II SA/Gl 1180/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 maja 2023 r. nr SKO.PS/41.5/206/2023/5355 w przedmiocie odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 29 listopada 2021 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 23 sierpnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia obecnie skarżącemu A. N. odpłatności za pobyt jego babci w Domu Pomocy Społecznej w R. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania wobec konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia oraz wobec naruszenia reguł postępowania administracyjnego. W wyniku uzupełnienia postepowania, organ I instancji decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. ponownie ustalił skarżącemu odpłatność za pobyt babci w DPS w sposób następujący: – 47,54 zł w miesiącu sierpniu 2019 r., – 49,36 zł w miesiącu listopadzie 2019 r., – 106,76 zł w miesiącu styczniu 2020 r., – 0,83 zł w miesiącu marcu 2020 r., – 114,88 zł w miesiącu maju 2020 r., – 75,84 zł w miesiącu lipcu 2020 r., – 34,74 zł w miesiącu październiku 2020 r., – 3,82 zł w miesiącu styczniu 2021 r., – 205,18 zł w miesiącu marcu 2021 r., – 85,10 zł w miesiącu sierpniu 2021 r., – 66,25 zł w miesiącu styczniu 2022 r., – 578,98 zł w miesiącu marcu 2022 r. Z kolei w pkt 2 decyzji wskazano, że powyższe należności w łącznej kwocie 1.369,28 zł należy uiścić do dnia 28 lutego 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, w tym także wyliczenie należnych opłat za poszczególne miesiące w kontekście dochodu na osobę w rodzinie skarżącego, przywołał odpowiednie regulacje ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.s., oraz stwierdził, że nie można zawrzeć umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. z małżonkiem, zstępnym, wstępnym mieszkańca DPS, w proponowanej przez skarżącego kwocie, ponieważ kwota dochodu pozostająca po wniesieniu tej opłaty będzie niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, nawet jeżeli jest to propozycja osoby zobowiązanej. Wskazał, że takie rozwiązanie jest niezgodne z treścią art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., który jednoznacznie zastrzega, że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% obowiązującego w sprawie kryterium dochodowego. Stąd podał, że wobec braku zgody skarżącego na zawarcie umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. należało ustalić mu opłatę za pobyt babci w DPS w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością dochodu na osobę w rodzinie skarżącego a 300 % kryterium dochodowego ustalonego na osobę w rodzinie, nie więcej jednak niż ½ różnicy pomiędzy średnim miesięcznym kosztem utrzymania mieszkańca w DPS a odpłatnością ustaloną dla mieszkańca i odpłatnością ustaloną dla pozostałych osób zobowiązanych. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zreferował stan faktyczny sprawy oraz przywołał podstawy prawne decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie wielokrotnej zmiany sposobu naliczania i kwoty ustalonej dla skarżącego odpłatności wskazał, że skarżący został poinformowany, iż sposób naliczania opłaty miał związek ze zmianą linii orzeczniczej sądów administracyjnych oraz wskazaniami Kolegium. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzja organu I instancji zapadła w następującym stanie faktycznym: Pierwsza umowa, która została przesłana w załączeniu do pisma z dnia 26 lipca 2019 r., ustalała dla skarżącego wysokość odpłatności za pobyt babci w DPS w kwocie 509,72 zł, co stanowiło różnicę pomiędzy dochodem rodziny a 300% kryterium dochodowego. Kolejna propozycja umowy została wystosowana wraz z pismem z dnia 5 marca 2020 r. i ustalała wysokość odpłatności w kwocie 333,25 zł w miesiącu styczniu 2020 r., a począwszy od lutego 2020 r. w kwocie 523,26 zł miesięcznie, co stanowiło różnicę pomiędzy średnim miesięcznym kosztem utrzymania mieszkańca w DPS, a odpłatnością ustaloną dla mieszkańca oraz innych osób zobowiązanych. Kolejną propozycję umowy przesłano skarżącemu w załączeniu do pisma z dnia 13 września 2022 r. Organ I instancji przedłożył umowy tożsame w treści, dokonując tylko zmiany numeru umowy. Natomiast ostatnia propozycja umowy, tj. umowa nr [...] z dnia 24 listopada 2022 r. została skarżącemu przedstawiona, ponieważ ponowna analiza zebranej w toku postępowania dokumentacji wykazała, iż błędnie została wyliczona różnica pomiędzy średnim miesięcznym kosztem utrzymania mieszkańca DPS, a odpłatnością ustaloną dla mieszkańca oraz odpłatnością ustaloną dla pozostałych osób zobowiązanych (błędnie wskazano początek odpłatności dla jednej z osób zobowiązanych, tj. zamiast w listopadzie 2019 r. zapoczątkowano naliczanie od października 2019 r.), wskutek czego nastąpiło przesunięcie wszystkich składowych o jeden miesiąc. Ponadto wyjaśniono, iż błędnie rozliczono premię (za