II SA/Gl 1520/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A.M., J.M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 29 września 2025 r. nr IFXIV.7840.6.24.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia 29 września 2025 r., nr IFXIV.7840.6.24.2025, wydaną m.in. na podstawię art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. – k.p.a. ) po rozpatrzeniu odwołań: W. K., W. L., M. L. A. M., J. M. oraz A. O. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 maja 2025 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia 26 maja 2025 r., znak [...], Prezydent Miasta K. orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu inwestorowi - R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - pozwolenia na budowę "zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych etap I A, budynki B, C i D z powierzchnią usługową pod wynajem, garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą" na działce o nr ewid. [...], karta mapy 83, obręb [...] w K. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta, pismami o tożsamej treści, odwołali się: W. K. (samoistny posiadacz działki o nr ewid. [...], współwłaściciel działki o nr ewid. [...]), W. L., M. L. (współwłaściciele działki o nr ewid. [...]), A. M., J. M. (współwłaściciele działki o nr ewid. [...]) oraz A. O. (współwłaścicielka działki o nr ewid. [...]). Wojewoda wyjaśnił przy tym, że W. L., M. L., A. M. J. M., A. O. przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji wywiedli z faktu, iż ich działki nr ewid. [...], [...] i [...] graniczą z działką inwestycyjną nr ewid. [...], natomiast działki W. K. znajdują się w sąsiedztwie działki inwestycyjnej. Jednak w ocenie Wojewody żaden z tych odwołujących nie posiada przymiotu strony postępowania. Uzasadniając zaś to stanowisko sięgnął do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. z 2026 r. poz. 524 ze zm., dalej w skrócie PrBud), jako przepisu szczególnego wobec art. 28 k.p.a. Wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 PrBud. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ zaakcentował przy tym, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r. poz. 471 ze zm.) uległa zmianie dotychczasowa definicja obszaru oddziaływania obiektu. W znowelizowanej zaś definicji obszaru oddziaływania obiektu mieszczą się wyłącznie związane z obiektem ograniczenia w zakresie zabudowy terenów sąsiednich, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania takiego terenu. Wojewoda wyjaśnił jednocześnie, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych B, C i D z powierzchnią usługową pod wynajem, garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą, na działce o nr ewid. [...], karta mapy 83, obręb [...] w K.. Projektowany budynek mieszkalny B (którego wysokość od strony południowej tj. od strony nieruchomości odwołujących wynosi 13,58 m) będzie posadowiony w odległości min. od granic nieruchomości odwołujących: - ok. 53 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 138 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 129 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 154 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 193 m od granicy z działką o nr ewid. [...] Projektowany budynek mieszkalny C (którego wysokość od strony południowej wynosi ok. 15 m) będzie posadowiony w odległości min. od granic nieruchomości odwołujących: - 15,55 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 89 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 79 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 104 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 140 m od granicy z działką o nr ewid. [...] Projektowany budynek mieszkalny D (którego wysokość od strony południowej tj. od strony nieruchomości skarżących wynosi 17,10 m) będzie posadowiony w odległości min. od granic nieruchomości odwołujących: - 16,59 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - ok. 65 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - 31,85 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - 56,52 m od granicy z działką o nr ewid. [...], - 95,82 m od granicy z działką o nr ewid. [...] Jednocześnie organ zaakcentował, że odwołujący nie wskazali przepisu szczególnego, z którego wywodzą swój interes prawny. Tymczasem tylko takie ograniczenia w zabudowie nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał przy tym, że według dokumentacji projektowej "Obszar oddziaływania projektowanej inwestycji etapu I A w całości mieści się na działce nr [...]". Niezależnie od powyższego Wojewoda dokonał analizy w zakresie ewentualnego posiadania przez odwołujących przymiotu strony w oparciu o przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm, - zwanego dalej RozpWT). Dochodząc do wniosku, że projektowana inwestycja nie