II SA/Gd 682/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą w G. na uchwałę Rady Miasta Sopotu z dnia 20 maja 2005 r. nr XXVIII/478/2005 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

V. Spółka z o.o. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Sopotu z dnia 20 maja 2005 r. nr XXVIII/478/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami Armii Krajowej, Krasickiego, Kochanowskiego i Al. Niepodległości w mieście Sopot (dalej MPZP). W skardze podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów art. 15 ust. 2 pkt. pkt. 8 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6-8, 12 i ust. 3 zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej jako "u.p.z.p.") polegające na uwzględnieniu w MPZP ograniczenia realizacji podziału i scalania działek obszaru ograniczonego ulicami Armii Krajowej, Krasickiego Kochanowskiego i Al. Niepodległości w mieście Sopocie do podziałów korygujących i porządkujących, a więc poza delegacją ustawową organu planistycznego, niezgodnie z wartościami i zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego, wbrew imperatywowi ustalania przez organ planistyczny zasad podziału i scalania działek oraz naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. §4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), poprzez określenie zasad podziału i scalania działek niezgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami wyższego rzędu. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przedmiotową uchwałę zaskarża w całości wywodząc swój interes prawny z prawa współwłasności w udziale 406/1842 nieruchomości położonej pod adresem al. N. [...] w Sopocie. Nieruchomość znajduje się na obszarze objętym ustaleniami MPZP. Dalej Spółka podała, że w dniu 2 września 2021 r. jej poprzednik prawny w zakresie części własności nieruchomości opisanej powyżej wystąpił do Prezydenta Miasta Sopotu z wnioskiem o wydanie opinii o możliwości podziału nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...]-[...], arkusz mapy [...] o powierzchni 0,1842 ha, położonej w Sopocie przy Alei N. [...]. Wniosek uzasadniony został celowością przypisania poszczególnych części działki do odrębnych części nowoprojektowanej zabudowy podlegającej przebudowie obszaru stanowiącego dwa odrębne budynki mieszkalne. Przebudowa i rozbudowa nastąpić ma w oparciu o pozwolenie na budowę z 2 kwietnia 2015 r., zmienione decyzją z 29 marca 2021 r.. Wstępny projekt podziału w założeniu polegał na przekształceniu trzech działek o numerach [...]-[...] na dwie działki - A o powierzchni 0,0418 ha oraz B o powierzchni 0,1424 ha. Prezydent Miasta Sopotu w dniu 20 września 2021 r. wydał postanowienie, w którym negatywnie zaopiniował przedłożony wstępny projekt podziału działek pod względem zgodności z obowiązującym planem miejscowym. W uzasadnieniu orzeczenia organ pierwszej instancji wskazał, że miejscowy plan dla opiniowanego obszaru dopuszcza jedynie podziały działek korygujące i porządkujące, w związku z czym proponowany podział byłby sprzeczny z jego zapisami. Skarżąca wskazała, że dla nieruchomości należącej do niej właściwa jest karta terenu 02, dla której ustanowiono m.in. szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości określone w pkt 6, zgodnie z którym: "6. ZASADY I WARUNKI SCALANIA I PODZIAŁU NIERUCHOMOŚCI: 6.1 wielkość działki - jak w stanie istniejącym (podział historyczny), 6.2 szerokość frontu działek - jak w stanie istniejącym (podział historyczny) 6.3 kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego - jak w stanie istniejącym (± 50), 6.4 obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości - nie ustala się." Z kolei przepis § 3 ust. 1 pkt 5 zaskarżanej uchwały wskazuje jakoby "ustalenie zakazu podziałów działek nie dotyczy możliwości podziałów korygujących i porządkujących". Zacytowane zapisy odkodowała skarżąca jako sprzeczne z zasadą hierarchii aktów prawnych (akt niższego rzędu musi być zgodny z aktem wyższego rzędu podczas gdy uchwała jednostki samorządu terytorialnego jest sprzeczna z ustawą), a ponadto, zdaniem skarżącej, rada gminy nie posiada upoważnienia do zamieszczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapisów dotyczących zasad scalania i podziału nieruchomości, które wykraczają poza normę kompetencyjną art. 15 u.p.z.p.. Zaskarżana uchwała organu planistycznego formułując zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości w powyżej przytoczony sposób (jak w stanie istniejącym - podział historyczny) prowadzi do sytuacji, w której podział nieruchomości zarówno de facto jak i legalnie jawi się jako niemożliwy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Sopotu wniosła o jej odrzucenie. W ocenie Rady