II SA/Gl 1108/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska,, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. F. i M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 13 czerwca 2025 r. nr SKO V 428/144/2025 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r. nr SKO V 428/144/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm. – dalej u.u.i.ś.), po rozpoznaniu odwołania M. F. i J. F. (dalej – Skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (dalej – organ I instancji, Prezydent Miasta) z dnia 6 lutego 2025 r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego punktu zbierania złomu na terenie firmy A. (dalej – Inwestor, Wnioskodawca) przy ul. [...] (działka nr [...], obręb [...]) w B.. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta decyzją z dnia 6 lutego 2025 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego punktu zbierania złomu zlokalizowanego przy ul. [...] w B. (działka nr [...], obręb [...]). W odwołaniu z dnia 7 marca 2025 r. Skarżący zakwestionowali decyzję organu I instancji i wnieśli o uchylenie wskazanego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach odwołania wskazano, że zaskarżona decyzja ma na celu zalegalizowanie działalności prowadzonej od 2021 r. w hali magazynowej polegającej na zbieraniu odpadów. Jak bowiem stwierdzili Skarżący, decyzja nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia 28 kwietnia 2018 r. udzielająca pozwolenia na budowę wspomnianej hali nie została poprzedzona decyzją środowiskową. Ponadto wskazano w odwołaniu na ustalenia niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W tym zakresie wskazano, że art. 77 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. nie uprawniał organu I instancji do odstąpienia od uzgodnienia decyzji z Dyrektorem Zarządu Zlewni w K. (dalej – Dyrektor ZZ) tylko z tego względu, że organ ten wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie zgodzono się także z twierdzeniem, że naruszenie stosunków wodnych w postaci likwidacji rowu przez Inwestora pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Podnieśli bowiem, że wody z działki Inwestora przedostają się na ich nieruchomość wyrządzając szkody. Nie przychylili się również do twierdzenia, że ich nieruchomość, jak również inne nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi nie podlegają ochronie akustycznej. Z tego też względu, metody ograniczenia hałasu opisane na s. 13 decyzji są niewystarczające dla zachowania poziomów hałasu przewidzianych dla budynków mieszkalnych znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji. Zwrócono również uwagę na konieczność precyzyjnego określenia zasad gospodarowania odpadami. Ogólnikowe postanowienia zaskarżonej decyzji utrwalają bowiem skandaliczny stan polegający na tym, że szczury buszują w odpadach organicznych. W dalszej kolejności wskazano na bezprawne podniesienie poziomu działki nr [...] od strony północno-zachodniej od 0,5 m do 2 m, jak i działki nr [...], celem ukrycia bezprawnego podwyższenia poziomu działki nr [...] oraz ukrycia skażenia gleby działki nr [...] związanego z poprzednią działalnością. W końcowej części odwołania Skarżący wyrazili stanowisko, że szacowana ilość zbieranych odpadów przekroczy 3.000 ton rocznie. Według nich, codziennie odbieranych jest ok. 30 ton odpadów, co przy 6-dniowym tygodniu pracy daje ponad 9.000 ton rocznie. Nie przychylając się do argumentacji odwołania, Kolegium decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 83a w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm. – dalej r.p.z.o.) sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest fakultatywne. Jednocześnie podniesiono, że organ I instancji postanowieniem z dnia 13 czerwca 2023 r. nałożył obowiązek sporządzenia takiego raportu. Zajmując się oceną raportu zwrócono uwagę na jego szczególną moc dowodową wynikającą z tego, że służy kompleksowej ocenie przedsięwzięcia oraz analizie aspektów jego funkcjonowania w odniesieniu do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją i funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Według Kolegium, raport sporządzony na potrzeby sprawy jest poprawny pod względem formalnym i merytorycznym. Zwróciło także uwagę, że raport pozytywnie został oceniony przez organy uzgadniające, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zakres uciążliwości wyznaczają konkretne normy zawarte w przepisach wykonawczych do ustawy Prawo ochrony środowiska, które jak wykazał raport, nie zostały przekroczone. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że inwestycja została już zrealizowana, podniesiono, że w myśl § 3 ust. 2 pkt 2 r.p.z.o. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. ich rozbudowę. Zatem nic nie stało na przedmiocie, aby wobec planowanej rozbudowy punktu zbiórki odpadów wydać kolejną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaznaczono przy tym, że wbrew twierdzeniu Skarżących, pozwolenie na budowę hali magazynowej było poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] wydaną w dniu 3 kwietnia 2017 r. Kolegium nie podzieliło również zarzutu odnoszącego się do potrzeby uzyskania uzgodnienia decyzji środowiskowej z Dyrektorem ZZ. Uargumentowało to tym, że skoro organ ten pismem z dnia 30 maja 2023 r. nr [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. nie uzgadnia się z nim już warunków realizacji inwestycji w ramach przeprowadzanej oceny jej wpływu na środowisko. Zajmując się zagadnieniem ochrony akustycznej terenów, organ odwoławczy wyjaśnił, że podlegają jej wyłącznie tereny określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112 – dalej r.d.p.h.). Tymczasem, działka Skarżących znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem UR - zabudowa usługowo-rzemieślnicza z możliwością wprowadzenia funkcji mieszkaniowej. Taka funkcja została przypisana tym terenom uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa i usług, obejmującego teren położony w K. w rejonie ulic [...], [...] i [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...] z późn. zm. – dalej uchwała). Wobec tego, że tego rodzaju tereny nie zostały wymienione we wspomnianym akcie wykonawczym, to normy nim określone nie znajdują zastosowania do terenów o symbolu UR. Według Kolegium, nieuzasadnione są również obawy Skarżących w kwestii ilości obieranych odpadów. Otóż – jak zaznaczano - Prezydent Miasta B. decyzją z dnia 2 kwietnia 2021 r. nr. [...] udzielającej Inwestorowi zezwolenia na zbieranie odpadów określił, że ilość odebranych odpadów nie może przekroczyć 3.000 Mg na rok. W kwestii naruszenia stosunków wodnych stwierdzono, że zagadnienie to jest wyjaśniane w ramach odrębnego postępowania, prowadzonego niezależnie od postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Poza tym – w ocenie Kolegium - pomiędzy tymi postępowaniami brak jest merytorycznego związku, a tym samym zasadnie organ I instancji odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia sprawy dotyczącej stanu wody na gruncie W końcowej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyraził pogląd, że decyzja pierwszoinstancyjna zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., a zawarte w niej rozstrzygnięcie stanowi logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów. Ponadto wskazano, że postępowanie z udziałem społeczeństwa było prowadzone z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, a decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaznaczono przy tym, że Skarżący nie przedstawili dowodów, które dowodziłyby zasadności ich twierdzeń. W skardze z dnia 18 lipca 2025 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżący zarzucili decyzji Kolegium naruszenie: 1) prawa procesowego, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych, tj. naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego, tj.; – lokalizacji inwestycji w strefie kontrolowanej gazociągu wysokoprężnego DN 325 mm 6,3 MPa, gdzie strefa kontrolowana wynosi dla zabudowy kubaturowej w postaci hal magazynowych 50 m od osi gazociągu w obie strony, – brak rozwiązania kwestii zakopanych toksycznych odpadów przez Inwestora na działce nr [...], sąsiadującej z działką Inwestora (od strony zachodniej) podczas nielegalnej zmiany ukształtowania terenu działek o nr [...] i [...], – lokalizację stacji paliwa na olej napędowy na działce nr [...] objętej decyzją środowiskową, – błędy w ustaleniach wielkości prognozowanych ilości odpadów przyjmowanych w ciągu roku, – brak prawidłowego ustalenia wielkości hałasu generowanego przez instalację, – brak rozważenia kwestii związanych z zalęgnięciem się zwierząt żyjących w odpadach (szczury) składowanych na działce Inwestora, – brak przeprowadzenia analizy związanej z zagospodarowaniem wód opadowych z działki objętej wnioskiem; 2) art. 71 § 2 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji bez względu na to, że inwestycja jest jedynie pozorna, nie planowane są żadne prace budowlane, a postępowanie zmierza do zalegalizowania i następczego otrzymania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych na działkę, na której od 4 lat prowadzona jest działalność wymagająca takiej decyzji, brak ochrony akustycznej sąsiadujących nieruchomości, wydanie decyzji bez uwzględnienia naruszenie stosunków wodnoprawnych przez Inwestora, wydanie decyzji ustalającej uwarunkowania środowiskowe, podczas gdy inwestycja narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 77 § 1 pkt 4 u.