Ill i IV kwartał), otrzymaną przez żonę skarżącego w miesiącu grudniu 2020 r., tj. rozliczono na 5 miesięcy, a winno na 4 miesiące, co spowodowało zmianę odpłatności w miesiącu styczniu 2021 r., ponieważ dochód z miesiąca poprzedzającego, tj. z grudnia 2020 r. przekracza 300% kryterium dochodowego ustalonego na osobę w rodzinie o kwotę 3,82 zł. Oprócz miesiąca stycznia 2021 r. zmiana w ustalonej dla strony odpłatności nastąpiła w miesiącu marcu 2020 r. z kwoty 261,33 zł na kwotę 0,83 zł, w miesiącu marcu 2021 r. z kwoty 162,18 zł na kwotę 205,18 zł, w miesiącu kwietniu 2021 r. z kwoty 205,18 zł na 0 zł, a w miesiącu styczniu 2022 r. z kwoty 425,18 zł na kwotę 66,25 zł oraz w marcu 2022 r. z kwoty 391,63 zł na kwotę 578,98 zł, co w ogólnym rozrachunku spowodowało obniżenie odpłatności za pobyt babci skarżącego w DPS o kwotę 590,74 zł. Z uwagi na powyższe, organ I instancji przedstawił skarżącemu kolejną propozycję umowy, uwzględniając w niej prawidłowe wyliczenia. Organ wyjaśnił, w odniesieniu do wezwania dotyczącego zawarcia umowy ustalającej dla niego wysokość odpłatności w kwocie 50,00 zł, że dochód skarżącego na osobę w rodzinie jest zmienny i nie w każdym miesiącu kwalifikuje skarżącego do ponoszenia odpłatności za pobyt babci w DPS, czyli nie w każdym miesiącu ma możliwość wnoszenia przedmiotowej opłaty. Skarżący ponownie został poinformowany, że nie można zawrzeć umowy o wnoszenie opłat za pobyt mieszkańca w DPS w proponowanej przez osobę obowiązaną kwocie, ponieważ zgodnie z przepisami, kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% odpowiedniego kryterium dochodowego. Wskazano, że trzeba pamiętać, iż pomimo propozycji osoby zobowiązanej, umowy, które są sprzeczne z ustawą są nieważne z mocy prawa. Wobec tego Kolegium stwierdziło, że dochód rodziny strony został ustalony należycie, a następnie dokładnie przedstawiony wraz z wyliczeniami w uzasadnieniu decyzji. Nadto, postępowanie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób prawidłowy, w tym także skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Zaznaczono także, że postępowania w przedmiocie odpłatności za pobyt babci skarżącego w DPS przeprowadzono wobec wszystkich zobowiązanych osób. W skardze na powyższa decyzję skarżący zarzucił naruszenie: – art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zakresie sposobu dokonania obliczeń, a tym samym przedstawienia propozycji umów bez czynnego udziału w wypracowaniu porozumienia wraz ze skarżącym oraz na dowolnej interpretacji i ocenie materiału dowodowego wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentom załączonym do pisma z dnia 2 sierpnia 2022 r. oraz 7 września 2022 r. pomimo, iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych; – art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wyjaśnianie dlaczego organ I instancji nie wziął pod rozwagę całości materiału dowodowego przedłożonego w korespondencji oraz braku zgody ze strony organu I instancji na zawarcie umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. na zaproponowanych warunkach przez skarżącego w miesiącach, w których doszło do przekroczenia 300% kryterium dochodowego; nadto poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie decyzją z dnia 29 listopada 2021 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję natomiast decyzją z dnia 11 maja 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję; – art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie skarżącemu przez organ I instancji wskazania wysokości opłat i toku postępowania wobec pozostałych osób z kręgu zobowiązanych do wnoszenia opłat za pobyt babci skarżącego w DPS w sytuacji, gdy skarżący wnosił o konkretne dane zgodne ze stanem faktycznym; – art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie; – art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji ograniczając się do twierdzenia bezcelowego przytaczania tezy; – art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne jej uzasadnienie, z którego nie wynika, dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach; – art. 103 ust. 2 u.p.s. przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem niewłaściwego przyjęcia, iż to organ I instancji poprzez propozycje wysłanych umów określa wysokość wnoszonej opłaty do pełnego przekroczenia kryterium dochodowego za pobyt mieszkańca w DPS, a tym samym, iż spełnia jego zapisy, podczas gdy jednoznaczna treść tego przepisu mówi, iż ustawodawca nakazuje kierownikowi ośrodka pomocy społecznej ustalić w drodze umowy wysokość wnoszonej przez zobowiązanych opłaty - co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa; – art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., poprzez określenie płatność w wysokości 1.369,28 zł do dnia 28 lutego 2023 r., podczas gdy kwota dochodu po wniesieniu opłaty nie