oddziałuje na działki skarżących, a zatem odwołującym nie przysługuje przymiot strony w kwestionowanym postępowaniu w rozumieniu art. 28 ust. 2 PrBud. Wojewoda przeanalizował § 12 ust. 5 RozpWT, zgodnie z którym obszar oddziaływania obejmuje działkę sąsiednią, gdy inwestycja jest zlokalizowana w odległości mniejszej niż ta, która wynika z ust. 1 tego przepisu. Stwierdził, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje ponieważ projektowane budynki znajdują się ponad 4 m od granic z działkami skarżących. Analizą objęto także § 13 RozpWT, który nakazuje zachowanie naturalnego oświetlenia pomieszczeń. Wojewoda stwierdził w tym zakresie, że możliwa zabudowa na działkach sąsiednich, w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy wynosi 4 m (§ 12 ust. 1 pkt 1 RozpWT) i łącznie z ww. wartościami daje odległości większe niż wysokość przysłaniania Zatem odległość między potencjalną zabudową na działkach odwołujących (o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]) zlokalizowaną w najmniejszej możliwej odległości zawierającej okna od strony granicy działki (§ 12 ust, 1 pkt 1 RozpWT), a realizowanymi przez inwestora budynkami jest większa niż wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 2 RozpWT. Ponadto Wojewoda stwierdził, że oddziaływanie projektowanej inwestycji w oparciu o § 60 RozpWT - dotyczący minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń - w niniejszej sprawie nie występuje. Interesu prawnego odwołujących nie można również upatrywać w § 19 RozpWT, oraz § 23 ust. 1 pkt 2 oraz § 271 ust. 1 RozpWT. Wojewoda przedstawił przy tym argumentację na poparcie tego stanowiska. Odnosząc się do treści odwołań Wojewoda wskazał, że wbrew odwołującym interesu prawnego nie można wywieźć z § 11 ust. 1 RozpWT. Organ nie podzielił również zarzutu A. M. i J. M. (pisma z dnia 4 i 6 czerwca 2025r.), wedle którego wjazd na teren inwestycji od ul. [...] również spowoduje ograniczenia w rozporządzaniu i zabudowie ich działki, gdyż "sięgacz" z ul. [...] jest zlokalizowany na ich nieruchomości. Na części ich nieruchomości o nr ewid. [...] zostało bowiem ustanowione ograniczone prawo rzeczowe w postaci: "Prawo drogi na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości [...]". W dziale III "Prawa, roszczenia i ograniczenia" przedmiotowej księgi wieczystej, wpisane zostało także "Ostrzeżenie na rzecz G. P., celem zabezpieczenia roszczenia o przewłaszczenie części gruntu potrzebnej do założenia ulicy wzdłuż wschodniej strony gruntu". Ponadto według ewidencji gruntów na wschodniej części nieruchomości skarżących o nr ewid [...] znajduje się użytek drogowy "dr". Według zaś planu miejscowego część działki skarżących o nr ewid. [...] będzie przeznaczona pod drogę publiczną (gminną), oznaczoną symbolem planu [...] - tereny dróg dojazdowych. Pismem z 10 listopada 2025 r. skargę na powyższą decyzję wnieśli A. M. i J. M., zaskarżając ją w całości. Skarżący zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 PrBud poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że stanowiąca ich własność działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym, skarżącym nie przysługuje przymiot strony, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że skarżącym przysługuje status strony, ponieważ droga, którą odbywać się ma dojazd do przedmiotowej inwestycji w trakcie oraz po jej realizacji, tj. ul. [...], stanowi częściowo własność skarżących, a skarżący nigdy nie zostali w tym zakresie wywłaszczeni; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów w postaci odpisu księgi wieczystej nr [...], wypisu z ewidencji gruntów i budynków dot. działki o nr ew. [...] oraz uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. i ustalenie w ich oparciu, że skarżący nie posiadają statusu strony, w sytuacji, gdy z dowodów tych nie wynika, że skarżący zostali pozbawienia prawa własności części dziatki nr [...] zaplanowanej pod drogę, nie doszło do żadnego ograniczenia ich uprawnień w zakresie zarządzania i gospodarowania całością tejże działki, a zatem wschodnia część działki nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20) PrBud), a zatem skarżącym przysługuje status strony (art. 28 ust. 2 PrBud); 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art, 107 §3 k.p.a., poprzez brak zbadania podnoszonych przez skarżących okoliczności związanych z przeprowadzeniem drogi dojazdowej do inwestycji przez nieruchomość stanowiącą ich własność i poprzestanie przez organ na zapoznaniu się z wpisami znajdującymi się w dziale III księgi wieczystej o numerze [...] oraz z wypisem z ewidencji gruntów i budynków oraz właściwym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z których to dokumentów nie wynika fakt pozbawienia skarżących własności części działki nr [...] na cele drogowe i co doprowadziło organ do błędnego uznania, że skarżącym nie przysługuje status strony. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 lipca 2025. r. a ponadto o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja zmierzająca do wykazania zasadności podniesionych w niej zarzutów. Skarżący zaakcentowali, że Wojewoda w sposób lakoniczny odniósł się do ich zarzutów związanych z wjazdem na teren inwestycji od ul. [...] przez działkę stanowiącą ich własność. W szczególności w sposób wybiórczy przytoczył treść wpisów do księgi wieczystej. Tymczasem wpis dotyczący ograniczonego prawa rzeczowego w postaci "prawa drogi" został wpisany w 1937 r. Jednak wskutek jego niewykonywania uległo ono wygaszeniu. Zgodnie bowiem z art. 128 §1 Dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe "Ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości przedawnia się wskutek niewykonywania przez lat dwadzieścia. Podobnie w 1937 r. dokonano wpisu ostrzeżenia na rzecz "G. P.". Wpis ten nie stanowi natomiast jednak dowodu tego, że doszło do wywłaszczenia skarżących w zakresie wschodniego fragmentu działki, który miałby stanowić cześć drogi - ul. [...]. Nie sposób więc zrozumieć w jaki sposób organ doszedł do konkluzji, że wpisy ujawnione w dziale III przedmiotowej księgi wieczystej wskazywać mają na uprawnienie do dysponowania fragmentem działki nr [...] po jej wschodniej stronie przez Gminę K., w tym do dopuszczenia, aby dojazd do realizowanej inwestycji miał się odbywać przez ul. [...] również w zakresie stanowiącym własność skarżących. Stanowiska organu nie uzasadniają również wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz plan miejscowy. Z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że wschodnia część nieruchomości skarżących oznaczona została jako użytek drogowy "dr". Jednak organ nie ustalił w oparciu o jakie okoliczności, kiedy i w oparciu o jaki przepis doszło do oznaczenia fragmentu działki w tenże sposób. Co więcej oznaczeniu jako użytek drogowy "dr" nie podlegają wyłącznie drogi. Samo zaś przeznaczenie w planie miejscowym działki na cele drogowe nie oznacza wcale, że właściwa gmina faktycznie zamierza podjąć w obiektywnie szybkim czasie jakiekolwiek działania faktyczne mające na celu faktyczne zorganizowanie drogi, a równocześnie, żaden przepis nie zabrania właścicielowi takiej działki normalnego gospodarowania nią, dysponowania, wykorzystywania na własne cele czy też zabudowywania. W konsekwencji zaś organ błędnie ocenił, że wpisy dokonane w kw wskazują na wywłaszczenie skarżących w zakresie wschodniej części działki nr [...] oraz że potwierdzają to inne dokumenty, tj. wypisy z ewidencji gruntów i budynków oraz właściwy m.p.z.p. Nie ma zatem racji organ wskazując, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20) PrBud. Według skarżących bezsprzecznie doszło do całkowitego ograniczenia zabudowy tego terenu - ponieważ wschodnia część działki zostanie przeznaczona na cele dojazdu do tejże inwestycji. Skarżący zostali więc wprost faktycznie pozbawieni części stanowiącej ich własność nieruchomości; nie będą mogli nią zarządzać, gospodarować, wznosić na niej jakiekolwiek obiekty budowlane. Skarżący posiadają więc status strony w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 29 grudnia 2025 r. odpowiedź na skargę złożył uczestnik będący inwestorem. Wniósł on o oddalenie skargi i przedstawił wywód zmierzający do wykazania bezzasadności podniesionych w skardze zarzutów. Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę. Zaakcentował jednocześnie, że co prawda nie można wskazać przepisu prawa budowlanego, który bezpośrednio skarżącym przyznawałby status strony. Jednak z okoliczności sprawy wynika, że jako alternatywny dojazd do inwestycji wskazano drogę, której właścicielami są skarżący, przy czym ze względu na stan zagospodarowania tej nieruchomości faktyczny dostęp do działki inwestycyjnej nie jest możliwy. Pełnomocnik uczestnika postępowania będącego inwestorem podtrzymał z kolei wniosek o oddalenie skargi. Dodał, że działka drogowa została wyznaczona planie miejscowym, a skarżący mogli zakwestionować ustalenia tego planu. Ewentualne wykorzystanie dojazdu od ul. [...] może nastąpić w ramach odrębnego postępowania zmierzającego do wydania decyzji zezwalającej na zjazd z drogi publicznej, jeżeli taka droga powstanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego o umorzeniu postępowania odwoławczego. Została ona wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze wtedy, gdy ustali, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe. Sytuacja ta wystąpi m.in. wtedy, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot, któremu nie można przypisać statusu strony postępowania, tj. niebędący stroną (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05). W przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności odwołania, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego w sprawie, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 589/19). Tym samym, w przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności odwołania, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. z przyczyn podmiotowych. Krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustalić należy w oparciu o art. 28 ust. 2 PrBud. Jest to przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. i wynika z niego, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu zdefiniowany został w art. 3 pkt 20 PrBud i oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości, która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego mogą powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19). Jak wskazuje się w orzecznictwie, definicja obszaru oddziaływania obiektu determinująca krąg stron postępowania odsyła do przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z obiektem stanowiącym planowaną inwestycję. Do przepisów tych należą w szczególności przepisy materialnego prawa administracyjnego z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, ochrony przeciwpożarowej, gospodarki odpadami, przepisy techniczno-budowlane, a także akty prawa miejscowego. Do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie mają natomiast zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony prawa własności, ponieważ sam fakt oddziaływania nieruchomości, na której projektowana jest inwestycja, na nieruchomość sąsiednią nie uzasadnia objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z 12 września 2023 r., II OSK 3024/20; podobnie wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2024 r., II SA/Gl 798/24; wyrok WSA w Rzeszowie z 10 października 2024 r., II SA/Rz 681/24). W realiach rozpoznawanej sprawy spór dotyczy tego, czy należąca do skarżących nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych B, C i D z powierzchnią usługową pod wynajem, garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą, na działce o nr ewid. [...], karta mapy 83, obręb [...] w K.. Wojewoda prawidłowo, zdaniem Sądu, ustalił odległość poszczególnych projektowanych budynków względem granic działek osób, które wniosły odwołanie od decyzji organu I instancji, w tym względem działki nr [...] stanowiącej własność skarżących. Wedle tych ustaleń projektowany budynek mieszkalny B (którego wysokość od strony południowej tj. od strony nieruchomości skarżących wynosi 13,58 m) będzie posadowiony w odległości minimum około 53 m od granicy z działką skarżących. Projektowany budynek mieszkalny C (którego wysokość od strony południowej wynosi ok. 15 m) będzie posadowiony w odległości minimum około 15,55 m od granicy z działką skarżących. Z kolei projektowany budynek mieszkalny D (którego wysokość od strony południowej wynosi 17,10 m) będzie posadowiony w odległości min. 16,59 m od granicy z działką skarżących. Ustalenia te nie zostały zakwestionowane przez obecnie skarżących. Na podstawie tych ustaleń Wojewoda w zaskarżonej decyzji dokonał analizy w zakresie ewentualnego posiadania przez skarżących przymiotu strony w oparciu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm, - zwanego dalej jak dotychczas RozpWT). Szczegółowe wyniki tej analizy zostały przedstawione w uzasadnieniu obecnie kontrolowanej decyzji. Są one prawidłowe i z tego względu nie budzą one zastrzeżeń Sądu, a skarżący ich nie kwestionują. W rozpoznawanej sprawie skarżący, wbrew zapatrywaniu Wojewody, uważają, że stanowiąca ich własność działka nr [...] znajduje się w zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 PrBud obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Z tego też powodu nie zgadzają się z odmową przyznania im statusu stron postępowania i wynikającym stąd umorzeniem postępowania. Jednak to stanowisko skarżących nie wynika z odmiennej od organu oceny oddziaływania inwestycji z perspektywy przepisów RozpWT. Skarżący nie kwestionują bowiem stanowiska organu, że ze względu na odległość przewidzianych do realizacji budynków mieszkalnych od granic ich działki nie wystąpią ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości. Przymiotu strony poszukują oni natomiast w tym, że według nich droga, którą odbywać się ma dojazd do przedmiotowej inwestycji (w trakcie oraz po jej realizacji), tj. ul. [...], stanowi częściowo własność skarżących (chodzi o wschodni fragment stanowiącej własność skarżących działki nr [...]). W kontekście tej okoliczności skarżący kwestionują stanowisko Wojewody, wedle którego miało dojść w istocie do ich wywłaszczenia ze wschodniej części działki. W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu przyznać należy rację skarżącym, że znikąd nie wynika, aby doszło do takiego wywłaszczenia. Jednak pozostaje to bez wpływu na wynik przeprowadzonej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody. W zatwierdzonym decyzją organu I instancji projekcie faktycznie został przewidziany zjazd od strony działki skarżących. W zatwierdzonym projekcie został on oznaczony jako zjazd na działkę od ul. [...]