II SA/Gl 1528/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. L.– G., G.G. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oddala skargę.

Wnioskiem z 30 czerwca 2020 r. A. L. i G. G. (dalej: "wnioskodawcy" lub "skarżący") wystąpili do Starosty [...] o zwrot części nieruchomości położonej w L., stanowiącej działkę nr 1 o pow. 148 m², objętej księgą wieczystą nr [...], podając, iż nieruchomość została wywłaszczona, ale nigdy jednak nie została formalnie przejęta. Postanowieniem z [...] r., nr [...], sprostowanym postanowieniem z [...] r. (w zakresie obrębu, numeru i powierzchni działki) Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, działając na podstawie art. 61a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., w skrócie: "k.p.a."), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości wskazując, że w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr 1 o powierzchni 144 m² położonej w L., jako jej właściciele ujawnieni są wnioskodawcy. Stanowi to oczywistą przeszkodę do prowadzenia postępowania w przedmiocie jej zwrotu, gdyż posiadają tytułu prawny do nieruchomości i nią dysponują. W zażaleniu wnioskodawcy podnieśli, że działka wskazana w ich wniosku znajduje się w pasie drogowym, którym zarządza Starosta [...]. Nie została formalnie przejęta ani wykupiona, stąd też jest bezprawnie użytkowana bez rekompensaty za grunt. Wojewoda Śląski postanowieniem z [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] r., sprostowane postanowieniem z [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, iż z treści wniosku z 30 czerwca 2020 r. wynika, iż wnioskodawcy w oparciu o art. 136 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, domagają się zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, oraz podkreślają, że nigdy nie została ona formalnie przejęta. Tymczasem, wskazana we wniosku podstawa prawna może mieć zastosowanie wyłącznie do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa. W prowadzonej dla działki nr 1 księdze wieczystej [...], jako jej właściciele widnieją wnioskodawcy (we wspólności ustawowej małżeńskiej). Ponadto, w jej dziale III znajduje się ostrzeżenie o niezgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym, polegającym na tym, że "udział w 8/24 części w prawie własności nieruchomości stanowiącej działkę nr 2 nabył Z. K. przez zasiedzenie". Brak jest natomiast wzmianki o toczącym się lub zakończonym postępowaniu wywłaszczeniowym. Sami wnioskodawcy wskazują również, że działka nr 1 nigdy nie została "formalnie wywłaszczona ani przejęta". Tym samym brak jest podstaw do zastosowania wobec niej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących zwrotu nieruchomości. Posiadanie przez wnioskodawców tytułu prawnego do nieruchomości, w dniu złożenia wniosku o jej zwrot stanowi oczywistą przeszkodę do prowadzenia takiego postępowania i uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Dodatkowo, zaznaczył, że w treści zażalenia wnioskodawcy wskazali, że ich nieruchomość "znajduje się w pasie drogowym, którym zarządza Starosta [...]" i akcentowali brak możliwości korzystania z niej (przez wiele lat), a także brak otrzymania dotąd rekompensaty oraz ponoszenie kosztów w postaci podatku od całej powierzchni tej nieruchomości, dlatego należy wnioskować, iż ich intencją jest w istocie uregulowanie stanu prawnego nieruchomości. Z tego powodu podał, iż ulica [...], przy której położona jest działka nr 1, stanowi obecnie - na odcinku pomiędzy ul. [...] i ul. [...] - drogę powiatową (której zarząd sprawuje Powiatowy Zarząd Dróg w M. z siedzibą w L., a nie Starosta [...]). Droga ta, istnieje już od wielu lat (uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z [...] r. nr [...] zmieniono jej nazwę z ul. [...] na ul. [...]). Zatem jeżeli ulica ta, w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę publiczną, to istnieje możliwość wystąpienia do Wojewody Śląskiego, na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 z późn. zm.) z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej, że działka nr 1 (lub jej część) jako zajęta wówczas pod tę drogę, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się z własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Odnosząc się do kwestii niedoręczenia postanowienia organu I instancji, Wojewoda Śląski podniósł okoliczność błędnego zaadresowania przesyłki, która powinna być skierowana do G. G., jednak nie miało to wpływu na skuteczność złożonego przez niego zażalenia, a tym samym nie wywołała negatywnych konsekwencji dla jego sytuacji procesowej i nie pozbawiła możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia. Brak jest zatem podstaw do wyeliminowania postanowienia organu I instancji z obrotu prawnego wyłącznie z tego względu. Pismem z 6 listopada 2020 r. skarżący wnieśli skargę na powyższe postanowienie, któremu zarzucili brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, tj. czy nieruchomość stanowi ich własność w całości i gdzie przebiega granica pomiędzy ich działką a działką Skarbu Państwa (działka drogowa), oraz jednoznacznego określenia, gdzie mogą postawić ogrodzenie. Domagali się ukarania pracownika, który wadliwie skierował postanowienie organu I instancji pod błędne nazwisko. W odpowiedzi na skargę z 4 grudnia 2020 r., organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o normę zawartą