wystąpienie ze skargą do Sądu przez jednego ze współwłaściciel stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, stąd mając na uwadze przepisy ustawy Kodeksu cywilnego, w tym art. 199, do złożenia skargi konieczna jest zgoda drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości. Zgoda taka jednak nie została załączona, tym samym skarga winna podlegać odrzuceniu. Zdaniem organu, ocena legalności podjętej uchwały winna być dokonywana pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, który wniósł skargę. Zakres sprawy sądowo-administracyjnej zainicjonowanej skargą wniesioną na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wyznacza obszar naruszenia interesu prawnego skarżącego. Stąd w sytuacji, gdy skarżąca wywodzi swój interes prawny ze współwłasności w nieruchomości stanowiących działki nr [...]-[...], ark. mapy [...], to tym samym kontrola zaskarżonej uchwały powinna nastąpić tylko w odniesieniu do tej części, która tego interesu dotyczy. Negując zasadność zarzutu co do wadliwie wprowadzonych zasad podziału i scalania nieruchomości odnoszących się do terenu będącego we współwłasności skarżącej wskazała Rada, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zobowiązywały do zachowania historycznych podziałów oraz stanu faktycznego obszaru objętego opracowaniem, w karcie terenu 02.MU, (która obejmuje swoim zasięgiem także nieruchomość strony skarżącej). W związku z tekstem studium w planie w zakresie możliwości scalania i podziału działek, wprowadzono m.in. ustalenia określające wielkość działki, szerokość frontu działek oraz kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego nie w formie metrycznej lecz opisowej, przy użyciu wyrażenia "jak w stanie istniejącym (podział historyczny)". Istniejące podziały działek są podziałami historycznymi i podlegają ochronie. Na podział historyczny wpływa zarówno wielkość działki jak i szerokość frontu działki, a także kąt położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Intencją sporządzającego plan było zachowanie historycznych podziałów działek, do czego zobowiązują ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie dopuszczono możliwości podziałów korygujących i porządkujących oraz wprowadzono ustalenie dopuszczające wydzielenia geodezyjne dla sieci i urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jednocześnie zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest będąca aktem prawa miejscowego uchwała Rady Miasta Sopotu z dnia 20 maja 2005 r. nr XXVIII/478/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami Armii Krajowej, Krasickiego, Kochanowskiego i Al. Niepodległości w mieście Sopot. Skarga została wniesiona w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40), zwanej dalej u.s.g.. Dokonując oceny zachowania warunków formalnych wniesienia skargi wskazać należy, że kwestionowana uchwała podjęta została przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), co miało miejsce w dniu 1 czerwca 2017 r. Powyżej wskazanym aktem prawny ustawodawca dokonał między innymi nowelizacji przepisów p.p.s.a., jak i ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, która polegała na rezygnacji z wymogu poprzedzenia skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy, wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym jak wynika z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego ocena zachowania warunków formalnych przedmiotowej skargi następuje w oparciu o reguły określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w ustawie o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. W myśl ówcześnie obowiązującego z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Na gruncie niniejszego stanu faktycznego bezspornym pozostaje, iż wniesienie skargi zostało poprzedzone, wystosowanym w dniu 12 maja 2023 r. do Rady Miasta Sopotu wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z przedłożonych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę dokumentów wynika, że Rada nie ustosunkowała się do tego wezwania. Tym samym przewidziany prawem termin do wniesienia skargi wynosił 60 dni od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga Spółki wpłynęła do organu w dniu 6 lipca 2023 r. i wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd zobowiązany jest zbadać czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero ustalenie, że strona skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Dalej oceniając przesłankę wykazania przez stronę skarżącą naruszenia jej interesu prawnego wskazać należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela, podkreśla się, że kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Inaczej mówiąc, rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Aby skarga mogła zostać uwzględniona należy wykazać, że po stronie organu stanowiącego gminy doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony. Przy czym, co należy podkreślić, ów interes musi być bezpośredni, realny i aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., winno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por. wyrok NSA z 19 listopada 2019 r., II OSK 3339/17; wyroki WSA w Łodzi z dnia 2 lipca 2019 r., II SA/Łd 1023/18; z dnia 3 października 2019 r., II SA/Łd 96/18; wyrok WSA w Warszawie z 1 lipca 2020 r., IV SA/Wa 2926/19; wszystkie powołane orzeczenia w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). W ocenie Sądu skarżąca Spółka nie wykazała naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarga z art. 101 ust. 1 nie ma charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). Zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, OTK-A 2003 nr 8, poz. 4). Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Skarżący powinien wskazać przy tym konkretny akt, z którego uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzony. Naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem, nastąpią w przyszłości. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący interes prawny skarżącego. W orzecznictwie ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). Interes prawny musi być ponadto bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W tym miejscu wyjaśnić należy, że podstawę prawną działań uchwałodawczych gminy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 3 ust. 1 powierzyła kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gminom i zaliczyła te działania do zadań własnych gminy. Przepis ten statuuje generalną zasadę władztwa planistycznego gminy, która ma obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasad i trybu sporządzania planu, w tym z poszanowaniem zasady ochrony prawa własności. Pomimo tego, że prawo własności jest w Rzeczpospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), znajdując nadto ochronę w przepisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1), to prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń, które przewiduje m.in. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąc w art. 6 ust. 1, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, aby przewidziany w zaskarżonym planie sposób możliwości scalania i podziału działek będących we współwłasności skarżącej Spółki mógł w bezpośredni sposób oddziaływać na prawo współwłasności przysługujące skarżącej co do trzech działek, ograniczając przysługujące jej prawo własności, w szczególności zaś we wskazanych przez skarżącą aspektach dotyczących niemożności scalenia trzech działek i wtórnego ich podziału na dwie działki. Wręcz przeciwnie, Sąd nie dostrzega możliwości jakiegokolwiek ograniczenia w realizacji jakichkolwiek zamierzeń współwłaściciela w odniesieniu do działek o nr [...]-[...], arkusz mapy [...] o powierzchni 0,1842 ha, położonych w Sopocie przy Alei N. [...]. Aktualny podział nie blokuje także w żaden sposób inwestycji, do której realizacji uprawniona jest skarżąca w odniesieniu do przedmiotowych działek. Także zdaniem Sądu brak możliwości podziału i scalenia działek nie ma bezpośredniego wpływu na sposób wykonywania przysługującego skarżącej prawa własności ani nie powoduje uciążliwości, ani też zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości. Skarżąca nie wyartykułowała nawet jakichkolwiek subiektywnych twierdzeń o utrudnieniach w wykonywaniu prawa własności należących do niej działek oraz nie podniosła jakichkolwiek istotnych uciążliwości, które mogłyby być zakwalifikowane jako interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust 1 u.s.g. Zaskarżona uchwała nie ogranicza, nie znosi i nie uniemożliwia realizacji prawa własności przysługującego skarżącej do należącej do niej nieruchomości. Wobec tego uznać zaś należy, że w kontekście art. 101 ust. 1 u.s.g. i wymogu materialnoprawnie ugruntowanego interesu prawnego bądź uprawnienia skarżąca nie legitymuje się naruszonym interesem ani też uprawnieniem, które kształtowałyby jej legitymację umożliwiającą skuteczne wniesienie skargi na zaskarżoną uchwałę. Zgodnie natomiast z treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Mając na względzie powyższe, Sąd odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę. O zwrocie wpisu Sąd orzekł zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Ponieważ naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie był uprawniony do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu, w tym badania merytorycznych zarzutów skargi oraz oceny prawidłowości zasad i trybu sporządzenia planu.