II SA/Gl 292/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Protokolant starszy referent Weronika Siedlaczek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 stycznia 2026 r. nr SKO-PSŚ/41.5/1357/2025/20035 w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 25 listopada 2025 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W. S. (ur. [...] r.), obywatel Ukrainy (dalej: "Skarżący") w dniu 17 października 2025 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu znacznego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie z dnia 14 lipca 2022 r.). Prezydent Miasta G. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia 25 listopada 2025 r., nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 104 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, w skrócie: "k.p.a."), art. 3 pkt 11, art. 16, art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1208, dalej w skrócie: "u.ś.r."), art. 1 ust. 1-2, art. 2 ust. 1-3, art. 26 ust. 1 pkt 1, ust. 2-3 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025r. poz. 337 z późn. zm., dalej: "ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy"), odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego. W treści rozstrzygnięcia wskazał, że od dnia 28 stycznia 2023 r. wnioskowane świadczenie może być przyznane obywatelowi Ukrainy, który przebywa legalnie na terytorium RP i zamieszkuje wraz z dziećmi (por. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). W odwołaniu z dnia 11 grudnia 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez doradcę tymczasowego, nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem. Podniósł, że legalnie przebywa w Polsce i ma nadany numer PESEL oraz status UKR do dnia 4 marca 2026 r., jak również ma znaczny stopień niepełnosprawności. Z tego powodu spełnia wszystkie warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia. Dodatkowo Na poparcie zasadności odwołania powołał się na treść uzasadnienia wyroku NSA z dnia 12 września 2025 r. sygn. akt I OSK 2209/24. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Katowicach (dalej: "SKO") decyzją z dnia 9 stycznia 2026 r., nr SKO. PSŚ/41.5/1357/2025/20035, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 25 listopada 2025 r. Wywiodło, że z weryfikacji statusu Skarżącego w rejestrze PESEL wynika, że posiada status cudzoziemca UKR jako osoby, która opuściła Ukrainę w związku z konfliktem zbrojnym. Tymczasem art. 26 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wskazuje, świadczenia rodzinne, określone w przepisach u.ś.r., związane są przedmiotowo z wychowaniem dzieci i przeznaczone na pomoc w pokryciu wydatków związanych z wychowaniem dzieci. Zatem do tego rodzaju świadczeń, tak jak w przypadku Skarżącego, nie można zaliczyć zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby dorosłej. Zasiłek pielęgnacyjny jako świadczenie rodzinne od dnia 28 stycznia 2023 r. (po nowelizacji) może być przyznane wyłącznie na zasadach art. 26 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, jako mających status lex specialis względem art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. Powołując się na wykładnię literalną i systemową przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy argumentowało, że zasiłek pielęgnacyjny uregulowany w art. 16 u.ś.r. nie należy do grupy świadczeń rodzinnych przysługujących na dzieci, lecz do grupy świadczeń opiekuńczych, które stanowią formę wsparcia dochodowego osoby niepełnosprawnej, w tym osoby dorosłej. Ustawodawca przewidział, kształtując wyjątek od zasad określonych w u.ś.r., że wsparcie dla obywateli Ukrainy, którzy opuścili kraj w związku z konfliktem zbrojnym będzie dotyczyło jedynie rodzin z dziećmi, co nie narusza innych przepisów prawa. W skutek dokonanej nowelizacji art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, dotychczasowe stanowisko organów w tym zakresie uległo zmianie od dnia 28 stycznia 2023 r. W skardze na powyższą decyzję Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zwrot kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy i art. 16 u.ś.r. Wskazał, że z tych regulacji wprost nie wynika, że zamiarem ustawodawcy było ograniczenie prawa do świadczeń rodzinnych. Przepisy u.