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji ustalającej uwarunkowania środowiskowe, podczas gdy do wydania decyzji organ właściwy w sprawach ocen wodnoprawnych - Dyrektor Zarządu Zlewni w K. powinien był dokonać uzgodnień z uwagi na zmianę stosunków wodnoprawnych przez Inwestora, polegających na podniesieniu terenu, zakryciu toksycznych odpadów oraz zasypaniu przydrożnego rowu, co ma wpływ na bezpieczeństwo środowiska, w szczególności stwarza zagrożenie zakażenia wód opadowych substancjami znajdującymi się na działce objętej wnioskiem, a następnie zakażenia działek, na które spływa woda; 4) przepisów postępowania poprzez ich niezastosowanie, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji oraz brak przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, mimo tego, że sprawa nie została w sposób dostateczny wyjaśniona. Wobec tych zarzutów Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze wniesiono również o zobowiązanie organu I instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 77 k.p.a. poprzez ustalenie ilości zakopanych toksycznych odpadów, prawidłowe ustalenie wielkości generowanego hałasu oraz odpowiedniego dobrania ochrony przed hałasem, zbadanie kwestii zwierząt zalęgniętych w odpadach, dokonanie uzgodnienia wodnoprawnego z organem właściwym, ustalenie prawidłowej prognozowanej ilości przyjmowanych odpadów, ustalenie wpływu inwestycji na znajdujące się na działce gazociągi. W uzasadnieniu podkreślono przede wszystkim, że postępowanie ma charakter pozorny i ma na celu zalegalizowanie prowadzonej od 2021 r. działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów. Świadczyć o tym ma to, że Inwestor nie przewiduje powstania nowych obiektów, placów, dróg i parkingów. W dalszej kolejności Skarżący wskazali, że zbagatelizowano informacje o zasypaniu na działkach o nr [...] i [...] dużych ilości odpadów po poprzednio prowadzonej działalności. Ponadto opierając się na podanej przez Inwestora ilości pojazdów, które mają obsługiwać inwestycję, Skarżący wywiedli, że szacowana na 3000 ton ilość odbieranych odpadów jest mocno zaniżona. W skardze zwrócono ponadto uwagę, że nie nałożono na Inwestora obowiązków mających zmniejszyć natężenie hałasu. Brak określenia w zaskarżonej decyzji dopuszczalnego poziomu hałasu pozbawia okolicznych mieszkańców ochrony. Jak twierdzą Skarżący, nie zbadano także wpływu zmiany stosunków wodnych na gospodarkę wodami opadowymi pochodzących z terenów, na których przetwarzane są odpady. Zakwestionowali również stanowisko o braku zasadności uzgodnienia inwestycji z Dyrektorem ZZ w zakresie jego właściwości rzeczowej. Dlatego też Skarżący domagają się, aby postanowienie takie zostało wydane. W skardze podniesiono także, że inwestycja posadowiona w obszarze zabudowy usługowo-rzemieślniczej, jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zgadzają się z poglądem, że w rozumieniu miejscowego planu odbiór oraz segregacja odpadów jest "usługą". Według nich, idąc tą logiką należałoby przyjąć, że każdy zakład przemysłu ciężkiego można nazwać zakładem świadczącym usługi. Zasygnalizowali również potrzebę dokonania uzgodnień związanych z lokalizacją na terenie inwestycyjnym gazociągu. Uchybienia te, w ocenie Skarżących, stanowią o potrzebie usunięcia z obrotu prawnego decyzji obu organów, jako nieodpowiadających prawu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). W motywach orzeczenia wskazano, że Kolegium postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2025 r. nr [...] stwierdziło uchybienie przez T. W. (dalej – Uczestniczka) terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 6 lutego 2025 r. nr [...] Na postanowienie to Uczestniczka złożyła skargę do tutejszego Sądu, która została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 863/25. W tym stanie rzeczy uznano, że rozstrzygnięcie w sprawie skargi na decyzję Kolegium z dnia 13 czerwca 2025 r. nr SKO V 428/144/2025 zależy od prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 863/25. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2026 r. o sygn. akt II SA/Gl 863/25 tutejszy Sąd oddalił skargę Uczestniczki na postanowienie Kolegium z dnia 18 kwietnia 2025 r. nr [...]. Pismem z dnia 12 marca 2026 r. Uczestniczka wniosła o dopuszczenie jej do niniejszego postępowania na prawach strony. W jego treści domagała się również uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu pisma nie tylko umotywowała swój interes prawny, ale także wskazała na nieprawidłowości podniesione już przez Skarżących. Postanowieniami z dnia 23 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach: – podjął postępowanie sądowe zawieszone postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 16 października 2025 r.; – dopuścił do udziału w postepowaniu Uczestniczkę w charakterze strony. W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2026 r. Uczestniczka, a następnie Skarżący w piśmie z dnia 25 maja 2026 r. wyrazili swój sprzeciw wobec planowanego przedsięwzięcia. Przedstawiono w nich argumentację mającą świadczyć o nieprawidłowościach w postępowaniu, w którym ustalono środowiskowe uwarunkowania dla spornej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy jest decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego punktu zbierania złomu przy ul. [...] w B. (działka nr [...], obręb [...]). Spór dotyka wielu kwestii, jednak w pierwszej kolejności należy zając się wyjaśnieniem, czy organy zasadnie zidentyfikowały zgodność projektowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podstawą dla dokonania takiej oceny jest art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Stanowi on, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte. Zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu nie tylko zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, ale wręcz obliguje do wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 329/20, LEX nr 3035603). Podkreślić należy, że użycie w tym przepisie ogólnego pojęcia "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach" pozwala na uznanie, że stwierdzenie wspomnianej zgodności poprzedzać musi wydanie każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od tego czy zachodziła konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Bezspornym jest, że organ I instancji zobligowany był do uwzględnienia w toku postępowania art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., gdyż działka dotycząca rozbudowy punktu zbierania odpadów, zlokalizowana jest na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu. Jak ustalono, znajduje się ona w obszarze o oznaczonym symbolem "UR17". W myśl § 4 ust. 1 uchwały są to tereny zabudowy usługowo-rzemieślniczej. Szczegółowe ustalenia dotyczące przeznaczenia zawarto w § 16 uchwały. Zgodnie z tym przepisem przeznaczenie terenu to: a) zabudowa usługowo-rzemieślnicza, b) dopuszczalne wprowadzenia funkcji mieszkaniowej, pod warunkiem nie przekraczania łącznie 50% całkowitej powierzchni użytkowej mieszkania w stosunku do powierzchni użytkowej usług, oraz braku sprzeczności z funkcją podstawową, c) adaptacja istniejącej zabudowy mieszkaniowej, d) ogrodnictwo, w tym szkółkarstwo, ogrody działkowe, e) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Wyjaśnić należy zatem czym są "usługi" i "rzemiosło", a następnie sprawdzić, czy działalność polegająca na zbieraniu odpadów, w tym przypadku złomu metalowego, mieści się w zakresie któregoś z tych pojęć. Termin "usługi", jak również "rzemiosło", nie został zdefiniowany w ustawie Prawo ochrony środowiska, czy ustawie o odpadach. Z tego też względu ustalić należy, jak rozumiane są te pojęcia w języku potocznym. W tym celu sięgnąć należy do Słownika języka polskiego (np. PWN udostępnionego na stronie internetowej). Przyjmuje się, że "usługi" to działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi. Z kolei "rzemiosło" to: 1) drobna wytwórczość obejmująca wykonywanie i naprawianie przedmiotów użytkowych ręcznie lub prostymi narzędziami, 2) umiejętność wykonywania takich przedmiotów, 3) w odniesieniu do dziedzin sztuki: opanowanie techniki, warsztat twórczy. W tym kontekście