II SA/Gl 1161/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. oraz W. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 16 września 2020 r. A. L. oraz W. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "zażalenie" na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. opisane w rubrum niniejszego postanowienia. Strona skarżąca w piśmie z dnia 18 września 2020 r., w nawiązaniu do swojego pisma z dnia 16 września 2020 r., zwróciła się do Sądu o wstrzymanie prowadzonego wobec nich postępowania egzekucyjnego. W związku z powstałą wątpliwością co do charakteru wspomnianych powyżej pism, WSA w Warszawie, na mocy zarządzenia z dnia 2 października 2020 r., wezwało stronę skarżącą do ich sprecyzowania w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, iż stanowią one skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Strona skarżąca w odpowiedzi na powyższe wezwanie wystosowała pismo z dnia 17 października 2020 r., w którym jednakże nie uczyniła zadość zobowiązaniu Sądu. W związku z powyższym uznano, iż pismo z dnia 16 września 2020 r. stanowi skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2087/20, uznało się za niewłaściwym miejscowo oraz przekazało niniejszą sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Dopiero wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji otwiera drogę do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpatrywanej sprawie, w związku z nieudzieleniem przez stronę skarżącą odpowiedzi na wezwanie z dnia 2 października 2020 r. uznano, iż przedmiot skargi stanowi postanowienie organu pierwszej instancji. Skarga od tego rozstrzygnięcia nie przysługuje, wobec tego Sąd obowiązany jest wniesioną skargę odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wypada również wskazać na marginesie, iż A. L. nie jest nadto adresatem zaskarżonego postanowienia co oznacza, iż nie posiada ona interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji. Nadmienić przyjdzie, że stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, tj. gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, dlatego wnioskowi strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie nadano biegu.