w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.) wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W myśl art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszonym, m.in. wówczas, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowania administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie przywołanych przepisów Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. Na wstępie należy zauważyć, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. jest art. 61a § 1 k.p.a., który został wprowadzony w dniu 11 kwietnia 2011 r., na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18 z późn. zm.). Stanowi on, iż organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Nowelizacja ta pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Powołany przepis przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie, bądź postępowanie administracyjne już się toczy albo w tej samej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie, bądź doszło do upływu terminu określonego w ustawie i brak jest podstaw do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. np. B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2019, s. 421 oraz R. Stankiewicz, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 384). Dodatkowo, aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. Wskazuje zatem na przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej. Potwierdza to użyte przez ustawodawcę kategoryczne sformułowania: "nie może być wszczęte". Wyrażenie to jednocześnie wskazuje, że określone w art. 61a § 1 k.p.a. przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli być oczywiste, np. brak podstawy prawnej do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie, czy też występują okoliczności, które doprowadziłyby do wszczęcia postępowania wymagającego po jego zakończeniu wznowienia tego postępowania lub stwierdzenia nieważności wydanej w nim decyzji (por. wyroki NSA: z 30 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1385/11; z 5 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1609/13; z 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 553/15; postanowienie NSA z 22 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1635/14). Na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalnoprawne, analizując, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Skoro jednak na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Innymi słowy, na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, bowiem instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok NSA: z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1987/12; z 17 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1053/17; z 6 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 876/20). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 30 czerwca 2020 r., powołując się na art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm.; dalej: "u.g.n."), zwrócili się o zwrot części nieruchomości położonej w przy ulicy [...] w L. Powodem odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w stosunku do działki skarżących, położonej w L. o nr 1 i powierzchni 144 m², objętej księgą wieczystą nr [...], było stwierdzenie, że zakres ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.; dalej: "u.g.n.") w kwestii zwrotu nieruchomości obejmuje tylko nieruchomości przejęte na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, na podstawie decyzji o wywłaszczeniu oraz zdarzeń prawnych wymienionych w art. 216 u.g.n. W związku z brakiem przepisu prawa materialnego, na podstawie którego organ administracji mógłby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania skarżących, odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego, w oparciu o art. 61 a § 1 k.p.a. W tym miejscu należy przypomnieć, że podstawą prawną dla dochodzenia na drodze postępowania administracyjnego zwrotu nieruchomości wywłaszczonych, przejętych bądź nabytych przez Skarb Państwa stanowią przepisy u.g.n. zawarte w rozdziale 6 Działu III. Kluczowe znaczenie ma przepis art. 216 u.g.n. Określa on przypadki, w których to nastąpiło przejęcie bądź nabycie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, nie w drodze decyzji o wywłaszczeniu wydanej na podstawie przepisów u.g.n., a co do których pomimo tego mają zastosowanie przepisy wymienionego rozdziału i działu, czyli przepisy dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Przepis ten - stanowiąc normę o charakterze szczególnym (lex specialis) nie podlega interpretacji rozszerzającej. Wyliczenie w nim ustaw i przepisów poszczególnych ustaw ma charakter wyczerpujący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1602/09). Niedopuszczalne jest, aby w drodze wykładni sądowej rozszerzać stosowanie instytucji zwrotu nieruchomości na nieruchomości, które nie zostały wywłaszczone, ani też nie zostały przejęte lub nabyte w trybie ustaw wymienionych w art. 216 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1698/13). Do dochodzenia zwrotu nieruchomości koniecznym jest ustalenie, że skarżącym przysługiwało prawo własności określonej nieruchomości oraz ta okoliczność, że zostali oni tego prawa pozbawieni w efekcie władczego działania organów administracji państwa poprzez wydanie stosownego aktu administracyjnego (por. wyroki WSA: w Gdańsku z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 858/11 i w Krakowie z 18 lipca 2019 r. sygn. II SA/Kr 610/19). Organy obu instancji odmówiły