ś.r. nie ograniczają jej zastosowania w stosunku do osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wywiodło, że zmiana kształtu słownego art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, dokonana na mocy art. 1 pkt 16 ustawy nowelizującej, polegająca na dodaniu do jego treści zastrzeżenia o konieczności zamieszkiwania obywatela Ukrainy na terytorium RP wraz z dziećmi, która weszła w życie z dniem 28 stycznia 2023 r., miała charakter celowy i służyła zakomunikowaniu określonych w tym przepisie treści (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I OK 1966/24). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny publikator: Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W sprawie jest bezsporne, że Skarżący jest obywatelem Ukrainy przybyłym do Polski w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, ma status cudzoziemca UKR i posiada znaczny stopień niepełnosprawności, z tego powodu podlega regulacjom ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Zgodnie z art. 16 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (ust. 1). Zasiłek pielęgnacyjny, w świetle ust. 2 tego przepisu, przysługuje: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat. W przedmiotowej sprawie kwestię sporną stanowi wykładnia art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w brzmieniu po nowelizacji dokonanej z dniem 28 stycznia 2023 r., która zdaniem SKO zawęża krąg osób uprawnionych i jest lex specialis względem art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r., nadto wzmocnieniem tej regulacji jest również art. 26 ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, który wskazuje, że świadczenia przysługują wyłącznie dzieciom. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy został znowelizowany art. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 185, dalej w skrócie: "ustawa zmieniająca"). Do dnia wejścia w życie tej nowelizacji, tj. 28 stycznia 2023 r. przepis ten brzmiał: "Obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do: 1) świadczeń rodzinnych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - odpowiednio na zasadach i w trybie określonych w tych przepisach, z wyłączeniem warunku posiadania karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". W wyniku nowelizacji dodane zostało zastrzeżenie: "jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Organy obu instancji ze zmiany tej wyprowadzają wniosek, że ustawodawca począwszy od 28 stycznia 2023 r. ograniczył katalog świadczeń rodzinnych do tych, które służą wyłącznie potrzebom i wsparciu dzieci. Nie mniej jednak zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. świadczenia rodzinne, a takimi są na podstawie art. 2 pkt 2 u.ś.r. świadczenia opiekuńcze takie, jak: zasiłek pielęgnacyjny oraz świadczenie pielęgnacyjne, przysługują również cudzoziemcom. Przepis ten jest przepisem ogólnym generalnym, którego nie można wykluczyć przy stosowaniu wykładni przepisów szczególnych. Skład orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że wymienione świadczenia są związane z osobą a nie rodziną. Zmiana brzmienia art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy od dnia 28 stycznia 2023 r. nie powoduje zmiany katalogu świadczeń rodzinnych, do których uprawnieni są obywatele Ukrainy. Przyjęte przez SKO metody wykładni prawa - literalna i systemowa - nie oddają rzeczywistego sensu regulacji w kontekście celu ustawodawcy i nie uwzględniają wszystkich uwarunkowań prawa unijnego i krajowego. Sens regulacji art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, mimo nowelizacji jest niezmienny - zapewnienie zabezpieczenia społecznego uprawnionym obywatelom Ukrainy, poprzez udzielenie świadczeń rodzinnych wedle odpowiednio stosowanych zasad i trybu, wskazanych w przepisach u.ś.r. Wynika to z uzasadnienia projektu ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, oraz celu dokonanej zmiany, a więc z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej. Celem zmiany było uszczelnienie systemu i zapobieżenie wyłudzaniu świadczeń przez osoby niezamieszkujące/nieprzebywające w Polsce. Projektodawca wyjaśnił, że: "Zmiana art. 26, polegającą na nadaniu nowego brzmienia ust. 1 pkt 1 i ust. 3b pkt 6 oraz dodaniu ust. 3g-3i, która ma na celu uszczelnienie świadczeń socjalnych. Ww. przepisy umożliwią uzyskiwanie z rejestru Straży Granicznej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz, przez organy właściwe i wojewodów realizujących świadczenia rodzinne na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, także daty/historii przekraczania granicy przez