II SA/Gl 244/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J., R. J. i J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., po rozpatrzeniu wniosku K. J. i R. J., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej przebudowy tartaku zlokalizowanego na działkach nr "1" i "2" w P. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. J., R. J. i J. S., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarówno organ odwoławczy, jak i uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do tego wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu. Należy zatem uznać, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla skarżących, jak również dla innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Innymi słowy decyzja taka nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Zauważyć wymaga dodatkowo, że treść art. 61 § 3 Ppsa nie przewiduje po stronie sądu obowiązku wstrzymania wykonania aktu w przypadku wniesienia na niego skargi, lecz uzależnia wstrzymanie wykonania od okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Zasadność wniosku strony uzależniona jest wobec tego od uprawdopodobnienia, że realizacja aktu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przy czym jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt II OZ 701/05 (dostępnym na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przedstawienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do wnioskującego o to wstrzymanie. Sąd podejmuje bowiem rozstrzygnięcie w oparciu o zawarte we wniosku informacje. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem sądowi jego merytoryczne rozpoznanie. W rozpatrywanej sprawie fachowy pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie uzasadnił zawartego w skardze wniosku. Tymczasem argumentacja samej skargi sprowadzająca się do zarzutów wskazujących na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na obecnym etapie postępowania nie może być brana przez Sąd pod uwagę. Nie można zatem upatrywać zasadności złożonego wniosku w przekonaniu o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontroli w tym zakresie Sąd dokona dopiero na rozprawie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.