II SA/Gl 1757/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , , po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr SKO.PSI/41.5/724/2023/17380 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji dotyczącej opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 14 września 2023 r. S. S. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez kuratora – Z. S., wniósł do tut. Sądu skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, opisane w rubrum nn. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Skargę niedopuszczalną sąd winien odrzucić, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegało pismo organu o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego, wydane na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.:Dz. U. 2023 poz. 775 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.". Jak wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Według NSA nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o której podjęciu należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Czynność ta bowiem nie potwierdza ani nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tę czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Poza tym pozostawienie sprawy bez rozpoznania z tej przyczyny, co do zasady (tzn. o ile możliwość wystąpienia z żądaniem nie jest ograniczona terminem prawa materialnego) nie pozbawia strony uprawnienia do rozpoznania jej sprawy. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo, że nie zachodzą przesłanki uzależniające podjęcie tej czynności materialno-technicznej to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Nie zmienia to jednak faktu, że wniesienie skargi na pismo, w którym organ informuje skarżącego o pozostawieniu jego podania bez rozpoznania, jest niedopuszczalne. W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, że ze względu na brak objęcia zaskarżonej czynności zakresem regulacji art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Wskazać jeszcze przyjdzie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.