II SA/Gl 1402/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 12 września 2025 r. nr WINB-WOA.7722.191.2025.PT w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych oddala skargę.

Pismem nadanym dnia 17 października 2025 r. I. B. i G. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, ŚWINB) z dnia 12 września 2025 r. nr. WINB-WOA.7722.191.2025.PT w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] znak [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie utwardzenia gruntu po zachodniej stronie budynku przy ul. [...] K. położonego na działce nr [...] będącej własnością D. K.. Podczas oględzin 28 czerwca 2021 r. organ ustalił, że po zachodniej stronie budynku, na powierzchni 12,5 m x 4 m, położono na poziomie gruntu deski na legarach, zaś zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: Pr. bud.) utwardzenie terenu jest robotą budowlaną, która nie wymaga uzyskania pozwolenia ani dokonania zgłoszenia (karta nr 6 akt administracyjnych). Pismem z dnia 4 lipca 2025 r. (wniesionym dnia 3 lipca 2025 r.) I. B. i G. H. wnieśli o wznowienie postępowania i stwierdzenie, że przedmiot postępowania nie stanowi utwardzonego gruntu, lecz jest obiektem budowlanym – tarasem o powierzchni użytkowej powyżej 35 m2 funkcjonalnie związanym z lokalem mieszkalnym, co potwierdza nowy materiał dowodowy – informacja właściciela i biura nieruchomości, że taras jest integralną częścią nieruchomości (oferta biura nieruchomości zamieszczona na stronie [...], karta nr 7 akt administracyjnych). Wskazano, że "wnioskodawczyni nie została prawidłowo dostarczona decyzja [...]". "Decyzja nr [...] jest w całości wadliwa i powinna zostać usunięta z obiegu prawnego", "została wydana z rażącym naruszeniem prawa i zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa na podstawie istotnych uchybień prawnych". Do wniosku przedłożono wydruk oferty sprzedaży ww. nieruchomości. Postanowieniem nr [...] znak [...] z dnia 8 sierpnia 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: organ pierwszej instancji, PINB), działając na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.), odmówił wznowienia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych wykonanych na zachodniej stronie działki nr [...] przy budynku ul. [...] w K.. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że Strona nie zaskarżyła decyzji z dnia 4 sierpnia 2022 r. o umorzeniu postępowania. Wskazał, że nowym dowodem zgłoszonym przez Stronę jest ogłoszenie o sprzedaży domu, który nie jest dokumentem dającym podstawy do wznowienia postępowania, ponieważ organ nie może kierować się nazewnictwem stosowanym przez strony dokonując oceny w sprawie legalności robót. Natomiast co do zarzutu wydania decyzji w wyniku przestępstwa, według wiedzy organu, nie wydano wobec urzędników wyroku, a nawet nie wszczęto postępowania karnego. Postanowienie zostało doręczone w dniu 13 sierpnia 2025 r. W zażaleniu, wniesionym w ustawowym terminie, Odwołujący się podkreślili, że nie brali udziału w postępowaniu z przyczyny niezawinionych, nie została im bowiem doręczona przesyłka rejestrowana, o czym informowali organ, zwrócili przy tym uwagę na opieszałość organu w załatwieniu sprawy (str. 1-2 odwołania). Wskazali, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, w postaci oferty sprzedaży ww. nieruchomości (str. 3 odwołania). Skarżący wnieśli o powołanie rzeczoznawcy majątkowego na koszt organu, celem rozstrzygnięcia czy obiekt objęty decyzją jest tarasem czy utwardzeniem terenu, zaznaczyli, że postanowienie zostało wydane bez uzyskania wymaganego stanowiska innego organu w zakresie wyjaśnienia charakteru ww. obiektu, a jego uzasadnienie zostało oparte na fałszywych dowodach, nadto organ pominął, że inwestycja jest zlokalizowana w niedopuszczalnej odległości od granicy działki Skarżących (str. 3-4 odwołania). Skarżący zakwestionowali przyjęcie przez organ, że obiekt stanowi utwardzenie terenu, "uzasadnienie nie zawiera żadnej informacji, dlaczego obiekt o powierzchni 50 m2, wystający ponad grunt o ok. 20 cm, służący do rekreacji, przylegający do ściany budynku mieszkalnego, funkcjonalnie obsługuje lokal mieszkalny na parterze poprzez drzwi wejściowe, bezpośrednio połączony jest z kuchnią lokalu mieszkalnego". Dodali, że na przestrzeni dekady na terenie działki nr [...] są dokonywanie samowole budowlane, mimo to żadne postępowanie nie zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej (str. 4-5 odwołania). Zdaniem Skarżących, w sprawie doszło do "przestępstw urzędniczych", pracownik organu działał bowiem według własnego uznania, rozstrzygnięcie nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, i pozostaje w sprzeczności z przedłożoną do wniosku o wznowienie ofertą sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, w treści której biuro nieruchomości określiło sporny obiekt jako taras (str. 6 odwołania). Zażądali wyjaśnienia tych rozbieżności, oraz podstaw uznania obiektu za utwardzenie terenu. Po rozpoznaniu zażalenia, organ odwoławczy, postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. nr. WINB-WOA.7722.191.2025.PT, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145-148 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, oraz zwrócił uwagę, że do decyzji nr [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r. dołączone jest potwierdzenie odbioru decyzji przez Skarżącą, opatrzone jej własnoręcznym podpisem. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca nie była wyłączona z udziału w postępowaniu, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis Skarżącej, nadto Strona nie podała żadnych konkretnych informacji na czym miało polegać zawinienie operatora pocztowego. Decyzję doręczono 23 sierpnia 2022 r., od decyzji tej Skarżąca nie złożyła odwołania. W dniu 23 września 2022 r. mijał natomiast termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który nie został dochowany. W sprawie nie zaistniała również przesłanka fałszywości dowodów ani przestępstwa po stronie pośrednika obrotu nieruchomościami. Treść ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości zakwalifikować można jedynie jako informację lub ofertę w rozumieniu prawa cywilnego, nie zaś jako ustalenie organu w toku postępowania dowodowego. Użyta w ofercie sprzedaży nazwa obiektu pozostaje bez wpływu na postępowanie administracyjne. Nie można zatem mówić o nowej okoliczności czy dowodzie lub o podważeniu prawidłowości dowodów wcześniejszych. Nadto sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Dodał, że pośrednik nieruchomości nie jest zawodem zaufania publicznego, zaś ogłoszenie o sprzedaży nie jest dokumentem. W kwestii twierdzeń o "dopuszczeniu się przestępstw urzędniczych" wyjaśnił, że podniesienie tego rodzaju przesłanki wznowienia postępowania co do zasady wymaga uprzedniego stwierdzenia orzeczeniem właściwego organu, czego w sprawie nie stwierdzono. Skarżąca nie sprecyzowała natomiast przepisu mającego stanowić źródło obowiązku uzyskania "stanowiska innego organu", ani też organu, który miałby to stanowisko wyrazić. W sprawie mającej za przedmiot samowolę budowlaną PINB był jedynym organem kompetentnym do rozpoznania tego zagadnienia. Postanowienie zostało doręczone w dniu 17 września 2025 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca. W skardze zaznaczyła, że istotą skarżonej sprawy była ocena czy przedmiot postępowania stanowi utwardzony grunt czy jest to obiekt budowlany – taras, oraz czy powstał zgodnie z prawem. Skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.; art. 8 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.; art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr. bud., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, niezgromadzenie w sposób staranny dokumentacji dotyczącej zrealizowanej budowy obiektu, nienaniesienie obiektu na nośniki mapowe, nieprzeprowadzenie postępowania w oparciu o pomiary geodezyjne i budowlane, nieprawidłowe zakwalifikowanie robót jako wykonanych z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, nieprawidłową podstawę prawną z art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. (str. 2-3 skargi), - art. 48 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 Pr. bud., przez błędne zakwalifikowanie inwestycji jako utwardzony grunt (str. 3 skargi), - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. przez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący zmierzający do wykazania rodzaju, charakterystyki i umiejscowienia obiektu, gdy obiekt ten powinien być uznany za część składową samodzielnego lokalu mieszkalnego, a także niewskazanie precyzyjnie "miejsca w obejściu budynku mieszkalnego, w ramach którego zostały przeprowadzone prace mające na celu utwardzenie terenu", (str. 3-4 skargi), - art. 61 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr. bud. w zw. z art. 3 ust. 2 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku błędnego przyjęcia, iż obiekt budowlany - taras jest utwardzonym gruntem, terenem (str. 4 skargi). Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, stwierdzenie ich nieważności albo wydania z naruszeniem prawa, a także orzeczenie nakazu przebudowy tarasu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym z 1982 roku i następnych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca akcentowała, że organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem prawa budowlanego oraz przepisów proceduralnych, nie wypełniły swoich ustawowych obowiązków i nie uzasadniły swoich stanowisk wyrażonych w postanowieniach. Zakwestionowała ustalenia stanu faktycznego, brak informacji o odległości tarasu od granicy działki, oraz prawidłowość przeprowadzenia oględzin. Zaznaczyła, że inwestycja obejmowała powiększenie powierzchni tarasu oraz zmianę jego położenia względem granicy działki, co miało wpływ na powierzchnię użytkową budynku. Zdaniem strony skarżącej obiekt stanowi taras, którego wzniesienie wymagało pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Skarżąca przedstawiła również orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do tego zagadnienia, a także odwołała się do konsultacji z osobami z branży budowlanej (str. 6-7 skargi). Inwestor nie uzyskał natomiast decyzji o pozwoleniu na budowę, doszło zatem do samowoli budowlanej, a jeśli istnieje zatwierdzony projekt budowlany to możliwe jest doprowadzenie zagospodarowania działki do stanu z nim zgodnego (str. 8 skargi). Podtrzymała również stanowisko odwołania. W ocenie Skarżącej, realizacja inwestycji w niedopuszczalnej odległości od granicy działki uzasadnia zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., naruszono bowiem prawo budowlane. Jak wskazała - w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną "nie brała udziału bez własnej winy, istotnie pomyliła decyzję nr [...] z decyzją nr [...]", wskazała, że "w okresie lat 2022-2023 miała poważną długotrwałą chorobę oczu, przez co nie dopełniła staranności w sprawie administracyjnej uchybiając terminowi wniesienia odwołania" (str. 9 skargi). W kwestii zarzutu "przestępstwa administracyjnego", dodała, że postępowanie sądowoadministracyjne wykaże, czy zawarte sformułowania stanowią o naruszeniu dóbr osobistych i zawodowych urzędnika oraz czy błędnie przyjmuje, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa administracyjnego, w tym niedopełnienia obowiązków (str. 9 skargi). Zarzuciła również, że organ nie ocenił zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi, oraz nie dokonał oceny w zakresie poszanowania praw osób trzecich (str. 10 skargi). Organ powinien zatem wszcząć postępowanie naprawcze w trybie art. 51 Pr. bud. oraz zobowiązać do przedłożenia projektu budowlanego (str. 11 skargi). W skardze Skarżąca wskazała, że wnosi skargę również w imieniu brata G. H.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 1402/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę G. H.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Wobec wniosku skargi, wyjaśnienia wymaga, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego oraz przepisami procedury administracyjnej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności, sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a. Skarżąca w treści wniosku jako podstawę wznowienia powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z treści wniosku wynika ponadto powoływanie się przez Skarżącą na podstawy, o których mowa w: art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję), art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu), art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. (decyzja wydana została w wyniku przestępstwa). Jednakże wymagającą uwagi w pierwszej kolejności jest kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się bowiem fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega zatem na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 78/23). Stosowne do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97). Skuteczność składanego przez stronę żądania wznowienia postępowania uzależniona jest zatem od zachowania określonego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego terminu. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Początek biegu terminu jest wyznaczony przez dowiedzenie się o decyzji, przez które należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 113/22, z dnia 8 lipca 2025 r. sygn. akt II GSK 139/22; M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex el. 2025, art. 148 i powołane tam orzecznictwo). Takie też stanowisko ma swoje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, a nie w dacie zapoznania się z jej treścią (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 872/22). Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja o tym oraz formy i sposobu przekazania takiej informacji. Skarżąca nie musiałaby być nawet w posiadaniu przedmiotowej decyzji, aby złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Co istotne, w rozpoznawanej sprawie Skarżącej doręczono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] znak [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Skarżąca dowiedziała się zatem o wydaniu decyzji z dniem jej doręczenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia, decyzja została doręczona w dniu 23 sierpnia 2022 r. do rąk Skarżącej (potwierdzenie odbioru nr nadawczy [...], akta administracyjne sprawy). Także w tym dniu dowiedziała się o jej wydaniu - jak wskazuje Skarżąca - "bez uzyskania stanowiska innego organu", utożsamianego przez stronę skarżącą z zaniechaniem powołania rzeczoznawcy majątkowego, oraz wydaniu decyzji z podnoszonymi naruszeniami przepisów postępowania szczegółowo opisanymi w skardze. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 3 lipca 2025 r. W odniesieniu do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a. złożenie żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r., nastąpiło niewątpliwie z uchybieniem ustawowego terminu. Co tyczy się natomiast pozostałych, powoływanych przez Skarżącą podstaw wznowienia, określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 2 k.p.a., o okolicznościach mających stanowić postawę wznowienia Skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu 16 kwietnia 2025 r. Mianowicie, "nowym dowodem" powoływanym przez Skarżącą jest oferta sprzedaży nieruchomości, zamieszczona przez biuro nieruchomości na stronie internetowej [...] (karta nr 7 akt administracyjnych). Zgodnie z przedłożonym do wniosku wydrukiem oferty, została ona zaktualizowana w październiku 2024 roku, natomiast zgodnie z adnotacją - przygotowana "do postępowania w organie PINB w K. 16.04.2025 r.". Najpóźniej w tym dniu Skarżąca dowiedziała się o tym dokumencie – ofercie sprzedaży domu w treści której widnieje opis, że przedmiotowy budynek posiada taras. Dostrzec jednak jednocześnie należy, że dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji, jak tego wymaga wskazana podstawa prawna. Kolejna przywołana podstawa wznowienia, określona w pkt 2 przepisu art. 145 § 1 k.p.a. - wydania decyzji w wyniku przestępstwa, uzasadniana była przez stronę skarżącą m.in. sprzecznością pomiędzy rozstrzygnięciem organu - ostateczną decyzją nr [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r., a przedłożoną do wniosku ofertą sprzedaży opisującą sporną inwestycję jako taras, nie zaś jako utwardzenie terenu. O sprzeczności tej Skarżąca również dowiedziała się najpóźniej z dniem 16 kwietnia 2025 r. W realiach sprawy Skarżąca uzyskała niezbędną wiedzę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - w powołaniu na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a., nie później niż 23 sierpnia 2022 r., natomiast co do pozostałych podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 2 k.p.a., najpóźniej w dniu 16 kwietnia 2025 r. Oznacza to, że podanie z dnia 3 lipca 2025 r. o wznowienie postępowania wniesione zostało po upływie terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Należy także odnotować, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania jest terminem zawitym, a jego przekroczenie skutkuje odmową wznowienia postępowania. Jest to termin procesowy i jako taki podlega przywróceniu na zasadach określonych w art. 58-60 (zob. H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, WKP 2023). Z akt nie wynika, aby wniosek taki został w sprawie złożony. Niezasadne pozostawały zarzuty skargi. W skardze, a także w toku postępowania, w treści wniosku o wznowienie postępowania oraz zażaleniu, Skarżąca w głównej mierze odnosi się do błędnej kwalifikacji inwestycji na działce nr [...] jako utwardzenia terenu, zamiast tarasu wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W ramach niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej nie jest poddawana ocenie prawidłowość kwalifikacji spornej inwestycji na gruncie przepisów Prawa budowlanego, odległość inwestycji od granicy działki czy też zgodność robót z przepisami warunków technicznych. Jak już wyjaśniano, tego rodzaju ocena mogłaby nastąpić dopiero na dalszym etapie postępowania wznowieniowego. Sąd bada natomiast jedynie zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia zapadłego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Powoływane w skardze przyczyny uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r., pozostają poza zakresem przedmiotu niniejszej sprawy, Skarżącej przysługiwał bowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w ramach zwykłego trybu postępowania. Podobnie ocena opieszałości organu następuje w toku odrębnego postępowania mającego za przedmiot bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W rezultacie powyższego, Sąd, dokonując kontroli stwierdził, że zaskarżone postanowienia, pomimo niepełnego uzasadnienia, w ramach którego organ powinien dostrzec niedochowanie przez Skarżącą terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania również co do pozostałych podstaw wznowienia (poza podstawą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie naruszają przepisów w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skarga nie mogła zatem odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.