. Oprócz tego, dalej na wschód od działki skarżących, przewidziany został także zjazd na działkę od istniejącej już ul. [...] (jest to widoczne m.in. na karcie 148 akt administracyjnych organu I instancji). Należy jednocześnie wskazać, że w żaden sposób nie przewidziano, aby w związku z przyjęciem takiego rozwiązania na terenie nieruchomości skarżących wykonywane miały być jakiekolwiek roboty budowlane, w tym budowa drogi pozwalającej na połączenie zaprojektowanego zjazdu z ulicą [...]. Przede wszystkim jednak wspomniany zjazd w żaden sposób nie wpływa na możliwość zabudowy przez skarżących należącej do nich nieruchomości. Okoliczność, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym dotyczącym sąsiedniej nieruchomości przewidziano wjazd od strony nieruchomości skarżących w żaden sposób nie wyłącza ani nie ogranicza prawnej możliwości zabudowy działki nr [...] Patrząc z perspektywy tej należącej do skarżących działki należy wskazać, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest bowiem norm prawnych, które przy ocenie dopuszczalności zabudowy ich nieruchomości nakazywałby brać pod uwagę okoliczność, czy na sąsiedniej nieruchomości, graniczącej z działką skarżących, w danym miejscu przy granicy działki objętej zamiarem inwestycyjnym został przewidziany zjazd. Innymi słowy, jeżeli skarżący ubiegaliby się o uzyskanie pozwolenia na budowę dla inwestycji na ich działce, to okoliczność dotycząca usytuowania zjazdu od strony ul. [...] nie miałaby żadnego znaczenia przy ocenie dopuszczalności zabudowy ich działki. Co więcej, nawet gdyby inwestor w realiach rozpoznawanej sprawy wybudował zjazd od strony działki skarżących, kończący się przy granicy z ich działką, to w ujęciu norm prawa budowlanego nie wpłynęłoby to w żaden sposób na prawną możliwość zabudowy ich działki. Zwrócić także należy uwagę na ustalenia obowiązującego planu miejscowego, dotyczące wschodniej części działki skarżących (uchwała Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze fragmentu terenu [...] obejmującego obszar położony w rejonie ulicy [...] w K. – Dz.Urz.Woj.Śl. z [...] r., poz. [...], nr [...]). Jak wynika z załącznika nr 1 do tej uchwały przez wschodnią część działki skarżących oraz dalej przez położone w kierunku południowym kolejne działki przebiega pas terenu oznaczonego symbolem [...]. Zgodnie z § 6 ust. 9 pkt 1 planu miejscowego dla tego terenu przewidziano publiczną drogę dojazdową jako przeznaczenie podstawowe. Ustalenia m.p.z.p. wykluczają możliwość zabudowy części działki skarżących budynkami mieszkalnymi, a jedyny sposób wykorzystania tego terenu dopuszczony przez lokalnego prawodawcę sprowadza się do budowy drogi i to drogi publicznej. Jednocześnie na gruncie obowiązującego planu miejscowego brak jest takich ustaleń, które w związku z wydaniem przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddziaływałyby w jakikolwiek sposób na prawną możliwość zabudowy zarówno wschodniej, jak i pozostałej, części działki skarżących. Innymi słowy wydanie zaskarżonej decyzji nie wprowadza żadnych prawnych ograniczeń zabudowy działki skarżących, przy czym w odniesieniu do jej części przeznaczonej w planie miejscowym pod drogę publicznej istotne ograniczenia wynikają już z ustaleń tego planu, a po wydaniu zaskarżonej decyzji zakres tych ograniczeń pozostaje niezmieniony. W tym właśnie kontekście należy odczytywać przywołanie przez Wojewodę powyższych ustaleń planu miejscowego. W świetle dotychczasowych rozważań wskazać należy, że w ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo stwierdził, że działka skarżących nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 PrBud i to pomimo, że bezpośrednio sąsiaduje z terenem, dla którego wydano kwestionowane pozwolenie na budowę. Przemawia za tym prawidłowa i w istocie nie kwestionowana przez skarżących ocena oddziaływania w ujęciu przeanalizowanych przez organ norm wynikających z RozpWT. Ponadto prawidłowo organ ocenił, że przewidziany w zatwierdzonym projekcie zjazd na teren nieruchomości inwestycyjnej od strony ul. [...], dochodzący do granicy z działką nr [...] skarżących, również nie oddziałuje na teren tej działki w sposób ograniczający czy wyłączający prawne możliwości jej zabudowy. Tym samym także z tego względu działka skarżących nie może być uznana za znajdującą się w obszarze oddziaływania zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 PrBud. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143).