będzie niższa niż 300% obowiązującego w sprawie kryterium dochodowego. Wobec tak przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący opisał stan faktyczny sprawy, akcentując, że w dniu 9 stycznia 2020 r. wyraził chęć wnoszenia opłaty w wysokości 10 zł w ramach umowy zawartej w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s., a w piśmie z dnia 22 grudnia 2022 r. wniósł o zawarcie umowy deklarując odpłatność za pobyt babci w DPS w kwocie 50 zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, aczkolwiek organy nie ustrzegły się w toku prowadzonego postępowania od uchybienia o charakterze formalnym, które jednakże nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Obliguje to tym samym organ odwoławczy do zbadania sprawy ponownie, a nie tylko stwierdzenia, czy akt wydany przez organ I instancji jest prawidłowy, czy też obarczony jest wadami prawnymi. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja spełnia ten wymóg. Z kolei poprzednia decyzja organu odwoławczego, tj. decyzja z dnia 29 listopada 2021 r., uchylająca decyzję organu I instancji, nakazywała wyjaśnienie dostrzeżonych nieścisłości. Stwierdzić przy tym przyjdzie, że nawet gdy ustalenia stanu faktycznego, dane czy liczby pozostają takie same, to i tak, w wyniku usunięcia naruszeń prawa procesowego, w tym przypadku głównie przepisów k.p.a., organ administracji publicznej może wydać decyzję o takiej samej lub podobnej treści. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący jest osobą zobowiązaną do ponoszenia odpłatności za pobyt babci w DPS. Zresztą nie uchyla się od tego obowiązku, a wręcz wyraża niezrozumienie dla sytuacji, w której chce ponosić miesięczną opłatę w kwocie 50 zł, a mimo tego do zawarcia umowy w trybie art. 103 ust. 2 ustawy nie dochodzi, choćby w miesiącach, w których nałożono na niego opłatę w wyższej wysokości. W tym miejscu zaakcentować należy, że podstawy prawne wydanych decyzji stanowiły przepisy art. 8, art. 60 i art. 61 u.p.s. Jak wynika z treści art. 60 ust. 1 u.p.s. pobyt w DPS jest odpłatny. Krąg podmiotów obowiązanych do uiszczenia tej opłaty określa art. 61 ust. 1, z którego wynika, że są nimi w kolejności: mieszkaniec DPS, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka (pkt 1); małżonek, zstępni przed wstępnymi (pkt 2), gmina, z której osoba została skierowana do DPS (pkt 3). W art. 61 ust. 2 u.p.s. wskazano zaś reguły, według których ustalana jest owa opłata. Zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. zstępni wnoszą opłatę za pobyt w DPS zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s.: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Aby ocenić, czy na zobowiązanym z art. 61 ust 1 pkt 2 u.p.s. ciąży obowiązek ponoszenia opłaty i w jakiej wysokości, organ winien ustalić jego aktualną sytuację rodzinną, majątkową i dochodową. Ustalenie sytuacji rodzinnej osoby zobowiązanej oraz wyliczenie dochodu bądź sumy dochodów wszystkich członków rodziny następuje zgodnie z przepisami k.p.a. w zakresie, w którym normują postępowanie dowodowe. Warto zauważyć, że obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt osoby w DPS ciążący z mocy prawa na określonych podmiotach wymaga skonkretyzowania i zindywidualizowania co do wysokości oraz osoby zobowiązanej (por. uchwała NSA z dnia 11 czerwca 2018 r., sygn. akt I OPS 7/17), co następuje w formie umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. bądź na podstawie decyzji określonej w art. 61 ust. 2d i 2e w związku z art. 59 ust. 1 u.p.s. W przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w DPS ustala w drodze decyzji organ. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, wedle którego obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę, czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. kreuje nie umowa, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2, lecz decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt w DPS. Obowiązek wnoszenia opłat za pobyt w DPS, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.s., musi być skonkretyzowany i zindywidualizowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić. Co do zasady konkretyzacja taka powinna nastąpić w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia: 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 204/10; z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 2726/12 i z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 653/12). Dodatkowo wyjaśnić należy, że w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że decyzja o ustaleniu odpłatności za pobyt w DPS może wywierać skutki z mocą wsteczną, bowiem konkretyzuje ona obowiązek wynikający z mocy prawa, tj. którego powstanie nie jest uzależnione od wydania decyzji, ale wynika z treści przepisów prawa materialnego, obligujących do wnoszenia opłat w razie