II SA/Gl 139/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2026r. sprawy ze skargi Y. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 listopada 2025 r. nr 010070/680/1543775/2023 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 2024r. nr[...],[...].

Wnioskiem z dnia 16 lutego 2023 r. J. S. (dalej: "Skarżąca") domagała się przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko - syna D. S. (ur. [...] r.), na okres świadczeniowy 2023/2024. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodziny (dalej: "ZUS") informacją z dnia 21.02.2023 r., w postępowaniu automatycznym, powiadomił Skarżącą o przyznaniu prawa do wnioskowanego świadczenia wychowawczego, na okres od 01.06.2023 r. do 31.05.2024 r. Decyzją z dnia 13.11.2023 r. ZUS uchylił Skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego, bowiem w wyniku weryfikacji legalności pobytu Skarżącej i jej syna w Polsce odnotowano jej zarejestrowanie się w systemie zabezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim UE. ZUS decyzją z dnia 16.07.2024 r., znak sprawy [...], nr postępowania [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, w skrócie: "k.p.a.") i art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (aktualny publikator: Dz. U. z 2026 r. poz. 508, w skrócie: "u.p.p.w.d."), ustalił, że Skarżąca utraciła legalny pobyt w Polsce, co wynika z rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, dlatego wypłacone Skarżącej, za okres od dnia 1 czerwca do dnia 30 listopada 2023 r., świadczenie wychowawcze stanowi nienależnie pobrane świadczenie, które należy zwrócić i wpłacić na rachunek bankowy ZUS wraz z ustawowymi odsetkami. W odwołaniu z dnia 26.07.2024 r. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem. Podała, że status jej syna jako obywatela Ukrainy w związku z działaniami wojennymi jest nadal aktualny, gdyż wyjeżdżał i ponownie przybył na terytorium RP. W dniu 28.02.2022 r. wyjechała wraz z synem do [...], ale powróciła do Polski w dniu 10.10.2022 r., czego nie odnotowała Straż Graniczna. Przedłożyła własne zaświadczenie z rejestru PESEL z dnia 24.01.2024 r. i zaświadczenie syna z rejestru PESEL z dnia 15.02.2024 r. W kolejnych pismach przekazała kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" ważną w okresie od dnia 20.11.2024 r. do 31.12.2026 r. oraz decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 07.11.2024 r. o udzieleniu jej zezwolenia na pobyt i pracę w Polsce do dnia 31.12.2026 r., a także zaświadczenie o uczęszczaniu syna do szkoły od dnia 03.11.2022 r. do nadal. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Prezes ZUS") decyzją z dnia 25 listopada 2025 r., znak sprawy [...], nr postępowania [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję ZUS z dnia 16.07.2024 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołał treść art. 26 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1, art. 11 ust. 2 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 337 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.o.u.") oraz stwierdził, że brak prawidłowego wpisu do rejestru oznacza, że Skarżąca nie posiada legalnego pobytu na terytorium RP, uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego. W dniu 25.11.2025 r. ponownie dokonał odczytu rejestru Komendanta Głównego Straży Granicznej, gdzie okres legalnego pobytu syna w Polsce odnotowany został w okresach od 28.02.2022 r. do 28.01.2023 r., natomiast Skarżącej w okresie od 28.02.2022 r. do 07.11.2024 r. W oparciu o art. 3 ust. 1 i art. 26 ust. 3i u.p.o.u. uznał, że w sprawie nie spełniono warunków wynikających z art. 2 ust. 1 u.p.o.u. Nie został bowiem zaktualizowany rejestr Komendanta Głównego Straży Granicznej, a tym samym Skarżąca nie posiadała legalnego pobytu na terytorium Polski uprawniającego ją do pobierania świadczeń na okres 2024/2025. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Prezesa ZUS. Zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 u.p.o.u., poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że jej syn nie spełnia ustawowych przesłanek do uzyskania prawa do wypłaty świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2024/2025, chociaż ma status legalnego pobytu na terytorium RP. Powołując się na dokumenty potwierdzające nadanie i ciągłość statusu UKR (zaświadczenie i PESEL) wniosła o uchylenie w całości decyzji Prezesa ZUS. W odpowiedzi na skargę z dnia 26.01.2026 r. Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionej w skardze argumentacji wywiódł, że nie ma uprawnień do ustalania i weryfikowania legalności pobytu syna Skarżącej w Polsce. Organy gminy, w trybie rejestracji zmiany danych, powinny wskazać datę utraty statusu UKR przez syna Skarżącej, tj. dzień 28 stycznia 2023 r. Natomiast w przedkładanych zaświadczeniach z rejestru PESEL wpisana jest zmiana na dzień 12 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny publikator: Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło w trybie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a. Kwestia sporna koncentruje się na tym, czy syn Skarżącej opuścił terytorium Polski na okres dłuższy niż 30 dni, a więc czy utracił status legalnego pobytu, w rozumieniu art. 2 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 u.p.o.u. Organy orzekające, przy ustalaniu stanu faktycznego w postępowaniu dotyczącym pobytu obywatela Ukrainy na terytorium Polski, ograniczyły się wyłącznie do informacji i zbadania danych pozyskanych z rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, gdy tymczasem ich obowiązkiem jest dążenie do ustalenia prawdy materialnej, w oparciu o wszelkie dostępne dowody. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.u., obywatelowi Ukrainy, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za legalny w oparciu o art. 2 ust. 1, wskutek wniosku złożonego w dowolnym organie wykonawczym gminy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nadaje się numer PESEL, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (aktualny publikator: Dz. U. z 2026 r. poz. 384). Obywatelowi Ukrainy, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, któremu numer PESEL nadano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nadaje się w rejestrze PESEL, na jego wniosek, o którym mowa w ust. 1, status, o którym mowa w art. 8 pkt 24a lit. d) ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, i wprowadza się jego dane do rejestru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 (ust. 1a). Przepis art. 8 pkt 24a lit. d) ustawy o ewidencji ludności stanowi zaś, że w rejestrze PESEL i rejestrach mieszkańców gromadzony jest status cudzoziemca oznaczony jako UKR - w przypadku osoby, której nadano numer PESEL, na podstawie art. 4 u.p.o.u. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.u., jeżeli obywatel Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny do dnia 30 września 2025 r. Uprawnienia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 (tj. legalnego pobytu) pozbawia obywatela Ukrainy wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres powyżej 30 dni (art. 11 ust. 2 u.p.o.u.). Rejestr obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium Ukrainy oraz którzy złożyli wniosek, o którym mowa w art. 4 ust. 1 prowadzi Komendant Główny Straży Granicznej w systemie teleinformatycznym Straży Granicznej (art. 3 ust. 3 u.p.o.u.). Tam też przechowuje się m.in. informację o dacie początkowej okresu pobytu na terytorium RP uznawanego za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.u. (art. 3 ust. 4 pkt 3). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.u. w przypadku gdy wjazd obywatela Ukrainy, o którym mowa w art. 1 ust. 1, na terytorium RP nie został zarejestrowany przez komendanta placówki Straży Granicznej podczas kontroli granicznej lub nastąpił przez granicę, na której nie jest prowadzona kontrola graniczna osób przekraczających tę granicę, Komendant Główny Straży Granicznej rejestruje pobyt obywatela Ukrainy na terytorium RP, na jego wniosek, o którym mowa w art. 4 ust. 1. Zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.u. Komendant Główny Straży Granicznej umieszcza dane w rejestrze, o którym mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia przekazania przez organy gminy informacji o złożeniu wniosku, o którym mowa w art. 4 ust. 1. W świetle art. 26 ust. 1 pkt 2 u.p.o.u., obywatelowi Ukrainy przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jeżeli zamieszkuje z dziećmi na terytorium RP - odpowiednio na zasadach i w trybie określonych w tych przepisach, z wyłączeniem warunku posiadania karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Stosownie do art. 26 ust. 3a u.p.o.u., Komendant Główny Straży Granicznej udostępnia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, ustalającemu prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, oraz dofinansowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, oraz, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw rodziny, organowi właściwemu w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ustalającemu prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, informację o okoliczności, o której mowa w art. 11 ust. 2. Zgodnie z art. 26 ust. 3c, 3g, 3h i 3i u.p.o.u., ZUS jest obowiązany do weryfikacji prawa do świadczenia wychowawczego, w szczególności na podstawie danych dostępnych z rejestrów publicznych, w tym z rejestru, o którym mowa w art. 3 ust. 3 i z rejestru PESEL. Wypłata świadczenia wychowawczego podlega wstrzymaniu, jeżeli otrzymujący te świadczenia obywatel Ukrainy przebywający na terytorium RP, którego pobyt na terytorium RP jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1, lub dziecko, na które przysługuje świadczenie, wyjedzie z terytorium RP. W przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 3g, wjedzie na terytorium RP, świadczenie wychowawcze wypłaca się od miesiąca, w którym wstrzymano ich wypłatę, o ile są spełnione warunki uprawniające do tego świadczenia. Weryfikując zasadność wniosku o przyznanie świadczenia przez obywatela Ukrainy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.p.o.u., oraz kontrolując dalsze pobieranie świadczenia, ZUS jest uprawniony do korzystania z rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej (zawierającego m.in. informacje o dacie wjazdu i wyjazdów z terytorium RP) oraz rejestru PESEL (w zawierającego informację o statusie cudzoziemca - UKR). Nie oznacza to jednak ograniczenia postępowania dowodowego wyłącznie do sprawdzenia danych w tym rejestrze, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie, bowiem przyznanie wnioskowanego przez skarżącego świadczenia ustawodawca uzależnił od legalności pobytu, a nie od dokonania odpowiedniej adnotacji w rejestrze. Z dotychczasowych rozważań wynika, że kontrolując dalsze pobieranie świadczenia, ZUS jest uprawniony do korzystania z rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej (zawierającego m.in. informacje o dacie wjazdu i wyjazdów z terytorium RP) oraz rejestru PESEL (zawierającego informację o statusie cudzoziemca - "statusie UKR"). Nie oznacza to jednak ograniczenia postępowania dowodowego wyłącznie do sprawdzenia danych w tych rejestrach. W systemie teleinformatycznym mogą bowiem wystąpić błędy, które należy zweryfikować. Obowiązujące przepisy uzależniają prawo do świadczenia od legalności pobytu, a nie od dokonania odpowiedniej adnotacji w rejestrze. Niewątpliwie rejestr prowadzony przez Komendanta Głównego Straży Granicznej stanowi dowód legalnego pobytu w Polsce, jednakże nie może prowadzić do uznania, że jest to wyłączny dopuszczalny dowód w tym zakresie. Z art. 26 ust. 3i u.p.o.u. wynika, że ZUS jest obowiązany do weryfikacji dalszego prawa do świadczenia wychowawczego "w szczególności" na podstawie danych dostępnych z rejestrów publicznych, w tym z rejestru, o którym mowa w art. 3 ust. 3 u.p.o.u., i z rejestru PESEL. Oznacza to, że dane z rejestrów publicznych stanowią tylko jeden z możliwych środków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r. sygn. akt I OSK 2263/23 oraz prawomocne wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 6 lutego 2025r. sygn. akt II SA/Po 849/24 i w Rzeszowie z dnia 4 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1456/24). Oznacza to, że art. 26 ust. 3i u.p.o.u. nie wyłącza, ani nie ogranicza określonych w k.p.a. zasad postępowania dowodowego, w tym w art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powinnością organu w ramach postępowania administracyjnego jest przeprowadzenie czynności dowodowych, w ramach których jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), który następnie należy poddać ocenie na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Tylko wtedy zapewnione zostaną warunki do realizacji określonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy materialnej, nakazującej dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a zatem przyjęcie ustaleń zgodnych ze stanem rzeczywistym (por. prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt IV SA/Wr 501/24). W rozpatrywanej sprawie nieuprawnionym jest wyprowadzanie kategorycznych wniosków o wystąpieniu okoliczności z art. 11 ust. 2 u.p.o.u. wyłącznie w oparciu o rejestr Komendanta Głównego Straży Granicznej. Jak bowiem zaznaczono to już wcześniej, rejestr ten może być nieaktualny, jak również z racji na bardzo dużą liczbę obywateli Ukrainy przebywających na terenie Polski, może zawierać błędy. Z tego względu informacja pozyskana ze wspomnianego rejestru o wyjeździe z Polski obywatela Ukrainy na okres dłuższy niż 30 dni winna