obywatela Ukrainy, tj. zarówno daty każdorazowego wjazdu, jak i wyjazdu z Polski. Powyższe dane są niezbędne w celu eliminacji przypadków nieuprawnionego pobierania przez obywateli Ukrainy, którzy opuścili terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadczeń rodzinnych, świadczenia wychowawczego, świadczenia dobry start, rodzinnego kapitału opiekuńczego oraz dofinansowania opłaty rodzica za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna. W dzisiejszym stanie prawnym Straż Granicza udostępnia datę finalnej utraty prawa do legalnego pobytu w Polsce. Udostępnienie daty wjazdu i wyjazdu z Polski pozwoli na wzmocnienie obecnego systemu kontroli przyznanych świadczeń przez wstrzymanie przez ZUS oraz gminne organy właściwe wypłaty świadczenia bezpośrednio po opuszczeniu Polski. Przewidywany przepis przewiduje, że wypłata świadczenia i dofinasowanie podlega wstrzymaniu w przypadku każdego wyjazdu z terytorium Polski. W przypadku gdy osoba której wstrzymano świadczenie albo dofinansowanie wjedzie na terytorium Polski świadczenie albo dofinasowanie będzie ponownie wypłacane od miesiąca od którego wstrzymano wypłatę, o ile nadal spełnione są warunki uprawniające do tych świadczeń." (por. druk sejmowy nr 2845, IX kadencja Sejmu). Wynika z tego, że po nowelizacji obowiązującej od 28 stycznia 2023 r. obywatelom Ukrainy służy prawo do świadczeń rodzinnych pod warunkiem, że przebywają na terytorium RP, a w przypadku, gdy świadczenia rodzinne są kierowane na potrzeby dzieci - wyjazd z Polski uprawnionego rodzica/opiekuna albo dziecka powoduje wstrzymanie (lub utratę) prawa do świadczenia rodzinnego. Przyjęte nowelizacją uzależnienie prawa do świadczeń rodzinnych od zamieszkiwania z dziećmi na terytorium RP nie powoduje jednoczesnego ograniczenia katalogu (rodzajów) świadczeń rodzinnych wyłącznie do tych, które są skierowane i służą potrzebom wyłącznie dzieci, wykluczając tym samym - bez wyraźnej regulacji - prawo do takich świadczeń osób dorosłych. Ustawodawca ograniczenie takie miałby obowiązek wyraźnie ustanowić, czego niewątpliwie nie uczynił i zamiaru takiego nie miał, co wynika z przywołanego uzasadnienia projektu nowelizacji. Zamiarem ustawodawcy było jedynie uszczelnienie świadczeń socjalnych, tak by otrzymywały je osoby korzystające z ochrony tymczasowej. Tymczasem, zgodnie z art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium RP, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny. Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy stanowi lex specialis względem ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 223), co wynika z jej art. 2 ust. 6, zgodnie z którym obywatela Ukrainy uznaje się za osobę korzystającą w RP z ochrony czasowej, w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz dalszych przepisów, które ustanawiają zakres pomocy społecznej z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisów dyrektywy wykonawczej nr 2001/22/WE. Przyjęty termin pobytu uznania za legalny jest wynikiem zastosowania decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzającej istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkującej wprowadzeniem tymczasowej ochrony (Dz.U. UE L 71/1 z 04.03.2022; dalej decyzja wykonawcza nr 2022/382). Przedstawiona w zaskarżonej decyzji wykładnia przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy pomija wskazane regulacje prawa unijnego i prawa krajowego, zwłaszcza art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r., których celem jest zapewnienie wykonania dyrektywy nr 2001/55/WE. Ustawodawca krajowy przyjął korzystniejszy program ochrony tymczasowej niż rozwiązania z dyrektywy nr 2001/55/WE i zgodnie z decyzją wykonawczą nr 2022/382 powinien mieć możliwość ją utrzymać, co z kolei zapewniają wskazane w tej decyzji źródła finansowania tego programu. Przyznał, w ramach zabezpieczenia społecznego, tj. świadczenia rodzinne, a więc w szerszym zakresie niż wynika to z ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do czego był uprawniony na podstawie dyrektywy nr 2001/55/WE a zwłaszcza decyzji wykonawczej nr 2022/382. Taką intencję ustawodawczą potwierdza również uzasadnienie do projektu ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy (druk sejmowy nr 2069, IX kadencja Sejmu RP). W przywołanym przez SKO wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 1966/24, wyrażono pogląd, że od dnia 28 stycznia 2023 