II SA/Gl 1030/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Gapiński po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2025 r. nr WINB-WOA.7722.334.2024.AT w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 2 lipca 2025 r. M. M. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2025 r. nr WINB-WOA.7722.334.2024.AT w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (postanowienie NSA z 8 stycznia 2020r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawem materialnym, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi. Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest jedynie skarżący A. M., który był adresatem postanowienia z dnia 27 maja 2025 r. nr WINB-WOA.7722.334.2024.AT stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia A. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia 9 grudnia 2024 r., znak: [...], którym organ I instancji nałożył na zobowiązaną M. M. grzywnę w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia oraz wezwał do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 5 lipca 2024 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że jedynie skarżący A. M. posiadał interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., a tym samym był uprawniony do wniesienia skargi w sprawie na powyższe postanowienie. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła M. M. Uwzględniając powyższe M. M. nie przysługiwał własny, indywidualny interes prawny w zaskarżeniu postanowienia, a co najwyżej interes faktyczny w rozpoznawanej sprawie, który jednak nie daje ochrony sądowej. W konsekwencji nie mogła ona skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Brak interesu prawnego powoduje bowiem niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu, Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.