II SA/Gl 1236/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 marca 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. postanawia: oddalić wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 marca 2017 r.

Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Po wniesieniu sprzeciwu, tut. Sąd, postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Kolejnym wnioskiem, z dnia 9 stycznia 2018 r. skarżący, na druku formularza PPF, ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ów potraktowano jako żądanie zmiany poprzednio wydanego w tym zakresie postanowienia. Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. referendarz sądowy zobowiązał stronę do nadesłania szeregu dokumentów pozwalających zweryfikować informacje, jednakże skarżący nie odpowiedział na to wezwanie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przesłanką zastosowania przywołanego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, które legły u podstaw poprzednio wydanego rozstrzygnięcia. W istocie chodzi więc o czynniki, które odnoszą się do zasadności utrzymania w obrocie prawnym wydanego postanowienia (por. R. Sawuła, glosa do postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 1995 r., SA/Rz 461/95, Sam. Teryt. 1996, nr 3, poz. 71). W przypadku postanowienia rozstrzygającego o odmowie przyznania prawa pomocy należy założyć, że będą to nowe okoliczności świadczące o tym, iż sytuacja materialna wnioskodawcy uległa pogorszeniu w stosunku do stanu istniejące w dacie wydania tegoż postanowienia, w takim zakresie, że ponownie rozpatrując uprzednio złożony wniosek, finalne rozstrzygnięcie było by inne od wydanego. W okolicznościach niniejszej sprawy do tego rodzaju zmiany nie doszło. Z porównania złożonych formularzy (tego, w oparciu o który wydane zostało postanowienie z dnia 29 marca 2017 r. oraz złożonego obecnie) wynika, że jedyną rzeczą, która uległa zmianie jest wysokość dochodu strony, który uległ zmniejszeniu o około 1.000 zł. Okoliczność ta nie może jednak sama z siebie prowadzić do zmiany zajętego uprzednio stanowiska. Aktualność zachowują bowiem nadal wszelkie uwagi dotyczące zarówno struktury jak i wysokości dochodów strony. Jednocześnie odnotować trzeba, ze skarżący uchylił się od nadesłania dokumentów źródłowych, których analiza mogłaby potwierdzić pogorszenie kondycji finansowej przedsiębiorstwa, które prowadzi. Co więcej, podkreślić trzeba, że na obecnym etapie postępowania sądowego jego koszty sprowadzają się do wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 225 zł. Trudno więc uznać, że osoba mająca dochody sięgające 7.000 zł netto miesięcznie i mająca na utrzymaniu żonę i córką (nawiasem mówiąc nie wiadomo dlaczego osoby te nie osiągają żadnych dochodów) nie będzie w stanie ponieść tego rodzaju wydatku. Z samego faktu prowadzenia działalności gospodarczej i ponoszenia kosztów z tym związanych, z zastrzeżeniem, że działalność owa nie jest jedynym źródłem utrzymania się rodziny strony, nie można skutecznie wywodzić zasadności uzyskania prawa pomocy.