II SA/Gl 172/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z., A.Z.– L. i M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. Z. wystąpił o ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza wskazał, że w skład majątku jego rodziny wchodzi mieszkanie o pow. 50 m2. Wnioskodawca zaznaczył, że nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się strony jest uzyskiwany przezeń dochód w wysokości około 5000 zł brutto miesięcznie oraz zasiłek macierzyński jego małżonki w kwocie około 4000 zł brutto miesięcznie. Pismem z dnia 24 lipca 2014 r. referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: - podanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp., - udokumentowanie wysokości dochodów uzyskiwanych przez skarżącego z tytułu stosunku pracy oraz dochodów osiągniętych przez stronę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2013 r. - udokumentowanie wysokości dochodów osiąganych aktualnie przez małżonkę wnioskodawcy. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci przyznania adwokata z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Nadto, ewentualne uwzględnienie wniosku jest uzależnione od tego, czy strona przedstawi przekonujące argumenty (poparte stosownym materiałem dowodowym) dające podstawę do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności pozwalające na uwzględnienie wniosku. Zaznaczyć również przyjdzie, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku strona domagająca się przyznania prawa pomocy rzeczywiście znajduje się w sytuacji wykluczającej samodzielne poniesienie przez nią kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie jej dochodów z wydatkami, jakie co miesiąc zobowiązana jest ponosić. W realiach rozpoznawanej sprawy nie da się jednoznacznie stwierdzić, że skarżący nie dysponuje środkami pozwalającymi na samodzielnie opłacenie usług adwokata. Przede wszystkim nic nie wiadomo na temat poziomu comiesięcznych, bieżących wydatków rodziny skarżącego. Ustalenie ich wysokości pozwoliłoby na ocenę jak znaczącą pozycję zajmują w budżecie domowym rodziny skarżącego, a w konsekwencji stwierdzenie, czy ich opłacenie rzeczywiście wyklucza zdobycie środków na samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Nadto skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących rzeczywisty poziom dochodów uzyskiwanych aktualnie w jego rodzinie jak również tych, które osiągnął w czasie prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.