II SA/Gd 738/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu wstrzymał E.S. rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. M. w G., od strony południowo-zachodniej, tj. zaplecza budynku, wraz z samowolną przebudową dachu ww. budynku, związaną z powyższą rozbudową budynku, ustalił wymóg wykonania odpowiednich zabezpieczeń przed dostępem osób postronnych - zamknięcie wejścia do części rozbudowanej oraz nałożył na E.S. obowiązek przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w terminie do dnia 30 listopada 2017 r.: zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy - rozbudowy budynku mieszkalnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; projektu budowlanego budynku (4 egzemplarze) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (wraz z kopiami ww. uprawnień i ww. zaświadczenia) oraz sprawdzonego zgodnie z zapisem art. 48 ust. 3 pkt 2 w zakresie art. 20 ust.3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku przeprowadzonych kontroli na terenie ww. działki ustalono, że wykonano rozbudowę budynku od strony podwórka, tj. w miejscu rozebranej istniejącej werandy parterowej z tarasem na jej dachu, wykonano wyższą dobudówkę (dwukondygnacyjną), pełniącą funkcję klatki schodowej, pogłębiono piwnice pod tą dobudówką, przebudowano dach budynku tzn. zmieniono kształt dachu i przedłużono go nad dobudowaną częścią. Wewnątrz budynku prowadzono roboty budowlane polegające na wykonywaniu wylewek betonowych na posadzkach pomieszczeń w piwnicy i wymianie niektórych elementów konstrukcyjnych dachu na poddaszu. Ponadto w ścianie zewnętrznej - od strony działki nr [...] (posesja pod nr [...]), wykonano 4 nowe otwory okienne. Odległość ściany z ww. otworami do granicy z posesją nr [...] wynosi ok. 4,60 m, a odległość od budynku na posesji nr [...] wynosi 9,55 m. Inwestorem rozbudowy jest E.S., a rozbudowa została wykonana pod koniec 2015 r. Po przeanalizowaniu dokumentów pozyskanych w trakcie prowadzenia postępowania organ pierwszej instancji stwierdził, że zakres robót polegających na rozbiórce starej werandy i wybudowaniu nowej części budynku mieszkalnego, określonej jako klatka schodowa i wyższej o jedną kondygnację, stanowi rozbudowę budynku wykonaną samowolnie, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę. W zażaleniu na powyższe postanowienie E.S. stwierdził, że nie wykonywał rozbudowy, zaś nadbudowa werandy została wykonana zgodnie z zaleceniem zawartym w piśmie Urzędu Miejskiego z dnia 10 kwietnia 2015 r., w którym wskazano, że istnieje możliwość wykonania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Dodał, że w dniu 22 lipca 2015 r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania remontu istniejącej części budynku wraz z remontem werandy. Taki remont został wykonany zgodnie z powyższym zgłoszeniem. Postanowieniem z dnia 14 września 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", oraz art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, polegająca na wykonaniu dobudówki - w miejscu rozebranej werandy wraz z tarasem, wyższej o jedną kondygnację, zwiększającej wymiary, w tym kubaturę budynku. Ponadto w przedmiotowym budynku przebudowano dach oraz piwnice, wykonano także otwory okienne. Organ dodał, że przedmiotowy budynek jest wpisany do ewidencji zabytków, a dla terenu, na którym się znajduje brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał nadto, że inwestor zgłosił w dniu 22 lipca 2015 r. wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie części istniejącej pokrycia dachu, remoncie werandy oraz remoncie instalacji wewnętrznych poza garażem. Na powyższe zgłoszenie nie wniesiono sprzeciwu. Inwestor zgłosił również w dniu 7 marca 2016 r. (z uzupełnieniem w dniu 4 kwietnia 2016 r.) wykonanie robót budowlanych związanych z remontem budynku, polegających na wymianie okien, wstawieniu nowych 4 okien w szczycie budynku, ociepleniu budynku, wymianie konstrukcji dachu, wykonaniu nowych przyłączy wod. - kan., wymianie kotła gazowego, wykonaniu przewodów wentylacyjnych i kominowych. Prezydent Miasta wniósł jednak sprzeciw na powyższe zgłoszenie decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r., utrzymaną w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia 1 sierpnia 2016 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 10 kwietnia 2015 r., dotyczące stanowiska konserwatora w sprawie możliwości planowanej przebudowy z rozbudową przedmiotowego budynku wraz z budową garażu. Zawarto w nim warunki, które należy spełnić w projekcie planowanej inwestycji. Organ wyjaśnił również, że decyzją z dnia 16 września 2015 r. Prezydent Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny na granicy z działką nr [...] oraz rozbudowie i przebudowie budynku garażowego 4-stanowiskowego wraz z