II SA/Gl 28/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w mieszkaniu (spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego) o pow. 50 m2. W skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rekreacyjna położona w K. o pow. 781 m2. Wnioskodawca sporządził zestawienie bieżących kosztów utrzymania, z którego wynika, że czynsz za mieszkanie to wydatek rzędu 400 zł; opłaty za energię elektryczną – 130 zł; baz (butla) 25 zł; usługi telekomunikacyjne - 25 zł; wydatki na żywność – 500 zł. Wnioskodawca podał, że jego jedynym źródłem dochodu jest świadczenie z ZUS w kwocie 250 zł, natomiast bieżące, wyżej wymienione koszty utrzymania ponosi jego matka. Na skutek wezwania referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał dokumenty obrazujące ponoszone przezeń wydatki oraz złożył oświadczenie, iż jego matka udziela mu wsparcia finansowego w kwocie 300 zł miesięcznie, a posiadana przezeń nieruchomość ma charakter stricte rekreacyjny i jest wykorzystywana wyłączne na potrzeby własne wnioskodawcy. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Analiza sytuacji materialnej strony nie pozwoliła stwierdzić, że jej stan majątkowy odpowiada przesłankom warunkującym przyznanie prawa pomocy. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ocena możliwości finansowych strony w kontekście ponoszenia przez nią kosztów sądowych jest dokonywana w oparciu o udzielone informacje, a wobec tego ich brak lub też udzielenie informacji w niepełnym zakresie skutkują odmową uwzględnienia wniosku. W realiach niniejszej sprawy udzielone przez stronę informacje są niespójne i wewnętrznie sprzeczne, co wyklucza obiektywne stwierdzenie wystąpienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Przede wszystkim istnieją daleko idące wątpliwości odnośnie źródeł utrzymania strony, zwłaszcza w kontekście wsparcia udzielanego skarżącemu przez jego matkę. W druku formularza, w rubryce 9 wnioskodawca dokonał zestawienia swoich stałych, miesięcznych wydatków, z którego wynika, iż kształtują się one na poziomie 1000, zaznaczając zarazem, że "te koszty ponosi moja Mama". Oświadczenie to, zgodnie z pouczeniem zawartym w rubryce 13 druku formularza zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Tymczasem, w piśmie procesowym, datowanym na dzień 13 marca 2017 r. skarżący, pod takim samym rygorem odpowiedzialności karnej oświadczył, że matka udziela mu comiesięcznego wsparcia w wysokości 300 zł. Powstaje tym samym oczywista wątpliwość, które z owych oświadczeń jest prawdziwe, co ma niebagatelny wpływ na ocenę możliwości finansowych strony. Dalej zauważyć trzeba, że przedłożone przez stronę rachunki za energię elektryczną zostały wystawione na adres, pod którym mieszka skarżący, jednakże na osobę F. K., którego wnioskodawca nie wymienił wśród swoich domowników. Powstaje więc pytanie o wiarygodność podanych przez stronę informacji, która stoi na przeszkodzie bezkrytycznemu przychyleniu się do złożonego wniosku. Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.