II SA/Gl 1149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. I. na czynność Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. H. I. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot kwoty 850 zł (2 x 425 zł) tytułem niesłusznie pobranych opłat za wydanie kart pojazdów marki [...] (zarejestrowanego w dniu [...] r., pod nr rejestracyjnym [...]) oraz [...] (zarejestrowanego w dniu [...] r. pod numerem rejestracyjnym [...]). W dniu 8 lipca 2014 r. H. I. zostało doręczone pismo Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], stanowiące negatywną odpowiedź na powyższy wniosek. W piśmie tym zawarto pouczenie, że czynność ta podlega kontroli sądowej na podstawie i w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), a skarga może być wniesiona po spełnieniu przewidzianych w tej ustawie wymogów. Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. H. I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Starosty [...], skargę na powyższą czynność, podważając zasadność odmowy zwrotu pobranych opłat za wydanie kart pojazdów. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wystąpiła do tego organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej też Ppsa. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłat pobranych za wydanie kart pojazdów, należy zatem do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] stanowi wobec tego czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na czynność Starosty [...] było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącą do tego organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżąca nie dopełniła tego wymogu, jej skarga jako niedopuszczalna, podlega wobec tego odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia warunku wystąpienia przed wniesieniem skargi do Sądu, z wezwaniem do organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na tę samą czynność przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Przy czym, z uwagi na upływ czternastodniowego terminu wymaganego do wystąpienia wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca wraz z wezwaniem winna złożyć do organu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Po wyczerpaniu tego środka w terminie określonym w art. 53 § 2 Ppsa otwiera się możliwość skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na czynność odmowną Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. Zauważyć wymaga, że w piśmie Starosty [...] z dnia [...] r. pouczono wnioskodawczynię o możliwości wniesienia skargi na tę czynność po spełnieniu wymogów określonych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pouczenia tego nie można jednak uznać za pełne. Samo odesłanie do przepisów w/w ustawy nie oznacza, że strona została prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W pouczeniu brak jest informacji o obowiązku uprzedniego wezwania na piśmie tego organu do usunięcia na naruszenia prawa oraz o terminie do dokonania tej czynności. Tymczasem brak pouczenia, pouczenie niepełne, błędne lub niejasne powoduje, że uchybienie terminu jest niezawinione przez stronę i może być podstawą wniosku o przywrócenie terminu.