infrastrukturą techniczną w G. przy ul. M. na działce nr [...] obręb [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że tylko na zakres robót objętych zgłoszeniem z dnia 22 lipca 2015 r. nie wniesiono sprzeciwu. Pozostałe zamierzenia inwestycyjne inwestora nie otrzymały zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że zakres robót wykonanych różni się znacznie od zakresu robót objętych ww. zgłoszeniem. Nie wykonano bowiem remontu werandy lecz w miejscu dawnej werandy dokonano rozbudowy budynku o nową kubaturę. Zatem powyższa rozbudowa - jak i inne roboty budowlane (m.in. wykonanie otworów okiennych, zmiana konstrukcji dachu), zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Co więcej - sam inwestor przyznał w zażaleniu, że została wykonana nadbudowa i "remont" polegający na odtworzeniu zniszczonych elementów budynku. Wobec powyższego, w celu umożliwienia legalizacji powyższych robót budowlanych, należało – zdaniem organu odwoławczego - zastosować procedurę legalizacyjną przewidzianą w przepisach art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Organ wyjaśnił przy tym, że procedurę powyższą stosuje się zarówno dla obiektów wymagających pozwolenia na budowę jak również wymagających zgłoszenia budynków wolno stojących, mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich wypadkach, zostało wydane zaskarżone postanowienie, którym organ stopnia powiatowego, właśnie w celu doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy do stanu zgodnego z prawem, wstrzymał prowadzenie wyżej wymienionych robót budowlanych i nałożył obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie do dnia 30 listopada 2017 r. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że wykonane prace - polegające na likwidacji istniejącej werandy a następnie dobudowaniu nowej, większej kubatury, nie odpowiadają definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane, a roboty wykonano w warunkach samowoli budowlanej. Natomiast przywołane w zażaleniu pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 10 kwietnia 2015 r. stanowi pismo skierowane do pracowni projektowej, w którym opisano warunki, pod jakimi można wykonać określone roboty, nie jest natomiast decyzją udzielającą pozwolenia na ich wykonanie. W skardze na powyższe postanowienie E.S. zarzucił mu: - błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że prace wykonane przez inwestora, tj. wykonanie dobudówki dwukondygnacyjnej (w miejsce "werandy" parterowej z tarasem), wstawienie czterech okien w miejscu starych otworów okiennych, pogłębienie piwnicy pod werandą i remoncie części istniejącej pokrycia dachu (bez zmiany jego pierwotnej wysokości i kształtu), nie odpowiadają definicji remontu, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i wykonane zostały w warunkach samowoli budowlanej, w sytuacji, w której całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy przemawia za odmiennym przyjęciem; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa do wydania zaskarżonego postanowienia polegający na przyjęciu, że: o w toku robót budowlanych prowadzonych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. M. w G. przebudowano jego dach, tzn. zmieniono kształt i przedłużono go nad dobudowaną częścią - podczas gdy całokształt okoliczności faktycznych sprawy przemawia za stwierdzeniem, że w toku prac budowlanych pozostawiono pierwotną wysokość i kształt dachu oraz stare elementy jego konstrukcji (m.in. pozostawiono starą ramę poprzeczną, słupki i kalenice dachu); o zakres robót wykonanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. M. w G. różni się od zakresu robót objętych zgłoszeniem z dnia 22 lipca 2015 r. - w sytuacji, w której całokształt okoliczności faktycznych i prawnych sprawy przemawia za odmiennym przyjęciem; - obrazę § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) – w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", poprzez jego pominięcie (pomimo wyraźnego powołania się na niego przez inwestora w protokole kontroli z dnia 29 września 2016 r.) i uznanie, że zamontowanie czterech okien w miejscach zamurowanych we wcześniejszym okresie otworów okiennych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i wykonane zostało w ramach samowoli budowlanej; - art. 48 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, skutkujące wdrożeniem w niniejszej sprawie procedury legalizacyjnej, a w konsekwencji wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia z 13 kwietnia 2017 r. w sytuacji, w której całokształt okoliczności faktycznych sprawy nie uzasadnia zastosowania procedury legalizacyjnej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono prawa, brak zatem było podstaw do jego uchylenia. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którego podstawę stanowi art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane - jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W myśl art. 48 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane - w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność zastosowania przywołanych regulacji w stosunku do robót budowlanych zrealizowanych przez skarżącego. W skardze podniesiono bowiem, że roboty te nie zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, albowiem odpowiadają definicji remontu. W ocenie Sądu ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W przedmiotowej sprawie jest niesporne, że pozwolenia takiego skarżący nie uzyskał przed przystąpieniem do robót budowlanych. Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Jako roboty budowlane ustawa określa budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7). W myśl art. 3 pkt 7a tej ustawy jako przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Natomiast jako remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (vide art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane). Należy dodać, że zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: kubaturze brutto budynku - należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przykrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu. Opisane powyżej szczegółowo roboty budowlane wykonane przez skarżącego organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie zakwalifikowały – w ocenie Sądu – prawidłowo jako rozbudowę obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika bowiem, że roboty budowlane wykonane przez skarżącego polegały na rozebraniu wcześniej istniejącej parterowej werandy z tarasem, pogłębieniu piwnicy pod werandą i wybudowaniu dwóch kondygnacji dobudówki – klatki schodowej, a nadto wykonaniu nad częścią rozbudowaną dachu z jednoczesną zmianą jego konstrukcji. Wykonane roboty budowlane doprowadziły do tego, że niewątpliwie nastąpiło zwiększenie kubatury budynku, którego wykonana dobudówka stanowi integralną część. Powstała bowiem dodatkowa, jedna kondygnacja ponad poziomem wcześniej istniejącego tarasu rozebranej werandy, a nadto pogłębiona została piwnica. Wykonane roboty budowlane nie stanowiły zatem remontu budynku, ani też jego przebudowy, zgodnie z ww. legalnymi definicjami. Z tego względu, że na skutek robót budowlanych zrealizowanych przez skarżącego w 2015 r. zmianie uległ charakterystyczny parametr budynku, a mianowicie jego kubatura, zasadnym było uznanie przez organy nadzoru budowlanego, że doszło do nielegalnej rozbudowy przedmiotowego budynku i tym samym prawidłowe było zastosowanie w tej sprawie procedury legalizacyjnej z art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Wraz z wykonaną rozbudową budynku wykonano szereg innych robót budowlanych, w tym wykonano dach nad rozbudowaną częścią budynku, przebudowując jednocześnie konstrukcję dachu w zasadniczej części budynku. Roboty budowlane tak zrealizowane należało, tak jak słusznie to stwierdziły organy nadzoru budowlanego, potraktować łącznie. W szczególności słusznie organy uznały, iż nie ma możliwości aby kwalifikować wykonaną rozbudowę oddzielnie od wykonanego nad rozbudowaną dobudówką dachu, z jednoczesną przebudową dachu nad częścią zasadniczą. Dodać należy, że w świetle definicji legalnej remontu istota tego rodzaju robót budowlanych polega na odtworzeniu stanu pierwotnego, zatem sam fakt realizacji obiektu, którego wysokość nie odpowiada wysokości obiektu istniejącego uprzednio, wyklucza zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych jako przebudowy lub remontu istniejącego obiektu (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 793/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl; zob. także komentarz do art. 3 ustawy - Prawo budowlane, Arkadiusz Despot - Mładanowicz, LEX, 2014). Z treści definicji legalnej remontu wynika też w sposób niewątpliwy, że pojęcie to odnosi się do robót budowlanych w istniejącym obiekcie budowlanym. To zaś oznacza, że remontem nie mogą być roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego (lub jego części) i budowie obiektu nowego (lub jego części), nawet jeśli budowa polega na odbudowie obiektu istniejącego z ewentualnym wykorzystaniem materiałów pozostałych po rozbiórce obiektu dotychczasowego. Stąd też remont polega na wymianie jedynie poszczególnych elementów i zastąpieniu ich nowymi w istniejącym obiekcie budowlanym. Za remont nie mogą być zatem uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu obiektu nowego, nawet w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami pierwotnemu. W efekcie rozbiórki obiektu budowlanego inwestor nie dokonuje bowiem jego remontu, lecz odbudowy, czyli zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 prawa budowlanego budowy