II SA/Gl 391/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, w wyniku wznowienia postępowania, w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] r. (złożonym w placówce pocztowej w dniu [...] r.) Z.G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.z dnia [...] r., nr [...] Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzającą, że decyzja tegoż organu z dnia [...] r., nr [...] nakazująca skarżącemu rozbiórkę pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. została wydana z naruszeniem prawa (brak udziału strony w prowadzonym postępowaniu), jednakże naruszenie to nie miało żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wobec wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie z pominięciem trybu przewidzianego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Zastępca Przewodniczącego Wydziału II w dniu 20 marca 2015 r. zarządził (sygn. akt II KO/Gl 17/15) o przekazaniu skargi organowi drugiej instancji celem nadania dalszego biegu zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Wskazać należy, że w okresie przejściowym od dnia 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r., stosownie do art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a. była ona prawnie skuteczna, zaś Sąd był obowiązany do jej przekazania (celem nadania skardze dalszego biegu) organowi. Po tej dacie, tj. od dnia 1 stycznia 2006 r. skargę wnosi się za pośrednictwem organu. Natomiast wpływ skargi bezpośrednio do Sądu skutkuje koniecznością przekazania jej właściwemu organowi, zaś za datę wniesienia skargi uznaje się dzień przekazania jej organowi. Oznacza to, że dopiero z tą chwilą skardze jest nadawany prawidłowy bieg. Tak więc bezpośrednie skierowanie skargi do Sądu, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, spowodowało konieczność jej odesłania do organu, którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone. Oceniając w tej sytuacji dochowanie terminu do wniesienia skargi należało uznać, kierując się wskazaniami zawartymi w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1986 r. (sygn. akt III AZP 12/1986, LEX nr 11723), że została ona złożona w dniu przekazania jej przez Sąd organowi celem nadania prawidłowego biegu, tj. w dniu 23 marca 2015 r. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wobec doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 lutego 2015 r., termin złożenia skargi upłynął skarżącemu w dniu 18 marca 2015 r. (tj. w środę). Jednocześnie wskazać należy, ze zaskarżone rozstrzygnięcie zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu. Skarga natomiast, choć nadana została w urzędzie pocztowym w zakreślonym do tego terminie (bo w dniu 17 marca 2015 r.), to jednakże przesłana została do organu odwoławczego w dniu 23 marca 2015 r., a zatem po terminie przewidzianym do wniesienia skargi. Na marginesie dodać należy, że do dnia dzisiejszego nie wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną.