II SA/Gd 69/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. G. we wniesionej do Sądu skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 2016 r. nr [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2016 r. nr [...], mocą którego nałożono na skarżącą obowiązek przedłożenia oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności dot. prawidłowości robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji centralnej ciepłej wody użytkowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr w obrębie ewidencyjnym nr przy ul. O. K. w S. G., zawierającej analizę zgodności wykonanych robót z przepisami, określając zakres czynności niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem we wskazaniem robót, które wyeliminują nieprawidłowości tj. zajęcie czynnego przewodu spalinowego mieszkania nr (kanału w kominie oznaczonym nr) na prowadzenie instalacji ciepłej wody użytkowej, określając termin wykonania obowiązku do dnia 27 stycznia 2017 r. Skarżąca wskazała, że postanowienie to powinno zostać wstrzymane z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody tj. niezasadność poniesionych dotychczas kosztów jak również z uwagi na termin zakreślony dla wykonania oceny technicznej, w tym oględzin i zapoznania się z dokumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz. 718) stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885). Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W złożonym wniosku skarżąca nie wykazała bowiem na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonego postanowienia jak również nie sprecyzowała ani też nie przybliżyła, jaką szkodę poniosłaby w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia. Samo przywołanie okoliczności, że skarżąca poniesie ewentualne koszty sporządzenia oceny technicznej nie może być bowiem uznane za dostateczne uprawdopodobnienie tego, że poniesienie tych kosztów będzie dla skarżącej wiązać się z doznaniem znacznej szkody. Ponadto, Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie bada zaś trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia zaś Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.