wszczęcia postępowania na wniosek skarżących z uwagi na to, że zawnioskowana do zwrotu nieruchomość, nie została nabyta przez Skarb Państwa w drodze wywłaszczenia sensu stricto (decyzji administracyjnej) ani też w inny sposób objęty hipotezą art. 216 u.g.n., co powoduje, że przepisy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości nie mają do niej zastosowania. Stwierdzenie tych okoliczności już na etapie analizy treści wniosku skarżących, złożonego na podstawie art. 136 u.g.n., uzasadniało odmowę wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 136 ust. 1 u.g.n. nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140 (ust. 3). Pod pojęciem "nieruchomość wywłaszczona", należy rozumieć wyłącznie takie nieruchomości, w stosunku do których Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze instytucji wywłaszczenia rozumianej sensu stricto, a więc na podstawie indywidualnej (w znaczeniu podmiotowym) i konkretnej (w sensie przedmiotowym) decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu administracyjnym, na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustaw, regulujących ogólne zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości za odszkodowaniem. Inaczej mówiąc, nieruchomością wywłaszczoną będzie każda nieruchomość, względem której wydano akt wywłaszczeniowy, niezależnie od tego kiedy to nastąpiło, czy na podstawie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy aktów prawnych ją poprzedzających. Wyjątek od powyższej zasady znajduje się w art. 216 u.g.n., który wylicza akty prawne, na podstawie których dokonano przejęcia lub nabycia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa albo gminy, i które również uważa się za wywłaszczenie, tj: - art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; - ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach; - ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi; - art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach; - ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach; - art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli; - art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych; - ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zdaniem Sądu, status wskazywanej przez skarżących nieruchomości jako "nieruchomości wywłaszczonej" w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów, jest elementem stanu faktycznego, od którego zależy sama możliwość podjęcia decyzji stosowania prawa, a w razie jego braku nie ma sprawy administracyjnej, co uzasadniało podjęcie w sprawie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania. Należy zauważyć, że organ II instancji poinformował również skarżących, zważywszy na treść zażalenia, że ulica [...], przy której położona jest działka nr 1, stanowi obecnie - na odcinku pomiędzy ul. [...] i ul. [...] - drogę powiatową (której zarząd sprawuje Powiatowy Zarząd Dróg w M. z siedzibą w L., a nie Starosta [...]). Droga ta, istnieje już od wielu lat (uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. z [...] r. nr [...] zmieniono jej nazwę z ul. [...] na ul. [...]). Zatem jeżeli ulica ta, w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę publiczną, to istnieje możliwość wystąpienia do Wojewody Śląskiego, na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 z późn. zm.) z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej, że działka nr 1 (lub jej część) jako zajęta wówczas pod tę drogę, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się z własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu pominięcia treści wniosku skarżących, wskazać należy, że zarzuty te należy uznać za chybione wobec wskazania wyraźnej podstawy prawnej wniosku i żądania zwrotu nieruchomości. Tymczasem zaprzeczenie przez organy wywłaszczeniu tejże nieruchomości powoduje, że zarzuty niezbadania przesłanek dotyczących zwrotu nieruchomości, tj. zbędności nieruchomości na cel publiczny, uznać należało za bezzasadne. Odnosząc się do kwestii niedoręczenia postanowienia organu I instancji trzeba zaznaczyć, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W sytuacji jednak, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, nie ma podstaw do eliminowania tylko z tego względu rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy, okoliczność błędnego zaadresowania przesyłki nie miała wpływu na skuteczność złożonego zażalenia, a tym samym nie wywołała negatywnych konsekwencji procesowych i nie pozbawiła żadnego z obojga skarżących możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia. Dokonując analizy zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organ II instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności oraz dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego w niej materiału dowodowego, odnosząc się do argumentów odwołania (por. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Dodatkowo, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi ustawowe określone w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zawiera istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, dokładnie wyjaśniając ich znaczenie. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione, jak również z urzędu Sąd nie stwierdził naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, pozwalającego na wzruszenie wydanych w niniejszej sprawie postanowień. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.