być traktowana jako swego rodzaju sygnał, który należy dopiero zweryfikować. Wobec powyższego Sąd uznał, że opierając się na błędnej wykładni art. 2 ust. 1 u.p.o.u., ZUS i Prezes ZUS przedwcześnie wydali w niniejszej sprawie decyzje bez poprzedzenia ich wnikliwym postępowaniem dowodowym, w celu ustalenia istotnych w okoliczności faktycznych. Z załączonych do skargi i odwołania zaświadczeń o nadaniu numeru PESEL z dnia 4 grudnia 2025 r. wynika, że zarówna Skarżąca, jak i jej syn, posiadają status uchodźcy UKR - cudzoziemca, któremu nadano numer PESEL w związku z konfliktem na terytorium Ukrainy. Przy tym w przypadku Skarżącej jako datę jego uzyskania wpisano 12 października 2022 r. Wnioskować zatem można, że Skarżąca i jej syn posiadają nieprzerwanie status UKR. W sytuacji niewątpliwej sprzeczności pomiędzy rejestrem Straży Granicznej a rejestrem PESEL, organ administracji powinien kontynuować postępowanie dowodowe przy wykorzystaniu wszystkich dopuszczalnych dowodów, celem jej wyjaśnienia. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie ograniczając postępowanie dowodowe do dokumentów z rejestrów, a w konsekwencji odmawiając prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie legalności pobytu dopuściły się naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zaniechały wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności i to w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, jak też dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 3i w związku z art. 2 ust. 1 u.p.o.u. Z tego też względu, rozpoznając ponownie sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia ocen i wskazań wyrażonych w niniejszym wyroku, oraz do usunięcia uchybień zasadom procedury administracyjnej, przede wszystkim do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uzupełnienia postępowania dowodowego, celem ustalenia rzeczywistego statusu Skarżącej i jej syna w kontekście prawa do świadczenia wychowawczego. Nadmienić przyjdzie, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 września 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 380/25 wyrażono pogląd (w pełni akceptowany przez skład obecnie rozpoznający sprawę), w myśl którego, postępowanie w przedmiocie uchylenia lub zmiany prawa do świadczenia wychowawczego (art. 27 u.p.p.w.d.) jest nowym postępowaniem wobec postępowania zakończonego czynnością materialno-techniczną ustalenia prawa do tego świadczenia. Decyzja uchylająca lub zmieniająca prawo do świadczenia wychowawczego, wydawana na podstawie art. 27 w zw. z art. 13a ust. 1 u.p.p.w.d., ma charakter konstytutywny i działa ze skutkiem ex nunc (z mocą na przyszłość od daty wydania decyzji). Oznacza to, że w trybie art. 27 u.p.p.w.d. nie podlega uchyleniu lub zmianie prawo do świadczenia wychowawczego już wcześniej skonsumowane. Tylko bowiem w sytuacji, gdy przyznane prawo do świadczenia wychowawczego jest nadal wypłacane, a wyjdą na jaw okoliczności, iż przyznane świadczenie jest nienależne, możliwym jest zastosowanie trybu polegającego na - w pierwszej kolejności - wydaniu decyzji o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego (od dnia orzekania w przedmiotowej kwestii), oraz późniejszego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o nienależnie pobranym świadczeniu za okres w jakim zostało ono wypłacone (por. m.in.: prawomocne wyroki WSA: w Bydgoszczy z dnia 30 września 2024 r. sygn. II SA/Bd 315/24; w Kielcach z dnia 30 października 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 347/24; w Lublinie z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 68/25; wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 655/25 oraz powołane w tych wyrokach orzeczenia NSA). Niewłaściwa jest zatem wykładnia art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. prowadząca do uznania, że w trybie powołanego przepisu możliwe jest uchylenie prawa do świadczenia wychowawczego z mocą wsteczną, tj. w sytuacji, kiedy prawo to już nie jest wykonywane. Organy winny także uwzględnić, że wykładnia systemowa art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d) u.p.p.w.d. przyznaje uprawnienie do uzyskania świadczenia wychowawczego cudzoziemcowi uprawnionemu do wykonywania pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, niezależnie od tego, czy uprawnienie to zostało ujawnione przez właściwy organ na karcie pobytu (por. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 1152/24 i powołane w nim orzeczenia NSA). W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.