II SA/Gl 272/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 2 marca 2017 r. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany stałej organizacji ruchu na ulicy [...] w K. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia z dnia 25 maja 2017 r. wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wskazania, czy organ ten udzielił mu odpowiedzi na powyższe wezwanie. W razie udzielania odpowiedzi przez organ wezwano skarżącego do wskazania daty doręczenia mu tej odpowiedzi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 czerwca 2017 r., jednak skarżący pozostawił je bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U z 2017 r., poz. 1260), prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem jest uprawniony w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, opracowywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu. Jako organ zarządzający ruchem ma kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu. Zarządzenia te są aktami jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty tego rodzaju podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13). Warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na ww. akt Prezydenta Miasta K. było wystąpienie przez skarżącego do tego organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na inne akty można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., nie ma zastosowania (art. 52 § 4 P.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie dopełnił tej czynności. W świetle wskazanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.