II SA/Gl 1699/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 10 października 2022 r. nr SKO.4103.143.2022 w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 12 lipca 2022 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącej Spółki kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia 10 października 2022 r. znak: SKO.4103.143.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. (dalej "Burmistrz" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 12 lipca 2022 r. numer [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Burmistrz, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2 grudnia 2021 r. P Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej "skarżąca"), odmówił ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu o powierzchni do 0,5 ha, obejmującego część działki o numerze ewidencyjnym 1 obręb [...] w gminie K., w zakresie określonym na załączniku nr 1 do decyzji dla budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą (w tym kontenerowej stacji transformatorowej oraz pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne). Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 503; dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne stanowi realizację zabudowy produkcyjnej i nie można go traktować jako instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W konsekwencji nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest możliwe tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – pkt 6 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja jako zabudowa produkcyjna nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż w obszarze analizowanym żadna zabudowa nie występuje. Skarżąca odwołała się od decyzji Burmistrza zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. W konsekwencji doprowadziło to do błędnej wykładni art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. i nieuprawnionej odmowy wydania skarżącej decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając zarzuty skarżącej za pozbawione podstaw. Kolegium podkreśliło, że w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, iż wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa i przyczynami dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. Mianowicie, że przeznaczenie terenu pod nową zabudowę ma być zgodne z przeznaczeniem zastanym w otoczeniu, którego granice wyznacza obszar analizowany. Na poparcie swojej argumentacji Kolegium przywołało wyroki sądów administracyjnych z których wynika, że elektrownia słoneczna nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a budowa farmy fotowoltaicznej prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z przeważającej funkcji na funkcję przemysłową. Ponadto, że z pominięciem wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. na podstawie decyzji o warunkach zabudowy lokalizowane mogą być tylko wyłącznie mikroinstalacje odnawialnego źródła energii. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 - pkt 6 u.p.z.p. Z uwagi na fakt, że w obszarze analizowanym nie występuje żadna zabudowa to inwestycja skarżącej jako zabudowa produkcyjna nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W skardze skarżąca zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącą inwestycji wymagane jest spełnienie wszystkich warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 - pkt 6 u.p.z.p. podczas, gdy w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnego źródła energii nie jest niezbędne spełnienie warunków z pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. Zarzucono także naruszenie art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki ustawowe. W zakresie przepisów prawa procesowego skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności okoliczności, że inwestycja skarżącej stanowi instalację odnawialnego źródła energii i poprzez pominięcie interesu społecznego (zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii) przemawiającego za wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Zarzucono także naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej wynikającej z art. 8 k.p.a. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że inwestycja objęta wnioskiem skarżącej z dnia 2 grudnia 2021 r. stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. W przepisie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ustawodawca nie dokonał rozróżnienia instalacji odnawialnego źródła energii, które umożliwiają odstępstwo od warunków z ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. To zaś oznacza, że obowiązków wynikających z tych regulacji nie stosuje się do spornej inwestycji. Nieusprawiedliwione jest przy tym dokonywanie wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z uwzględnieniem treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy wykładać literalnie, a nie systemowo. Przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dotyczą planowania przestrzennego, co jest procedurą odmienną od ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze indywidualnej decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście jest decyzją związaną o charakterze deklaratoryjnym. Skarżąca na poparcie swojego stanowiska odwołała się do wyroków sądów administracyjnych oraz uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw. Zauważyła, że ani z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ani z treści art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii nie wynika ustalenie, że dotyczą one instalacji odnawialnego źródła energii wyłącznie o określonej mocy. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze czy planowana przez skarżącą inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm.; dalej "u.o.z.e."). Po drugie wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W sprawie nie jest sporne, że teren objęty wnioskiem skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest położony w obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz znajduje się w obszarze, dla którego nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu. Planowana przez skarżącą inwestycja polega na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z innymi niezbędnymi do jej funkcjonowania obiektami i urządzeniami. Planowania inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.). Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. instalację odnawialnego źródła energii stanowią wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Zaś w myśl art. 2 pkt 22 u.o.z.e. odnawialnymi źródłami energii są odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Planowana przez skarżącą inwestycja polega na budowie wyodrębnionego zespołu urządzeń umożliwiających wytwarzanie energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii promieniowania słonecznego, opisanych przez dane techniczne i handlowe. Stanowi zatem instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Interpretacja przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Niemniej jednak zwrócić uwagę należy na dwie kwestie. Po pierwsze mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524) zmieniono z dniem 29 sierpnia 2019 r. brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wskazując, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Zmieniony przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej posługuje się pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii. Wykluczono zatem możliwość utożsamiania tych dwóch pojęć i tym samym zdezaktualizowała się zasadność posiłkowania się orzecznictwem sądowym sprzed wskazanej zmiany art. 61 ust. 3 u.p.z.p., odnoszącym się do kwestii kwalifikowania farm fotowoltaicznych do urządzeń infrastruktury technicznej. Po drugie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") przeważa stanowisko, że treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, iż warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22; z dnia 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; z dnia 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, opubl. w CBOSA). Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższe stanowisko w pełni podziela. Interpretacja przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna opierać się na zastosowaniu reguł wykładni językowej wobec jednoznacznego i jasnego brzmienia tej regulacji. Wykładnia systemowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z odwołaniem się do treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (przed dniem 30 października 2021 r. – 100 kW) nie może mieć miejsca, gdy brzmienie przepisu nie budzi wątpliwości. Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie wprawdzie wskazane regulacje zawarte są w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprawidłowe jest dążenie do ich systemowego powiązania. Instytucje te zostały uregulowane odrębnie, w sposób kompletny. Brak jest uzasadnionych podstaw, by w drodze wykładni rozszerzającej przepisy prawne regulujące w sposób kompletny wydawanie decyzji o warunkach zabudowy były uzupełniane innymi przepisami u.p.z.p. nie odnoszącymi się do tej kwestii. Znaczenie ma także okoliczność, że studium jest aktem planowania przestrzennego, nie jest jednak aktem prawa miejscowego, a tym samym źródłem prawa. Nie wiąże zatem organu wydającego decyzję administracyjną. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to obowiązuje na nim tzw. państwowy porządek planistyczny, którego konkretyzacja może nastąpić w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Jak podkreślił NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22 wyeliminowanie bądź nieuchwalenie planu miejscowego, w sytuacji, gdy obszar inwestycji objęty jest ewentualnie tylko studium nie oznacza, że na tym terenie obowiązują odpowiednie ustalenia studium. Są one wiążące jedynie przy uchwalaniu planu miejscowego i nie mogą zastępować ustaleń planu. NSA w wyroku z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21 (opubl. w CBOSA) wskazał także, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te wartości w pełni uzasadniały odejście przez ustawodawcę od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z uwagi na powyższe, przepisy art. 10 ust. 2 jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy zatem przyjąć, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy i kwalifikacji inwestycji jako zabudowy przemysłowej, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p, nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2). Wobec powyższego należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organy uznając, że sporna inwestycja nie stanowi odnawialnego źródła energii, a zabudowę przemysłową bądź urządzenie infrastruktury technicznej dokonały błędnej wykładni art. 2 pkt 13 u.o.z.e. w związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., która miała wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji przyjmując, że sporna inwestycja musi spełniać wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organy obu instancji dokonały błędnej wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., która miała wpływ na wynik sprawy. Wobec tego zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 u.p.z.p. i art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W tym kontekście zasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wynikającej z art. 7 k.p.a. oraz ujętej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. Całkowite pominięcie literalnego brzmienia art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. skutkowało naruszeniem zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, a w konsekwencji zaniechaniem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organy przy rozpatrywaniu sprawy nie wzięły także pod uwagę interesu społecznego, tj. że budowa oraz eksploatacja farm fotowoltaicznych realizuje niewątpliwie cele ochrony klimatu, wspierając zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a także ma na celu ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Jednocześnie nieprawidłowym było utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy obarczonej powyższymi wadami decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Natomiast za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. dotyczący niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca nie wskazała, które z okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione. Ponadto zarzut ten w istocie, ze względu na jego uzasadnienie, dotyczy błędnej wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w wysokości 500 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.