II SA/Gd 626/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności wezwania organu do usunięcia braków wniosku dotyczącego wydania decyzji o usunięciu drzewa postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 23 listopada 2016 r. skarżąca M. D. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 30 listopada 2016 r., wezwał skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który wraz z wezwaniem jej udostępniono. Dodatkowo wskazał, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Następnie, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2017 r., pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania a skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia, podnosząc, że w ponad wszelką wątpliwość wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na urzędowym druku wypełniony zgodnie ze stanem faktycznym jest w posiadaniu Sądu. Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu referendarz sądowy prawidłowo stwierdził, że wniosek skarżącej należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis 2009, str. 651). Niezachowanie zaś określonego w art. 252 § 2 ustawy wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Wobec tego skarżącej doręczono wezwanie do złożenia wniosku w prawidłowej formie wraz z drukiem obowiązującego formularza PPF. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę zawierającą wezwanie w powyższym zakresie wraz z urzędowym formularzem PPF skarżąca odebrała w dniu 19 grudnia 2016 r. a zatem termin do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza upłynął dla niej z dniem 27 grudnia 2016 r. W terminie tym skarżąca nie nadesłała jednakże do Sądu wniosku sporządzonego na prawidłowym formularzu. Zgodnie zaś z treścią art. 257 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sytuacji więc, gdy strona nie przekazuje sądowi wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15, LEX nr 1640413). Na marginesie wyjaśnić należy, że formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy powinien być złożony do każdej sprawy oddzielnie i złożenie formularza wniosku w jednej sprawie nie oznacza automatycznego złożenia wniosku w drugiej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 219/05, Legalis). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 257 oraz art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.