II SA/Gd 730/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B., R. B. i B. Ć. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy dotyczącej wykonania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 24 września 2019 r., nadanym w dniu 25 września 2019 r. listem poleconym skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego F. W., wnieśli skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 sierpnia 2019 r. 2019 r., w którym stwierdzono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopuścił się bezczynności oraz nie dopuścił się przewlekłości. Postanowienie to zawierało informacje, że nie przysługuje na nie zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - w skrócie: "p.p.s.a." - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) – w skrócie: "k.p.a." – na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 37 § 6 k.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy aktów administracyjnych, wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych, incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie aktów rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy także postępowania w sprawie. Unormowanie to służy natomiast zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy przez organ niższego stopnia. Powołany wyżej przepis nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na jego podstawie, do wniesienia zażalenia. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, a zatem nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Mając na uwadze treść art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, nie mieści się w kategorii aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, zatem skarga wniesiona na tego rodzaju akt jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.