II SA/Gd 771/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w W. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia 7 września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy W. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

W dniu 18 października 2018 r. (data wpływu do organu) Prokurator Rejonowy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Gminy z dnia 7 września 2016 r. nr XXII/255/2016 w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, zaskarżając powyższą uchwałę w części, tj. w zakresie § 31 załącznika do zaskarżonej uchwały, zarzucając istotne naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm.), dalej jako: "u.c.p.g." - poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i zakazanie w przepisie § 31 załącznika do zaskarżonej uchwały, wpuszczania zwierząt domowych (psów) na boiska i place zabaw dla dzieci, tj. określenie obowiązków osób trzymających zwierzęta domowe w sposób zbyt daleko idący, niż przewidział to i upoważnił radę gminy ustawodawca w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 31 załącznika do zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w związku z uwzględnieniem skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej jako "p.p.s.a.", wyrażającym się wydaniem przez Radę Gminy w dniu 14 listopada 2018 r., uchwały nr XLIX/578/2018 stwierdzającej nieważność § 31 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy Nr XXII/255/2016 z dnia 7 września 2016 r., jako wydanego bez podstawy prawnej. W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2018 r. Prokurator Rejonowy podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1 i 2 tego unormowania) stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności w zakresie oceny, czy ww. przepis, określający uprawnienie do tzw. autokontroli, może stanowić samoistną podstawę prawną do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii pogląd przeważający, w myśl którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, którego uchwałę zaskarżono do sądu administracyjnego, może uwzględnić skargę na taką uchwałę i działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić jej nieważność. Pogląd przeciwny prowadziłby bowiem do wyłączenia możliwości zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. w przypadkach, gdy przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy (analogicznie również rady powiatu, sejmiku województwa) będąca aktem prawa miejscowego, czy też inne uchwały lub akty, których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Tak szerokiego wyłączenia zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. nie można natomiast wyprowadzać w drodze wykładni, lecz wymagałoby to wyraźnej regulacji ustawowej (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2377/14, LEX nr 1657777; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 474/15, LEX nr 1797459; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/GI 385/06, LEX nr 362987).Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowe wszczęte na skutek skargi Prokuratora Rejonowego, kwestionującej legalność § 31 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy Nr XXII/255/2016 z dnia 7 września 2016 r., stało się bezprzedmiotowe wobec uwzględnienia przez ww. organ wniesionej skargi w całości i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., w drodze uchwały autokontrolnej Nr XLIX/578/2018 z dnia 14 listopada 2018 r. (Dz. Urz. Woj. z 2018 r. poz. 4763). Stwierdzenie nieważności § 31 zaskarżonej uchwały przez Radę Gminy w trybie autokontroli sprawia, że Sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, co czyni postępowanie sądowe w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym, dając podstawę do jego umorzenia. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.