przy tym wykluczyć takiej sytuacji, że dany obiekt na gruncie ustawy Prawo budowlane uznawany będzie za jeden budynek, a w ewidencji gruntów i budynków, ze względu na wspomnianą definicję, ujawniona będzie inna ilość obiektów. W rozpoznawanej sprawie są to dwa budynki o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Kwestionowane prace modernizacyjne – jak zaznaczyły organy - wykonywane były z wykorzystaniem materiałów fotogrametrycznych (modelu terenu, ortofotomapy, lotniczych zdjęć ukośnych). Uzupełnienie brakujących danych lub zmiana danych budynków istniejących w modernizowanej ewidencji następowała w pierwszej kolejności w oparciu o dane zawarte w materiałach źródłowych zasobu (w tym szczególnie w dokumentacji przyjętej do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 grudnia 2008 r., zaewidencjonowanej pod numerem [...], powstałej w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków obejmującej obręb M., a także w dokumentacji przyjętej do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 listopada 2012 r., powstałej w wyniku przeprowadzenia weryfikacji danych ewidencyjnych dla Gminy B. oraz w ewidencjach prowadzonych przez organy architektoniczno-budowlane, a także - w niezbędnym zakresie - o dane zawarte w księgach wieczystych. Oznacza to, że dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków ustalone zostały w oparciu o informacje zebrane podczas wcześniejszej modernizacji, a które to ustalenia czynione były również przy uwzględnieniu informacji będących w posiadaniu organów architektoniczno-budowlanych. Pozwala to na stwierdzenie, że informacje, jakie wypływają z pozwolenia na budowę były znane organowi I instancji przy aktualizacji danych ewidencji w 2008 r. i późniejszej jej weryfikacji w 2012 r. Dlatego też powoływanie się na dokumenty sprzed modernizacji nie mogą przynieść pożądanych przez Skarżących rezultatów. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a więc zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wskazać należy, że może być on skuteczny, o ile strona wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym chodzi o wykazanie uniemożliwienia takich czynności, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 2709/21,; z dnia 13 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 636/21). Jak natomiast wynika z treści skargi, Skarżący nie wykazali, aby tego rodzaju sytuacja zaistniała w sprawie. Dodać należy, że art. 79a k.p.a. dotyczy postępowań inicjowanych na wniosek strony. Tymczasem modernizacja była wszczęta i prowadzona z urzędu. Do sprawy nic nie mogła wnieść złożona na rozprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2017 r. nr SKO/F/423/860/5605/17. Sposób opodatkowania spornych budynków nie wpływa bowiem w żaden sposób na ich oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Dla oceny zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostało także stanowisko przedstawione w załączonym do skargi opracowaniu. Argumentów przemawiających za uwzględnieniem skargi nie dostarczył także przywołany przez Skarżącego wyrok tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 680/15, oddalający skargę na wcześniejszą odmowę aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków, który z negatywnym wynikiem zakończył wcześniej podejmowane przez Skarżących wysiłki zmierzające do skorygowania danych dotyczących przedmiotowych budynków poprzez uznanie ich za jeden budynek. W tej sytuacji brak jest zatem podstaw dla uznania zasadności zarzutów skargi. Otóż organy nie tylko zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale także dokonały prawidłowej jego oceny, czemu dały wyraz w sporządzonych uzasadnieniach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.