II SA/Gl 340/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant referent - stażysta Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 grudnia 2022 r. nr SKO.UL/41.7/478/2022/19740/RS w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 29 grudnia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej w skrócie "u.p.z.p.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z 4 listopada 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową zlokalizowanych na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...] w rejonie ulicy [...] w R. w części nie objętej planem zagospodarowania przestrzennego". Z akt sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "inwestor") z 5 listopada 2021 r. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania do udziału w postępowaniu zgłosiło się Stowarzyszenie [...] w R. (dalej "stowarzyszenie", "strona skarżąca"). Decyzją z 4 listopada 2022 r. Prezydent Miasta R., uwzględniając wniosek inwestora, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego. Stowarzyszenie wniosło odwołanie od tej decyzji. Jednak zaskarżoną obecnie decyzją z 29 grudnia 2022 r. Kolegium utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium nakreśliło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przybliżyło podstawy normatywne wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zaakcentowało przy tym, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przy tym możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast realizacja projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę. Kolegium wskazało także, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi typowy przykład aktów związanych. Zgodnie zaś art. 53 ust 3 u.p.z.p. organ dokonuje analizy:1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Takie działania organ I instancji zaś wykonał. Z ustaleń organu, popartych dodatkowo uzgodnieniami, nie wynika zarazem by przedmiotowa inwestycja była niezgodna z przepisami. Kolegium odnotowało także, że stacje bazowe telefonii komórkowej zostały przez prawodawcę uznane za przedsięwzięcia mogące potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co wynikało z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Jednakże w czasie trwania przedmiotowego postępowania weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 171). Uchylone zostały m.in. § 2 pkt 7 oraz § 3 pkt 8 Rozporządzenia, które odnosiły się do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Jednocześnie zgodnie z rozporządzeniem zmieniającym do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy .z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Stąd według Kolegium obecnie inwestycje polegające na budowie stacji bazowych telefonii komórkowych nie wymagają decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium odniosło się także do zarzutów odwołania i wyjaśniło, że sprzeciw mieszkańców nie stanowi przesłanki negatywnej wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Bez znaczenia jest także, wskazany w odwołaniu, dostęp mieszkańców do Internetu za pośrednictwem sieci światłowodowej. W kontekście zarzutów odwołania dotyczących potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich Kolegium wyjaśniło, że prawodawca przewidział możliwość zmiany wartości nieruchomości na skutek lokalizacji inwestycji celu publicznego i nakazał stosowanie w takich przypadkach przepisów dotyczących odszkodowań lub innych form rekompensaty. Ponadto, zdaniem Kolegium, zaniechanie zorganizowania spotkania z mieszkańcami nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia ani nie stanowiło naruszenia przepisów prawa. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że organ zapewnił stronom czynny udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 K.p.a.). Zdaniem Kolegium w treści decyzji zapewniono także wymaganą przez przepisy ochronę interesów osób trzecich. Stowarzyszenie wniosło skargę na decyzję Kolegium zaskarżając ją w całości. Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano na pominięcie rzeczywistych potrzeb telekomunikacyjnych lokalnej społeczności. Zwrócono uwagą na konieczność zachowania "zasady rozważnego unikania" oraz zasady ALARA zalecanej przez WHO oraz zawartej w Narodowym Programie Zdrowia na lata temu 2018-2020. Zaakcentowano, że zrealizowanie budowy obiektu o wysokości 50 m w tak bliskim sąsiedztwie osiedla domków jednorodzinnych ma ewidentny wpływ na komfort życia mieszkańców. Stowarzyszenie podniosło także pominięcie aspektu związanego z wysokością planowanego obiektu i zasięgiem anten – w tym mocy sumarycznej i ich technicznych możliwości zmiany obszaru oddziaływania. Pominięto też sumowanie się pola elektromagnetycznego, pochodzącego z pobliskiej linii energetycznej. Nie wiadomo, czy anteny będą wyposażone w zintegrowany system RET, umożliwiający ich pochylanie. Wątpliwości strony skarżącej budzi również nakładanie się fal z sąsiednich azymutów i kumulacja promieniowania elektromagnetycznego. Zaakcentowano także, że brak spotkania z mieszkańcami powinien być odnoszony do art. 8 § 1 k.p.a., przy czym nie można wyłącznie skupiać się na spełnieniu wymogów prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik uczestnika będącego inwestorem wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że stowarzyszenie nie wykazało niezgodności inwestycji z normami technicznymi przewidzianymi dla stacji bazowej. Wskazała, że kwestia badania nachylenia wiązki promieniowania pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Zapewniła jednocześnie, że ustawienia anten zadeklarowane we wniosku będą dotrzymane, zaś operatorzy telefonii komórkowej zobligowani są do badania oddziaływania swoich inwestycji na ludzi. Zaakcentowała, że strona skarżąca nie zrozumiała zasady ALARA i zasady ostrożności – mianowicie obligują one od tworzenia gęstej sieci nadajników, aby aparaty telefoniczne posiadające mały zasięg nie emitowały szkodliwego promieniowania dla ich użytkowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową zlokalizowanych na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...] w rejonie ulicy [...] w R. w części nie objętej planem zagospodarowania przestrzennego". Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej w skrócie jak dotychczas "u.p.z.p."). Art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 50 ust.1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. W przepisie tym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021r. poz. 1899, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną, służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 u.g.n.). Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne Dz.U.2022r., poz 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 maja .2021r., sygn. II SA/Sz 37/21). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023r., poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu. Natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że stacja bazowa telefonii komórkowej, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 lutego 2015 r., sygn. II OSK 1748/13 i z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1604/14). Powyższe prowadzi do wniosku, że Kolegium prawidłowo przyjęło, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodzić także należy z Kolegium, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza obecnie się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowi to konsekwencję opisanej przez Kolegium zmiany stanu prawnego. Na mocy § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022, poz. 1071), w § 2 w ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), od 4 czerwca 2022 r., uchylono bowiem odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. Prawidłowo więc orzekające w sprawie organy obu instancji przyjęły, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W realiach rozpoznawanej sprawy wskazać także należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022r., sygn. akt III OPS 1/22. NSA stwierdził w niej, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust.1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Przywołując powyższą uchwałę NSA wskazać należy na art. 187 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. Uchwała taka ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 1629/22). W kontekście zarzutów dotyczących możliwości pochylania nadajników, czy nakładania się fal z sąsiednich azymutów i kumulacji promieniowania elektromagnetycznego wskazać należy, że przywołana powyżej uchwała już z samej zasady wyklucza skuteczności takich zarzutów. Nie można też ze względu na ww. uchwałę NSA powoływać się na wcześniejsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego treści z uwagi na ww. uchwałę NSA uległy dezaktualizacji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym jest związany treścią przywołanej uchwały. W ocenie Sądu utrzymana przez Kolegium decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p. Nie budzą wątpliwości parametry lokowanej inwestycji, które podano w sentencji decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. Projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskał również wymagane uzgodnienia. Ponadto został sporządzony przez osobę spełniającą wymagania z art. 5 pkt. 3 u.p.z.p. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie wykazały, że istniały podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaakcentować należy, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków – art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Oznacza to, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił do uznania organu administracji. Organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji takiej inwestycji jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Innymi słowy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny. Organ stwierdza bowiem w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2202/10). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 1137/17). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. W realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, nie zachodzi sprzeczność zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Zgromadzony zaś w sprawie materiał jak również przedstawione w decyzjach rozważania organów, potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inwestora zgodnie z art. 56 u.p.z.p. W kontekście zarzutów skargi i stanowiska przedstawionego w jej uzasadnieniu zaakcentować należy, że niedopuszczalnym byłoby wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, czy ze względu na sprzeciw mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. II SA/Gd 774/20). Zaakcentować również należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Opolu z 13 września 2018 r., sygn. II SA/Op 149/18; wyrok WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Gd 834/20, LEX nr 3163369, CBOSA). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., decyzja jest zgodna z art. 107 § 1 k.p.a., a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.