II SA/Gl 1221/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na czynność Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego w sprawie usunięcia pojazdu z drogi publicznej postanawia: odrzucić skargę.

W dniu [...] r. do Prezydenta Miasta B. wpłynęła skarga H. Z. z dnia [...]r., w której wyrażała niezadowolenie z działalności Straży Miejskiej w B. w związku z usunięciem z drogi pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pismem z dnia [...]r., nr [...] Zastępca Prezydenta Miasta B. działający z upoważnienia Prezydent Miasta zawiadomił skarżącą o sposobie załatwienia sprawy wskazując, że usunięcie pojazdu nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz, że nie znalazł podstaw do realizacji wniosków sformułowanych w skardze, wobec czego skargę oddalono jako bezzasadną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H. Z. zarzuciła, że udzielona odpowiedź z dnia [...]r. narusza przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w tym art. 10 § 1 kpa przez niezapewnienie jej czynnego udziału w żadnym stadium postępowania przed wydaniem decyzji, art. 8 kpa przez brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania, art. 14 kpa przez załatwienie sprawy z pominięciem formy pisemnej, art. 12 kpa przez nieuwzględnienie informacji o ponoszonych opłatach oraz art. 15 kpa przez odebranie prawa do odwołania. Dodatkowo podniosła, że funkcjonariusze Straży Miejskiej celowo uszkodzili jej samochód, a zatem Zastępca Prezydenta Miasta odpowiedzialny jest za wyrządzenie jej szkody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 P.p.s.a. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 P.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzuceniu. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarga na czynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego w sprawie usunięcia pojazdu z drogi publicznej ma charakter skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 kpa. Tego rodzaju skarga może mieć za przedmiot wszelkie działania, bezczynność lub zaniechanie każdego organu państwowego i samorządowego. Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, jednakże nie uprawnia ona do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. O sposobie załatwienia skargi właściwy organ zawiadamia stronę, stosownie do art. 237 § 3 kpa. W ramach postępowania skargowego regulowanego działem VIII kpa realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków. Postępowanie w sprawie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 kpa cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, lecz jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. A zatem celem tego postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Wskazać również trzeba, że postępowanie wszczęte skargą powszechną nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie kończące postępowanie skargowe nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Działania organów administracji publicznej będące przedmiotem tego rodzaju skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji w trybie art. 227 k.p.a., na wynik tego postępowania nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09, Lex 557044). Tym samym sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a zatem skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników. Sprawy te nie zostały poddane kontroli sądu ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów szczególnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, Lex 171200). Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.