wykluczyć należy, aby zbieranie odpadów można zakwalifikować do działalności rzemieślniczej. Natomiast stwierdzić należy, że pojęcie "usług" swym zakresem obejmuje działalność zbierania odpadów. Nie ulega wątpliwości, że jedną z potrzeb ludności jest konieczność wyzbywania się wytwarzanych odpadów związanych chociażby z życiem codziennym. Wywieść to należy również z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. z 2025 r. poz. 1829), gdzie w załączniku do niego, a konkretnie w Sekcji E tabeli Struktura Klasyfikacji (wykaz grupowań) wymienia się "usługi związane ze zbieraniem odpadów". Zatem przyjąć należy, że co do zasady na terenach przeznaczonych w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi dopuszcza się sytuowanie działalności z zakresu zbierania odpadów (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2389/13, LEX nr 1956713; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 829/15, LEX nr 2034405). Każdy przypadek wymaga jednak indywidualnej oceny pod kątem uregulowań zawartych w takim akcie prawa miejscowego, które mogą wykluczać lokowanie tego rodzaju aktywności gospodarczej w obszarze wyznaczonym pod usługi. Odnosząc dotychczasowe rozważania do badanego przypadku zwrócić należy uwagę na § 7 pkt 2 uchwały. W przepisie tym lokalny prawodawca przewidział, że na terenach oznaczonych symbolami od UR 01 do UR 19, a więc również na tym, na którym planowane jest przedsięwzięcie, dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport oddziaływania na środowisko może być wymagany, pod warunkiem wykonania zabezpieczeń środowiska wynikających z raportu oddziaływania na środowisko. Analiza § 7 pkt 2 uchwały pozwala na stwierdzenie, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje w obszarach UR lokowanie wszelkich usług, nawet tych, których prowadzenie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem na terenach oznaczonych symbolem UR nie tylko mogą być umiejscowione tzw. usługi nieuciążliwe (np. fryzjerstwo), ale również te, które mogą być źródłem dyskomfortu dla sąsiedztwa. W tym przypadku jest to punkt zbierania odpadów, a konkretnie odpadów metalowych. Nie ulega wątpliwości, że przedsięwzięcia klasyfikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko należą do grupy tych, które wiążą się z uciążliwościami dla otoczenia. Podkreślić również należy, że akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, nie określa usług (działalności), których lokowanie w tym obszarze byłoby zabronione. Podsumowując uznać należy, że projektowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. tym samym zarzut dotyczący tego zagadnienia nie zasługuje na uwzględnienie. Pozostając przy postanowieniach planu miejscowego należy zając się kwestią dopuszczalnych poziomów hałasu, które są wyznaczane przeznaczeniem terenu we wspomnianym akcie prawa miejscowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm. – dalej u.p.o.ś.), przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny objęte ochroną akustyczną. Te zostały określone w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. i są to tereny: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Jeżeli natomiast teren zaliczony jest do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś., to uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2 u.p.o.ś.). Uwzględniając przywołane uregulowania ustawy Prawo ochrony środowiska stwierdzić należy, że tereny znajdujące się w obszarze oznaczonym symbolem UR, jako nie wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. nie podlegają ochronie akustycznej. Jednocześnie należy zauważyć, że § 16 pkt 1 lit. b uchwały przewiduje wprawdzie lokowanie zabudowy o charakterze mieszkaniowym, ale jest to wyjątek od zasady. Przypomnieć należy, że podstawowa funkcja tego terenu to usługowo-rzemieślnicza. Ponadto, co jest istotne, zabudowa mieszkaniowa w jej użytkowej powierzchni musi w 50% stanowić funkcję usługową i nie może pozostawać w sprzeczności z funkcją podstawową, tj. usługowo-rzemieślniczą. Zatem usługi i rzemiosło dominują w tym obszarze, co w świetle art. 114 ust. 2 u.p.o.ś., wyklucza objecie ochroną akustyczną obiektów mieszkaniowych znajdujących się na tym terenie. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że w decyzji organu I instancji w pkt I.2.2. lit. f nałożono obowiązek, aby równoważny poziom dźwięku na najbliższych terenach podlegających ochronie akustycznej nie przekraczał 55 dB w porze dziennej (zaznaczono przy tym, że w porze nocnej zakład nie będzie funkcjonował). Kompleksowe badania oddziaływania przedsięwzięcia - stanowiące uzupełnienie Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko akustyczne - przedstawiono w piśmie pełnomocnika Inwestora z dnia 24 lipca 2024 r. Wskazują one, że wspomniane obwarowania (55 dB) zostaną dochowane. Z badań tych wynika przede wszystkim, że objęto nimi wszystkie podmioty funkcjonujące na nieruchomości, której dotyczy przedsięwzięcie. Ich analiza, a w szczególności części 1.7. "Zasięg oddziaływania hałasu" (s. 9-10) oraz załączników oznaczanych jako H6 i H7, pozwala na stwierdzenie, że poziom hałasu wynoszący 55 dB wykraczać będzie poza obszar nieruchomości inwestycyjny jedynie od strony północnej i będzie obejmować teren drogi publicznej i niewielki fragment pola uprawnego, który również zlokalizowany jest w obszarze terenów usługowo-rzemieślniczych (UR 14). Zatem pomimo, że tereny oznaczone symbolem UR nie podlegają ochronie akustycznej, przedsięwzięcie nie powinno negatywnie oddziaływać także w tym wymiarze na zabudowę mieszkaniową. Zwrócić należy uwagę, iż Inwestor sam podejmuje działania mające ograniczyć oddziaływanie zakładu na środowisko akustyczne. Otóż Prezydent Miasta w wydanej decyzji zwrócił uwagę na wyjaśnienia Inwestora, w których wskazano, że od strony południowej oraz zachodniej wykonane zostały nasadzenia stanowiące izolację akustyczną. Z kolei od strony północno-zachodniej znajduje się brama wjazdowa do firmy, która uniemożliwia przeprowadzenie nasadzeń, niemniej jednak zielenią izolacyjną został obsadzony obszar znajdujący się w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Zauważono ponadto, że w kierunku północno-zachodnim, po drugiej stronie drogi, znajduje się skarpa obsadzona roślinnością, stanowiąca dodatkowy ekran akustyczny. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, że postępowanie ma na celu zalegalizowanie już prowadzonej działalności, co wywiedziono z faktu, że rozbudowa punktu zbierania odpadów nie obejmuje żadnych prac budowlanych. Zajmując się tym zagadnieniem należy wskazać, że obecnie Inwestor dokonuje zbiórki odpadów w istniejącej hali magazynowej. Jej budowa była poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2017 r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Natomiast przedmiotowa sprawa dotyczy zaadoptowania utwardzonego placu na nieruchomości dla celów prowadzonej działalności. Zatem Inwestor chcąc pozostawać w zgodzie z prawem przedsięwziął działania dla oceny tego faktu w kontekście wpływu na środowisko. Podkreślić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy zdarzenia przyszłego, a więc przedsięwzięcia, które jeszcze nie funkcjonuje w ogóle, bądź nie funkcjonuje w danym wymiarze. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z drugim wariantem, gdyż planowane jest rozszerzenie powierzchni prowadzonej działalności o utwardzony plac znajdujący się w obszarze nieruchomości. Oznacza to, że zarzuty zakładające nierespektowania warunków wydanej w sprawie decyzji środowiskowej są przedwczesne. Zatem wskazywanie, że ilość zbieranych odpadów przekroczy określone przez Inwestora 3.000 Mg rocznie jest bezpodstawne. Jedynie należy dodać, że Inwestor prowadzi działalność w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 2 kwietnia 2021 r. nr [...], którą udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów w ilości nieprzekraczającej 3.000 Mg na rok. Przedwczesne jest również zakładanie, że w odpadach gnieździć się będą gryzonie. Poza tym jest to raczej zarzut zbyt pochopny mając na uwadze, że działalność nie dotyczy odpadów o charakterze organicznym, a odpadów metalowych. Przypomnieć należy, że przedsięwzięcie to punkt zbiórki złomu. Zajmując się zarzutem braku uzgodnienia decyzji środowiskowej z Dyrektorem ZZ niezbędnym jest przytoczenie art. 77 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. Stanowi on, że jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wykładnia tego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, że jeżeli organ właściwy w sprawie ocen wodnoprawnych wyraził pogląd, że nie widzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko, to organ prowadzący postępowanie główne zwolniony jest z obowiązku uzyskania uzgodnienia decyzji środowiskowej ze wspomnianym organem. W rozpatrywanym przypadku poza sporem jest, że Dyrektor Zarządu Zlewni w K. w opinii z dnia 30 maja 2023r. nr. [...] zajął stanowisko, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W takim stanie rzeczy organ I instancji nie był zobligowany do uzgodnienia ze wspomnianym organem decyzji środowiskowej. Zatem zarzut dotyczący tej kwestii uznać należy za chybiony. Kontynuując rozważania należy poczynić zastrzeżenie co do zakresu kontroli sądowej. Otóż w myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku). Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 227/17, LEX nr 2312988). Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skarga dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą określono zasady realizacji i funkcjonowania rozbudowy istniejącego przedsięwzięcia, tj. punku zbiórki złomu. Oznacza to, że poza zakresem kontroli sądowej znajduje się zagadnienie naruszenia stosunków wodnych. Kwestia potencjalnej ingerencji w stan wody na gruncie może podlegać badaniu w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 960 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Z przepisu tego należy wywieść, że dotyczy on oceny wpływu np. przekierowanych wód na nieruchomości sąsiednie w kontekście wyrządzanych tym szkód o charakterze materialnym. Tymczasem w niniejszym postępowaniu dokonywana jest m.in. ocena inwestycji pod kątem wpływu na środowisko gruntowo-wodne w kontekście, np. odprowadzania wód opadowych z utwardzonych powierzchni prowadzonej działalności. Poza zakresem przedmiotowej sprawy pozostaje również kwestia potencjalnego zasypania odpadów związanych z poprzednio prowadzoną na tym terenie działalnością. Mianowicie wyjaśnienie tego, czy doszło do nielegalnego składowania odpadów na terenie działki winno być rozstrzygnięte w autonomicznym postępowaniu prowadzonym w trybie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.). W przypadku potwierdzenia takiego zdarzenia właściwy organ dysponuje uprawnieniem do zobowiązania posiadacza odpadów do ich usunięcia. Wynika stąd, że tryb ten służy do reagowania w sytuacjach, gdy dochodzi do składowania odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Tymczasem poddana kontroli sądowej decyzja środowiskowa odnosi się tylko i wyłącznie do oceny przyszłego wpływu danej inwestycji na środowisko, a nie oceny legalności przedsięwziętych w przeszłości działań. W niniejszym przypadku organy prowadzące postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań skupiają się na ocenie oddziaływania inwestycji na przyrodę. Nie są natomiast uprawnione do rozważań na temat wpływem przedsięwzięcia na infrastrukturę podziemną. Kwestie bezpieczeństwa i kolizji z gazociągiem są rozstrzygane na etapie projektu budowlanego oraz w ramach uzgodnień z gestorem sieci, a nie w postępowaniu środowiskowym. Wtedy też organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę bierze pod uwagę uregulowania m.in. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. poz. 640), w którym wyznacza się zasięg tzw. stref kontrolowanych. W świetle powyższego brak jest podstaw dla uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Otóż zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach dla rozbudowy punktu zbierania złomu, a Kolegium dokonało prawidłowej jego oceny, czemu dało wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Zgodzić się należy również z organem odwoławczym, iż nie zaistniały przesłanki, które warunkowałyby wydanie rozstrzygnięcia negatywnego dla Inwestora. Końcowo również należy zwrócić uwagę na szczególną moc dowodową raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, która wynika m.in. z tego, że jest to dokument sporządzany przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną. W konsekwencji tego, kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu, czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Nie jest natomiast możliwe zakwestionowanie raportu przez gołosłowne twierdzenia lub odesłanie do opracowań naukowych nierównoważnych raportowi o oddziaływaniu (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2026 r. sygn. akt III OSK 2805/24, LEX nr 4038377). Tymczasem Skarżący nie przedstawili kontrraportu, który wykazywałby nierzetelność lub nieprawidłowość raportu będącego podstawą wydania środowiskowych uwarunkowań dla rozbudowy punktu zbiórki złomu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).