II SA/Gl 1165/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Asesor WSA Tomasz Dziuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącego kwotę 697,00 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 14 listopada 2019 r. (złożonym na druku typowym) A.K. (dalej: skarżący) wystąpił do Starosty Z. o wydanie prawa jazdy, zaznaczając w części C - pkt.a tj. wydanie prawa jazdy, jednocześnie znacząc w części E - ubiegam się o wydanie wtórnika prawa jazdy, z powodu - pkt.a - utraty dokumentu. W części G, będąc świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań złożył szereg oświadczeń w zakresie prowadzonej sprawy. Po rozpatrzeniu sprawy Starosta Z. , działając na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 11 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) oraz art. 11 ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. (2006126/WE) orzekł o odmowie wydania wnioskującemu wtórnika prawa jazdy kategorii AM, B1, B, C1, C oraz wydania uprawnień kategorii C1+E, C+E. W uzasadnieniu organ podał, że do wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy dołączono oświadczenie o miejscu zamieszkania, oświadczenie o utracie dokumentu, aktualną fotografię oraz dowód uiszczenia opłaty. W odpowiedzi na wygenerowane zapytanie do systemu EUCARIS wskazano, że ostatnim wydanym dokumentem prawa jazdy dla wnioskującego był dokument wydany przez Starostę K. w dniu [...] r. oraz, że wnioskujący figuruje w niemieckich systemach informatycznych jako kierowca. Starosta Z. wystąpił do Starostwa Powiatowego w K. o akta wnioskującego, a także drogą mailową do Kraftfahrt Bundesamt z zapytaniem dotyczącym aktualnego stanu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych skarżącego. Z uzyskanego materiału dowodowego wynikało, iż skarżący dokonał zmiany danych (nazwisko z S. na K. - decyzją Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w S. z dnia [...] r.), uzyskując następnie w dniu 30 stycznia 2015 r. nowy dokument prawa jazdy na nowe nazwisko. W dniu 6 września 2019 r. skarżący uzyskał kategorię C+E, a w dniu 17 października 2019 r. - uzyskał wynik pozytywny z egzaminu na kategorię C+E. Z uwagi na brak odpowiedzi z Kraftfahrt Bundesamt, poinformowano stronę o wydłużeniu terminu załatwiania sprawy. W dniu 14 stycznia 2020 r. uzyskano odpowiedź z urzędu niemieckiego na temat uprawnień skarżącego. Z pisma z dnia 7 stycznia 2020 r. wynikało, iż wobec wielokrotnych wykroczeń drogowych wprowadzono (w stosunku do wnioskującego) zakazy prowadzenia pojazdów, których ostatni dobiegł końca w dniu 16 lipca 2018 r. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, iż skarżący mógłby uzyskać niemieckie prawo jazdy po tym dniu (tj. 16 lipca 2018 r.) po przejściu badań lekarskich i psychologicznych. Po doprecyzowaniu tego pisma w piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r. stwierdzono, że skarżący od dnia 16 stycznia 2018 r. ma cofnięte prawo jazdy do dnia dzisiejszego (§ 3 ustawy o ruchu drogowym StVG). Stąd też organ odwołał się do art. 11 ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r., w myśl którego Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Stąd też postanowiono jak w sentencji. W odwołaniu od decyzji skarżący wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji ma wiele nieprawidłowości. Wyjaśnił, że w dniu 10 października 2019 r. nowo wyrobione prawo jazdy odebrane z Wydziału Komunikacji w K. zostało dostarczone za pośrednictwem poczty do Niemiec, gdzie przebywał. Jednak w związku z planowanym egzaminem w WORD w B. i wyjazdem do Polski, poprosił o odebranie przesyłki z prawem jazdy i odesłanie jej do Polski na adres w Z. . Niestety przesyłka zaginęła, i stąd złożył wniosek o wydanie wtórnika. Prawo jazdy zostało odnalezione i dostarczone do Z. w dniu 5 grudnia 2019 r., o czym powiadomił Wydział Komunikacji. Uzyskał wówczas informację, że ma trzymać dokument do czasu wyjaśnienia z niemieckim urzędem sytuacji z nowym prawem jazdy oraz że nie zostanie mu wydany wtórnik. Wyjaśnił, że przedmiotową decyzją nie wydano mu prawa jazdy z nową kategorią, gdyż ma cofnięte prawo jazdy w Niemczech, co (według niego) nie jest prawdą. Przyznał, że miał wykroczenia, ale zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych minął 16 lipca 2018 r., a nadto dotyczył tylko i wyłącznie Niemiec, a nie całej Europy. Nadto dodał, że zrzekł się "możliwości posiadania Niemieckiego Prawa Jazdy" na poczet zachowania polskiego prawa jazdy, gdyż jego centrum życiowe znajduje się w Polsce. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz wydanie nowego prawa jazdy z kategorią C+E, którą powinien otrzymać po zdanym w dniu 17 października 2019 r. egzaminie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w B. . Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej odwołania nie uwzględniło, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, dodając, że w trakcie postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy w sprawie poprzez dołączenie wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik wskazała, iż skarżący od dnia 17 sierpnia 2009 r. na pobyt stały zameldowany jest i był w [...] , ale zamieszkuje też z osobą bliską w Z. przy ulicy [...]. Dodała też, że skarżący wspólnie z osobą bliską kupił mieszkanie w B. przy ulicy [...], w którym ma zamiar zamieszkać i zameldować się w lipcu 2020 r. Wyjaśniła też, że skarżący pracuje jako kierowca zawodowy u niemieckiego pracodawcy, co nie wymaga posiadania w Niemczech miejsca zamieszkania i powraca "do domu w Polsce", a z racji "wykonywania pracy jako kierowca" nie był poddawany kwarantannie. Dalej Kolegium stwierdziło, że znaczną trudność w sprawie stwarza użycie w niej druku typowego, który chociaż przewidziany przez normodawcę, to nie pozwala na precyzyjne określenie przez wnoszącego przedmiotu sprawy, a następnie na końcowe sporządzenie wewnątrz niego pełnoprawnej decyzji administracyjnej. Formalnie zatem trafnie postąpił organ pierwszej instancji, że nie posłużył się nim dalej przy formułowaniu odmowy. Kolegium stwierdziło przy tym, że to co skarżący pisze o losach wcześniej uzyskanego dokumentu nie jest w pełni wiarygodne i opiera się jedynie na wskazaniu samej strony. Podkreśliło, że wątpliwości budzi już uzyskanie tego dokumentu - wydanego przez Starostę K., a to w świetle informacji uzyskanych i nadesłanych przez Kraftfahrt Bundesamt. W zakresie wydania wtórnika prawa jazdy zasadnie organ stwierdził, iż nie można wydać wtórnika dokumentu, który dana strona posiada. Dany dokument musiałby być zniszczony i jako taki oddany dla uzyskania nowego, a strona sugeruje obecnie, że dokument prawa jazdy inny fizycznie - posiada. Nie ma więc formalnie żadnego powodu i możliwości by wydawać wtórnik. Odrębną sprawą jest kwestia właściwości poszczególnych organów związana z miejscem zamieszkania w rozumieniu tak przepisów polskich jak i wspólnotowych Organ przywołał treść art. 11 ustawy o kierujących pojazdami, a w szczególności ust. 1 pkt 5a, z którego wynika, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym. Tymczasem z informacji Kraftfahrt Bundesamt wynika, że skarżący nieprzerwanie mieszka w S. , jak i to, że utracił w Niemczech prawo jazdy, a w polskim rozumieniu również uprawnienia do kierowania - bo w ocenie Kolegium na tym polega sens "zrzeczenia się" prawa jazdy w Niemczech. Kolegium zwróciło uwagę, iż pojęcia prawa niemieckiego i polskiego nie poddają się zwykłemu tłumaczeniu, m.in. z racji tego, iż w Niemczech nie ma obowiązku meldunkowego, ale raz dokonana rejestracja miejsca zamieszkania traktowana jest jako wiążąca do wszelkich celów, aż do zgłoszenia wyprowadzki (rezygnacji z mieszkania). Z kolei w Polsce utrzymany jest obowiązek meldunkowy, ale praktyka wyraźnie oderwana została od teorii (obowiązujących przepisów). Dosyć powszechne jest wykazywanie miejsca stałego zamieszkiwania gdzie indziej niż poświadcza to meldunek. Jest to bardzo jaskrawe w przypadku skarżącego. Urzędy niemieckie wskazały, że w dniu 10 maja 2019 r. skarżący był "rezident in [...]" - co oznacza stałe zamieszkiwanie (w rozumieniu polskich przepisów). Z kolei obecnie posiadane przez skarżącego polskie prawo jazdy miało zostać wydane w dniu 19 września 2019 r., a sam skarżący przez pełnomocnika informuje o stałym zameldowaniu- [...] od 2009 r. nieprzerwanie. Oznacza to co najmniej naruszenie polskich przepisów meldunkowych. Mało wiarygodne jest też wskazywanie zamieszkiwania (z sugestią pobytu na stałe) w Z. w bliżej nieokreślonym czasie. W ocenie organu zatem skarżący albo wprowadził w błąd Starostę K. , albo nie przebywał w Z. przez okres wymagany w art. 11 ust. 1 pkt 5a ustawy o kierujących pojazdami. Wątpliwe jest także, zdaniem Kolegium, by w sprawie miał przypadek przewidziany w art. 11 ust. 1 pkt 5b ustawy, mając na względzie treść informacji otrzymanych z Niemiec. za pośrednictwem systemu EUCARIS. Kolegium dalej stwierdziło, że przepisy niemieckie nie odróżniają tak jak przepisy polskie uprawnień do kierowania od prawa jazdy oraz okresowego zatrzymania prawa jazdy od cofnięcia uprawnienia. Orzekane są też Niemczech inne kary za inne wykroczenia. Jednak w Centralnym Rejestrze Zdatności Kierowców pozostają odnotowane od 2013 r. wykroczenia popełnione przez skarżącego tak przed jak i po zmianie nazwiska, a wpisy te będą "aktywne" aż do stycznia 2033 r. Organy niemieckie wskazały na wątpliwości co do prawidłowości wydania nowego prawa jazdy w Polsce, zwracając uwagę na badania lekarskie i psychologiczne, wskazując też przy tym uwagę, że strona bez "potwierdzenia" uzyskanego prawa jazdy nie może kierować pojazdami. Stąd też wskazanie, iż skarżący zatrudniony jest u niemieckiego pracodawcy jako kierowca rodzą poważne wątpliwości. W ocenie Kolegium powyższa argumentacja leży już poza zasadniczym meritum sprawy tj. wydania wtórnika prawa jazdy. Wtórnika nie można wydać w przypadku posiadania niezniszczonego dokutemu prawa jazdy. Rodzą się jednak wątpliwości co do prawidłowości postępowania Starosty K., który wydaje się nie występował o informacje z Niemiec wcale, a także wątpliwości co do prawidłowości uzyskania w Polsce w dniu 6 września 2019 r. tzw. PKK i zdania w dniu 17 października 2019 r. egzaminu na dodatkową kategorię C+E. Kolegium wskazało na potrzebę ewentualnego sprawdzenia, czy nie nastąpiło wprowadzenie w błąd Starosty K. i wyłudzenia polskich uprawnień, na co niedwuznacznie wskakuje Kraftfahrt Bundesamt w kolejnych informacjach. Nierzeczywiste wydaje się też zamieszkiwanie na stale w W. (zgodne z zameldowaniem). Budzi też wątpliwości prawidłowość wyplenienia rubryk w części G wniosku z dnia 14 listopad 2019 r. Wszystkie te wątpliwości wykraczają poza niniejszą sprawę i ostatecznie zdecydowały o powiadomieniu prokuratury. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentowany przez pełnomocnika skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 11 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wydania prawa jazdy wobec uznania, że wobec skarżącego został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, podczas gdy taka okoliczność nie miała miejsca; - art. 14 ust. 1, ust. 2c, ust. 2d w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów na skutek błędnego przyjęcia przez organ, że przedmiotem sprawy jest wymiana wydanego za granicą prawa jazdy, podczas gdy skarżący nigdy zagranicznego prawa jazdy nie posiadał; - art. 7, art. 8, art. 11 , art. 7 , art. 107 § 2 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: - niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy i odmowę spełnienia wszelkich przesłanek pozytywnych do jego wydania i braku przesłanek negatywnych; - brak należytego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, a uzasadnienie nie jest spójne z treścią przepisów powołanych w petitum skargi, - brak wyjaśnienia przez organ, jaki Sąd miałby orzec zakaz prowadzenia pojazdów wobec skarżącego, - oparcie się na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, a sporządzonych w języku niemieckim bez przetłumaczenia ich przez tłumacza przysięgłego na język polski. W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione powyżej zarzuty. Wskazano na brak odniesienia się przez organ pierwszej instancji do przepisu art. 11 ust. 1 pkt 5 lit.a ustawy, na który uwagę zwrócił organ odwoławczy. Organ pierwszej instancji nie powziął wątpliwości w tym zakresie, a organ odwoławczy wskazał na wątpliwości w tym zakresie utrzymując jednak decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Skarżący podkreślił, że pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem musi zachodzić spójność, czego nie ma w przypadku kwestionowanej decyzji. Nadto skarżący podkreślił, że organ nie przeprowadził postępowania pozwalającego na ustalenie, że nie posiada w Polsce miejsca zamieszkania. . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wniósł o skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga jest uzasadniona, ale nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy wydania skarżącemu wtórnika prawa jazdy kategorii AM, B1, B, C1, C oraz wydania uprawnień kategorii C1+E, C+E. . Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.) oraz art. 11 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. (2006/126/WE). Ten pierwszy przepis określa pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy, a ich spełnienie jest konieczne dla uzyskania dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami. Muszą one zostać spełnione łącznie. Brak spełnienia bądź brak wykazania którejkolwiek z nich wyklucza otrzymanie prawa jazdy lub pozwolenia. Jedną z tych przesłanek jest przesłanka określona w art. 11 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy, zgodnie z którą prawo jazdy może być wydane jedynie osobie, która uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przy czym, że: a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym: – ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo – z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia lub naukę w szkole. Negatywne przesłanki wydania prawa jazdy wskazane zostały w art. 12 cytowanej ustawy oraz m.in. w przywołanym przez organ przepisie art. 11 Dyrektywy 2006/126/WE. W podstawie prawnej decyzji organu drugiej instancji przywołano nadto przepisy art. 14 ust.1, ust. 2c i ust. 2d oraz art 13 ust 1 pkt.1, pkt. 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Istotny w sprawie był także przepis art. 18 ust. 2 tej ustawy, precyzujący przypadki wydania wtórnika prawa jazdy, który pominięty został w podstawie prawnej przez organ, chociaż nawiązano do jego treści w decyzji organu drugiej instancji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji należy podkreślić, iż w części dotyczącej wydania wtórnika prawa jazdy decyzje te są w pełni zasadne i zgodne z obowiązującym w tym zakresie przepisem. Wobec stwierdzenia przez skarżącego w odwołaniu, iż ostatecznie jego prawo jazdy zostało odnalezione i dostarczone do Z. , brak było podstaw do wydawania wnioskowego wtórnika prawa jazdy. Odmiennie jednak sprawa wygląda w zakresie odmowy wydania nowych kategorii prawa jazdy, w stosunku do których organy obu instancji w zasadzie nie przedstawiły swojego stanowiska. W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu wnioskowanych uprawnień na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy nie są wystarczające. Nie zostały w sposób bezsporny wyjaśnione i ustalone istotne okoliczności faktyczne w sprawie, szczególnie w aspekcie wydania skarżącemu prawa jazdy przez Starostę K. oraz wniosku o jego poszerzenie przez uwidocznienie nowych kategorii. Przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazują organom ustalenie istotnych w sprawie kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 uwzględniającym zasadę przekonywania wynikającą z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie. W tym zakresie należy podzielić zarzut skargi, iż uzasadnienia skarżonych decyzji nie są spójne, jasne i zrozumiale w aspekcie przywołanych przepisów. Dodatkowo należy podnieść, że organy nie ustaliły okoliczności sprawy w sposób bezsporny. W treści wniosku skarżący w oświadczeniu o miejscu zamieszkania wskazał, uprzedzony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajanie prawdy (art. 233 § 1 Kodeksu karnego), że jego miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaznaczając we wniosku, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe. Jak wynika z akt sprawy, w tym z odpowiedzi pełnomocnika skarżącego, jest on zameldowany od 17 sierpnia 2009 r. na pobyt stały pod adresem – [...], co poświadczył Wójt Gminy S. . Jednocześnie jednak pełnomocnik wskazała, że skarżący zamieszkuje wraz z partnerką w Z. , a nadto, że ze swą partnerką w 2019 r. kupił mieszkanie w B. , do którego zamierza się przeprowadzić. Natomiast z dokumentów nadesłanych przez urząd niemiecki wynika, że skarżący zamieszkuje od 10 maja 2019 r. w S. . W świetle powyższego powstaje zasadnicza wątpliwość, czy faktycznie spełniony został wymóg zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez wymagany co najmniej okres przez 185 dni w każdym roku, a także gdzie faktycznie skarżący zamieszkuje. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy wydane jest przez starostę, przy czym obowiązuje zasada wydawania tych uprawnień przez organ, którego obszar działania jest miejscem stałego pobytu osoby ubiegającej się określone uprawnienia. Podnieść zatem w tym miejscu należy, że organy nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania w zakresie ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego i potwierdzenia prawdziwości jego oświadczenia złożonego we wniosku z dnia 14 listopada 2019 r. Dołączenie do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 29 maja 2020 r. dokumentu nazwanego "Poświadczenie zamieszkania" Wójta Gminy S. nie może przecież być potwierdzeniem jego zamieszkania pod wskazanym adresem a jedynie potwierdzeniem zameldowania na pobyt stały, przy czym jak się wydaje z dalszych informacji złożonych przez skarżącego o jego zamieszkiwaniu w Z. , czy planowanym zamieszaniu w B. , mocno nieaktualnym, które powinno podlegać sprawdzeniu i uaktualnieniu. Jednak także fakt zamieszkiwania na terenie Z. przez wymagany okres nie został w toku postępowania potwierdzony. Tym samym nie została w sposób definitywny wyjaśniona właściwość orzekających w sprawie organów. Skoro ustawodawca w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami uwarunkował możliwość wydania prawa jazdy od przesłanki zamieszkiwania wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to w tym zakresie organy obowiązane są do przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Złożone przez skarżącego oświadczenie o zamieszkiwaniu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej sprzeczne jest z informacją organu niemieckiego, a organy polskie nie potwierdziły i praktycznie nie ustaliły miejsca faktycznego pobytu skarżącego na terytorium Polski. Wskazać w tym miejscu należy, że przesłanka zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być spełniona w chwili składania wniosku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2016 r., sygn.akt I OSK 1657/14, czy wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Gl 15/18 czy w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Go 849/18). Nadto podkreślenia wymaga, że jak trafnie się wskazuje w orzecznictwie warunku "przebywania" nie można utożsamiać z "zameldowaniem" określonej osoby, które jest rejestracją faktu pobytu danej osoby pod wskazanym przez nią adresem (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., II OSK 2767/16). Dodać w tym miejscu należy, że wymóg z art. 11 ust. 1 pkt 5 lit.a dotyczy tak wydania nowego dokumentu prawa jazdy, jak i rozszerzenia posiadanych uprawnień o nowe uzyskane kategorie. W tym zakresie orzekające organy także nie zajęły stanowiska, nie wyjaśniając, czy była możliwość rozszerzenia tych uprawnień przez skarżącego oraz czy w przypadku ewentualnego spełnienia wymagań w zakresie nowych kategorii możliwe jest wydanie przez organy polskie oczekiwanego rozstrzygnięcia z nowymi kategoriami uprawnień. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że mając na uwadze dotychczas zgromadzony przez organy administracji publicznej materiał dowodowy zaistniały podstawy do powzięcia wątpliwości co do prawdziwości złożonych przez skarżącego oświadczeń nie tylko co do jego miejsca pobytu, ale także oświadczeń złożonych w części G wniosku w szczególności w zakresie pkt 3, 4 czy 5. W świetle informacji Kraftfahrt Bundesamt skarżący został dwukrotnie skazany z powodu prowadzenia bez prawa jazdy jeszcze w czasie gdy posiadał nazwisko S. . Następnie po zmianie nazwiska uzyskał wielokrotnie mandaty za przekroczenie prędkości a wyrokiem Sądu w M. z dnia [...] r. ukarany został za ucieczkę z miejsca wypadku. Cofnięto mu prawo jazdy w dniu 16 stycznia 2018 r. W rezultacie cofnięcia i zakazu prowadzenia skarżący stracił prawo do prawa jazdy (niemieckiego lub zagranicznego). Wprawdzie po 16 lipca 2018 r. skarżący może starać się o nowe niemieckie prawo jazdy, jednakże po spełnieniu określonych wymagań, w tym przejściu badan lekarskich i psychologicznych. W świetle takiej kartoteki Kraftfahrt Bundesamt organy polskie nie mogą pominąć tych danych rozpatrując obecnie sprawę. Zgodnie bowiem z przywołaną Dyrektywą 2006/126/WE Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zwieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Implementacja tej regulacji Dyrektywy do prawa krajowego nastąpiła w przepisie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi odpowiednik regulacji zawartej w art. 11 ust. 4 przywołanej powyżej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Podkreślić w tym miejscu należy, że od daty wstąpienia Rzeczpospolitej Polskiej w struktury Unii Europejskiej unijny porządek prawny stał się elementem obowiązującego w naszym kraju porządku prawnego, zatem krajowe organy i sądy muszą brać pod uwagę również uregulowania unijne. Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w osobie adwokata, tj. kwotę 480 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, tj. czyli w kwocie 697 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącegoj zgodnie z art. 200, art. 205 i art. 206 omawianej oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy.