II SA/Gl 363/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Kędzierska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 1 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 29 listopada 2021 r., nr SKO.IV/424/3985/1206/2021 w przedmiocie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości w sprawie przyznania pomocy finansowej na zakup posiłku i żywności oraz na zakup środków czystości i drzwi postanawia: odrzucić skargę.

W.G. (dalej jako: skarżący) złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 29 listopada 2021 r., nr SKO.IV/424/3985/1206/2021, którym organ ten stwierdził, że Burmistrz Miasta C. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku o przyznanie skarżącemu pomocy finansowej na zakup posiłku i żywności oraz na zakup środków czystości i drzwi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Według tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie organu odwoławczego stwierdzające, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wyżej wymienionego wniosku skarżącego. Podkreślenia zatem wymagało, że – jak wielokrotnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny – postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy do postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. [...] W przypadku rozpatrzenia ponaglenia, wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego. Skardze bowiem podlega zaniechanie przez organ wykonania obowiązku procesowego, nie zaś rozstrzygnięcie załatwiające ponaglenie (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 1350/10, postanowienie NSA z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 940/22). Na marginesie dodać należało, że skarżący wniósł skargę na bezczynność organu I instancji w sprawie z wyżej wymienionego wniosku skarżącego i sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gl 9/22. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało odrzucić skargę na wyżej wymienione postanowienie organu odwoławczego, gdyż wniesienie skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne.