II SA/Gl 1156/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku o przyznanie pełnomocnikowi skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu D. S. kwotę 557,96 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem zł 96/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu;

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. Sąd ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w O. wyznaczyła radcę prawnego D.S. Substytut wspomnianego pełnomocnika - radca prawny R. K. złożył do Sądu pismo procesowe datowane na 12 października 2016 r., gdzie podniósł zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji oraz zażądał przyznania temu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Następnie wyżej wymieniony stawił się w tutejszym Sądzie na rozprawach przeprowadzonych odpowiednio w dniach 10 listopada 2016 r. oraz 9 stycznia 2017 r. wnosząc i wywodząc jak w skardze. Na drugiej z tych rozpraw złożył nadto pismo procesowe zawierające spis kosztów związanych z reprezentowaniem skarżącej z urzędu. W piśmie tym zawarto oświadczenie, iż rzeczone koszty nie zostały pokryte w całości ani w części. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i z mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało zainicjowane przed wejściem w życie obu przywołanych rozporządzeń, które zaczęły obowiązywać odpowiednio od 1 listopada 2016 r. oraz od 1 stycznia 2016 r. W tym stanie rzeczy, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie o przyznaniu kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu sądowym pierwszej instancji zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Mając na uwadze powyższe pełnomocnikowi strony przyznano koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 15 przedmiotowego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., w kwocie 557,96 zł, na którą składa się : - wynagrodzenie za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w kwocie 240 zł, wynikającej z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego, którą to kwotę podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; - zwrot kosztów dojazdu na rozprawy w dniach: 10 listopada 2016 r. oraz 9 stycznia 2017 r. z C. (siedziba Kancelarii radcy prawnego D. S.) do tutejszego Sądu (odległość [...] km), w kwocie 262,76 zł. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony [...] km razy dwa - to jest na dwie rozprawy), co trzeba uznać za dostatecznie wiarygodne i wystarczające. Wspomnianą wyżej kwotę 262,76 zł przyznano zgodnie z żądaniem wnioskodawcy uwzględniwszy fakt, iż jest to kwota wynikająca z zastosowania stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta (wynosząca dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 0,8358 zł) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy się nią posiłkować także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.