II SA/Gl 1497/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego na skutek skargi kasacyjnej sporządzonej przez skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1497/13 p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r. uwzględnił skargę M. J. i uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] Jak wynika z akt sądowych sprawy, wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 20 marca 2014 r. Postanowieniem Sądu z dnia 19 maja 2014 r. stwierdzono, że powołane orzeczenie jest prawomocne od 24 kwietnia 2014 r. Od przywołanego na wstępie wyroku, skarżący pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. (złożonym w placówce pocztowej w tej samej dacie) wystąpił ze "skargą kasacyjną", którą uzupełnił kolejnym pismem z dnia 16 sierpnia 2014 r. Wobec nie złożenia do dnia dzisiejszego skargi kasacyjnej - z zachowaniem do tego przewidzianej przepisami prawa formie, przedmiotowe pismo ze względu na intencję jego autora (choć złożone po terminie zakreślonym do wniesienia skargi kasacyjnej) należało uznać za "osobistą" skargę kasacyjną. W jego załączeniu na druku urzędowego formularza skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie znajduje zastosowania jedynie wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stwierdzić zatem należało, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez skarżącego, który nie posiada kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. sprawia, że skarga taka obarczona jest nieusuwalnym brakiem formalnym, a zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Nadto dodać wypada, że w zawisłej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2014 r. (19 kwietnia wypadł w sobotę, zaś 21 kwietnia w Poniedziałek Wielkanocny). Tak więc skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, stosownie do art. 178 w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a., należałoby także odrzucić jako spóźnioną. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że wniosek o prawo pomocy zostanie rozpoznany odrębnym postanowieniem.