II SA/Gd 679/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M.o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

M. M., skarżący w niniejszej sprawie decyzje dotyczącej wszczęcia postępowania w sprawie budowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał w złożonym formularzu, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, od 20 lat posiada I grupę inwalidzką i utrzymuje się z renty w wysokości 837,86 zł. Posiada gospodarstwo rolne o pow. 8 ha, które wydzierżawił synowi w zamian za opłacanie podatku. Posiada dom o pow. 300 m2 i wartości 500 tys. zł. Wnioskodawca oświadczył, że posiada także oszczędności w wysokości 60 tys. zł oraz trzy samochodowy osobowe o wartości od 10 do 15 tys. każdy oraz ciągnik i przyczepę rolniczą o wartości 10 tys. zł. W piśmie z 25 października 2017 r. wnioskodawca oświadczył, że oszczędności stanowią środki na zabezpieczenie startu dla dzieci. Referendarz zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskował o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków. Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Mając jednak na względzie, że skarżący posiada znaczne zasoby pieniężne na kwotę 60 tys. zł oraz znaczny majątek w nieruchomościach i pojazdach, referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżącego za osobę spełniającą przesłankę przyznania prawa pomocy we wnioskowanej części. W sytuacji skarżącego nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę nagłego przeznaczenia posiadanych oszczędności na konsumujące je całkowicie, niezbędne życiowo wydatki. Twierdzenie o przeznaczenie tych środków na start dla dzieci nie może zmienić dokonanej oceny o doskonałej sytuacji finansowej skarżącego, która pozwala na poniesienie wszelkich kosztów sądowych związanych z niniejszą sprawą. W tym na uiszczenie wpisu od wniesionej skargi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.