ziszczenia się przesłanek z art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Decyzja w tym przedmiocie pozostaje bowiem w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W takiej sytuacji decyzja konstytutywna może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt I OSK 704/17 i powołane w nim orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 410/15; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1449/14). Jednocześnie wskazać należy, że granice elastyczności w kształtowaniu stosunku prawnego wyznacza ochrona minimalnego dochodu gwarantowanego. Potrzeba dopłacania do pobytu osoby bliskiej w DPS może mieć uzasadnienie moralne lub emocjonalne, może wynikać z poczucia obowiązku względem członków rodziny, może też mieć podłoże ekonomiczne. Dochody ustalone zgodnie z przepisami u.p.s. mogą nie odzwierciedlać rzeczywistej sytuacji majątkowej osoby zobowiązanej, która ma poczucie moralnego obowiązku wnoszenia opłaty. Organ powinien uwzględnić te uwarunkowania, jeżeli taka jest wola stron. Jednakże możliwość zadeklarowania opłaty na wyższym poziomie niż wyznaczony ustawowo jest kwestionowana, mimo że za jej dopuszczeniem przemawia zasada pomocniczości wyznaczająca kierunek wykładni przepisów w omawianej sferze życia publicznego. Trzeba zaznaczyć, że dochód nieprzekraczający 300% kryterium dochodowego zwalnia ustawowo małżonka i krewnych od ponoszenia odpłatności za DPS i zarazem wyznacza granicę, poza którą nie może wyjść organ pomocy społecznej zawierający umowę. Sytuacja taka nie zwalnia jednak automatycznie z obowiązku udzielania pomocy i/lub płacenia alimentów na rzecz członka rodziny (Komentarz do art. 103 u.p.s. Iwona Sierpowska, Pomoc społeczna, Komentarz, wyd. VI, WKP 2023). Odnosząc powyższe do zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, że nie są one zasadne. Organy administracji zebrały i rozważyły w sposób szczegółowy cały materiał dowodowy. Informowały skarżącego o toku postępowania, dochowały obowiązku zebrania dokumentów wykazujących sytuację finansową rodziny skarżącego. W obszernych uzasadnieniach decyzji wyjaśniły okoliczności, dla których nie jest możliwe zawarcie umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. o treści proponowanej przez skarżącego. Z uwagi na zmienną sytuację finansową skarżącego w kolejnych miesiącach nie można stwierdzić czy i w jakim okresie dochód rodziny skarżącego będzie go kwalifikował do ponoszenia takiej opłaty, a w których nie. Wskazać wreszcie wypadnie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy kwota do jakiej uiszczenia zobowiązany został skarżący jest niższa, aniżeli ta, która wynikałaby z jego propozycji zawarcia umowy. Skarżący od sierpnia 2019 r. do marca 2022 r. został zobowiązany do uiszczenia łącznej kwoty 1.369,28 zł. Natomiast w razie zawarcia umowy obowiązującej w całym tym okresie, zgodnie z propozycją skarżącego, poniósłby on opłatę w kwocie 1.600 zł. Nie doszło też do naruszenia przywołanych przez skarżącego art. 103 ust. 2 i art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Nawet bowiem, jeśli skarżący uiści ustaloną mu opłatę jednorazowo, to dotyczy ona opłaty nie za jeden miesiąc a za okres ponad dwóch lat. Tym samym, w przeliczeniu na każdy miesiąc, którego dotyczy, nie spowoduje obniżenia dochodu poniżej 300% kryterium. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad określonych w k.p.a., podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło po dostatecznym jej wyjaśnieniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego stosownie do wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów omawianej ustawy, które następnie prawidłowo zastosowały. Nie doszło także do naruszenia przywołanych przez skarżącego innych zasad postępowania administracyjnego, tj. pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania stron (art. 9 k.p.a.), czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), przekonywania (art. 11 k.p.a.). Również uzasadnienia decyzji zostały sporządzone w sposób prawidłowy (art. 107 k.p.a.). Odnosząc się na koniec do zarzutu skarżącego w kwestii odmowy udostępnienia mu akt postępowań dotyczących innych osób zobowiązanych do ponoszenia odpłatności za pobyt członka rodziny w DPS, to zarzut ten należało uznać za zasadny. Wobec faktu, że skarżący wraz z kilkoma innymi członkami rodziny zobowiązany jest do ponoszenia takiej opłaty, powinien mieć udostępnione akta w zakresie wydanych w toku innych postępowań decyzji by móc stwierdzić czy ustalona wobec niego opłata jest prawidłowa. Okoliczność ta w niniejszej sprawie nie miała jednak istotnego wpływu na wynik postępowania i tym samym nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji W tej sytuacji, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 r.). Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl