II SA/Gl 149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 12 lutego 2018 r. M. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił możliwością podjęcia przez inwestora działań na działkach będących współwłasnością skarżącego, co naruszy jego prawo własności. Ponadto, przebudowa drogi spowoduje ingerencję w graniczący z nią potok, co stworzy niebezpieczeństwo dla sąsiadujących działek i ich mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu na wniosek skarżącego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżona decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Taka decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Akt ten stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości oraz jest jedną z przesłanek uzyskania, w odrębnym postępowaniu, pozwolenia na budowę. Ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, można rozpatrywać dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, po uzyskaniu przez stronę decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest natomiast odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym stronom przysługują odrębne środki prawne w tym prawo wniesienia odwołania, skargi do sądu administracyjnego, a także wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Wobec powyższego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do tego aktu. Należy przy tym podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot merytorycznego rozpoznania skargi. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.