ze wszystkimi tego konsekwencjami (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1906/11, z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1835/10, oraz przywołane tam orzeczenia, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 428/14; - dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Tym bardziej nie ma podstaw, aby jako remont traktować roboty budowlane polegające na rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części i wzniesieniu w tym samym miejscu obiektu budowlanego lub jego części o zwiększonych gabarytach. Z tych względów wykonanych przez skarżącego robót budowlanych, wbrew zasadniczemu zarzutowi skargi, nie można było zaliczyć do kategorii remontu obiektu budowlanego, którego wykonanie nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd uznał również za prawidłową oceną dokonaną przez organy, a dotyczącą porównania zakresu zgłoszenia dokonanego przez skarżącego w dniu 22 lipca 2015 r. oraz zakresu robót budowlanych faktycznie wykonanych. W zgłoszeniu tym, co do którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, wskazano na zamiar wykonania remontu części istniejącej pokrycia dachu, remontu werandy oraz remontu instalacji wewnętrznych poza garażem. W świetle wyżej już poczynionych uwag, roboty budowlane będące przedmiotem postępowania, w toku którego wydano zaskarżone postanowienie, nie stanowią remontu obiektu budowlanego, lecz jego rozbudowę wraz z przebudową dachu. Z tego względu nie ma podstaw, aby zasadnie twierdzić, że zostały one wykonane w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, stąd tez bezzasadny był zarzut skarżącego, w którym twierdził, że zakres robót objętych ww. zgłoszeniem nie różni się od zakresu robót wykonanych. Nadto należy wskazać, że bez znaczenia dla oceny legalności przedmiotowych robót budowlanych była okoliczność dokonania przez skarżącego (nieskutecznego) zgłoszenia w dniu 7 marca 2016 r. zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z remontem budynku przy ul. M. w G. Po pierwsze - w zgłoszeniu tym wskazano zakres robót budowlanych, który nie pokrywa się z zakresem robót budowlanych objętych przedmiotowym postępowaniem, ponieważ zgłoszenie obejmowało jedynie: wymianę istniejących okien, wstawienie nowych okien w szczycie budynku, ocieplenie budynku, wymianę konstrukcji dachu, wykonanie nowych przyłączy wod.-kan., wymianę kotła gazowego oraz wykonanie przewodów wentylacyjnych i kominowych. Po drugie zaś - w odniesieniu do ww. zgłoszenia Prezydent Miasta decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r. wniósł sprzeciw, a Wojewoda decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r. decyzję tę utrzymał w mocy. Sąd nie dopatrzył się też w tej sprawie naruszenia wskazywanego w skardze § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 1); w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12 (ust. 2). Przepis ten wprowadza wymagania w zakresie oświetlenia dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie legalizuje natomiast robót budowlanych wykonanych bez stosownych zezwoleń. Nawet zatem jeżeli wykonane nowe otwory okienne spełniają wymagania określone w tym przepisie, to skoro stanowią element samowolnie wykonanych robót budowlanych, muszą być objęte przedmiotowym postępowaniem legalizacyjnym. Powoływanie się przez skarżącego na treść pisma z dnia 10 kwietnia 2015 r. Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego, w której dopuszczono wykonanie okien w ścianie szczytowej budynku zasadniczego, oraz określono dopuszczalną kubaturę rozbudowy i nadbudowy od strony ogrodu, nie ma znaczenia dla oceny legalności zrealizowanych robót budowlanych. Pismo to nie stanowi bowiem pozwolenia na budowę, którego uzyskania wymagało wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Należy dodać, że w pouczeniu zawartym w postanowieniu organu I instancji wskazano sposób oraz podstawę prawną wyliczenia podanej tam opłaty legalizacyjnej, która została ustalona prawidłowo, zgodnie z art. 59f ust. 1 i 2 w związku z art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, na kwotę 50.000 zł. Organ zastosował właściwą stawkę (s) - 500 zł, zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane pięćdziesięciokrotnie ją podwyższając. Ustalił także prawidłową kategorię obiektu - obiekt kat. I (budynki mieszkalne jednorodzinne), dla której (zgodnie z załącznikiem do ustawy – Prawo budowlane) współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 2,0, a współczynnik wielkości obiektu (w) 1,0. Niewskazanie w pouczeniu załącznika do ustawy – Prawo budowlane jako podstawy wyliczenia opłaty w żaden sposób nie wpłynęło na jej prawidłowe wskazanie. Nie miało także żadnego wpływu na podjęte w tej sprawie rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.