r. świadczenie rodzinne może zostać przyznane jedynie obywatelowi Ukrainy, który przebywa legalnie na terytorium RP i zamieszkuje na terytorium RP wraz z dziećmi. Wskazano, że wykładnia językowa i systemowa przywołanych wyżej regulacji prowadzi do wniosku, iż ustawodawca umożliwił obywatelom Ukrainy korzystanie jedynie z tych świadczeń, które skierowane są na potrzeby dzieci. Pogląd wyrażony w powyższym wyroku nie jest jednak podzielany w najnowszym orzecznictwie NSA. Wskazuje ono, że treść art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być ustalana wyłącznie w procesie wykładni językowej i musi być uzupełniona o wyniki wykładni celowościowej oraz systemowej. Przepis ten odwołuje się wprost do świadczeń rodzinnych, o których mowa w u.ś.r. Zatem uznaje obowiązek zastosowania do cudzoziemców art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. Analiza katalogu świadczeń rodzinnych zawartego w art. 2 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że nie są one ograniczone wyłącznie do świadczeń należnych dzieciom albo wypłacanych w związku z opieką nad dziećmi. Powoduje to, że zastosowanie przepisu art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie zostało ograniczone wyłącznie do świadczeń skierowanych do dzieci bądź związanych z opieką nad dziećmi, ale obejmuje świadczenia rodzinne realizowane na rzecz osób pełnoletnich (np. wyroki NSA z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt I OSK 69/25 i z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt I OSK 67/25). Podobnie w wyroku NSA z dnia 28 listopada 2025 r. sygn. akt I OSK 2201/24, wskazano, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy powinno się interpretować w ten sposób, że w przypadku wystąpienia o świadczenie rodzinne na siebie, przez pełnoletniego obywatela Ukrainy, przebywającego legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma zastosowania wymóg zamieszkiwania wraz z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym ograniczenie prawa obywateli Ukrainy do świadczeń rodzinnych wyłącznie do sytuacji, kiedy przyznawane są dzieciom bądź w związku z opieką nad dziećmi mija się z podstawowym celem ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, którym jest zapewnienie wsparcia materialnego rodzinom ukraińskim oraz osobom będącym obywatelami Ukrainy, którzy wjechali na terytorium Polski bezpośrednio z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi. W rozpatrywanej sprawie to stanowisko Sąd uznaje za prawidłowe. Przy założeniu racjonalności ustawodawcy uznać należy, że celem wprowadzenia do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy i użycie zwrotu "jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" było - po pierwsze - wprowadzenie analogicznego rozwiązania normatywnego jak w art. 26 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, a po drugie - ograniczenie możliwości przyznawania świadczeń rodzinnych, które są w swojej istocie skierowane do dzieci. Katalog świadczeń rodzinnych został określony w art. 2 pkt 1-5 u.ś.r. Wśród tych świadczeń znajdują się zarówno świadczenia przyznawane rodzicom i opiekunom dzieci, służące częściowemu pokryciu wydatków na ich utrzymanie, jak również przyznawane osobom dorosłym lub w związku z opieką nad osobą dorosłą. Nie można tracić z pola widzenia tego, że celem nowelizacji nie było wyeliminowanie pewnej kategorii osób z możliwości ubiegania się o świadczenia rodzinne, tj. osób występujących o świadczenia na osoby dorosłe lub w związku z opieką nad osobami dorosłymi. W tym stanie rzeczy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i nie został wyłączony z katalogu świadczeń rodzinnych, do których mają prawo obywatele Ukrainy spełniający warunki ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy i odpowiednio przepisów u.ś.r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni dokonaną wykładnię art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 2 w związku z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku i zastosuje ją rozpoznając wniosek Skarżącego (por. art. 153 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, a także art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 16 ust. 2 pkt 2 u.ś.r., orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt 2 sentencji), na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (480, - zł.). Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.