II SA/Gd 611/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek – Rak po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg S. B., E. D. i B. D. na decyzję Wojewody z dnia 22 maja 2020 r., Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.

Skargi S. B. oraz E. D. i B. D. na decyzję Wojewody z 22 maja 2020 r., nr [..], wniesione zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z 17 października 2019 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f, art. 11g ust. 1 pkt 1, art. 11i, art. 12 ust. 1 – 4, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 3 i art. 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm., dalej jako specustawa drogowa), Starosta zezwolił Burmistrzowi Gminy na realizację inwestycji drogowej, polegającej na: budowie węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A.: • ETAP I - Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A. - budowa dróg gminnych - inwestycja obejmuje rozbudowę i przebudowę dróg gminnych: ul. [..]; • ETAP II - Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A. - trasy rowerowe wzdłuż dróg krajowych - inwestycja obejmuje rozbudowę drogi krajowej o ciąg pieszo - rowerowy; • ETAP III - Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A. - trasy rowerowe wzdłuż dróg powiatowych - inwestycja obejmuje rozbudowę dróg powiatowych o ciąg pieszo-rowerowy, ścieżki rowerowe, chodniki z dopuszczeniem ruchu rowerowego i chodniki; • ETAP IV - Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A. - trasy rowerowe wzdłuż dróg gminnych - inwestycja obejmuje rozbudowę dróg gminnych o chodniki, ciągi pieszo-rowerowe, ścieżki rowerowe oraz o szutrowe trasy rowerowe. Jednocześnie, Starosta zatwierdził projekt budowlany dla ww. inwestycji oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości przeznaczonych do realizacji dróg publicznych na działkach oznaczonych numerami ewidencji gruntów według tabelki stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, która wskazuje działki objęte projektowanym podziałem, przeznaczone pod inwestycję drogową, przez które będzie przebiegać planowana inwestycja. W decyzji tej określono: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, przedstawiając jednocześnie zakres prac związanych z realizacją przedsięwzięcia; linie rozgraniczające teren i warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa a także wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich i inne ustalenia dotyczące określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie. Wskazano przy tym, że decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor – Gmina - spełnił wszystkie wymagania zawarte w specustawie drogowej. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym wysłane zostało pełnomocnikowi wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Strony zawiadomiono też w drodze obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy, w Urzędzie Miejskim oraz w Starostwie Powiatowym, a także na stronach internetowych tych urzędów oraz w prasie lokalnej. Organ uznał jednocześnie za uzasadniony ważny interes wnioskodawcy i zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. D. i B. D., wskazując że nie zgadzają się z nią w części dotyczącej rozbudowy ul. S., dotyczącej podziału należącej do nich działki nr [..] w obrębie R., gmina Ż. na dwie działki oraz przeznaczenie planowanej do wydzielenia działki nr [..] na cel budowy ścieżki rowerowej/traktu pieszego wzdłuż ulicy S. Planowany podział nie uwzględnia faktu, że działka nr [..] to funkcjonujące gospodarstwo rolne, w którym prowadzona jest produkcja zwierzęca i roślinna. W miejscu planowanego podziału znajduje się droga wewnętrzna na działce nr [..], umożliwiająca dojazd sprzętem rolniczym i samochodami ciężarowymi. Bezpośrednio obok znajdują się dwa budynki gospodarcze, które nie zostały uwzględnione na mapie załączonej do dokumentacji technicznej i do wydanej decyzji. Ponadto, podmiot opracowujący dokumentację techniczną zaplanował wjazd na działkę nr [..] o szerokości 4,5 m, co uniemożliwi wjazd szerokim maszynom rolniczym na działkę. Reasumując odwołujący się podnieśli, że organ wydał decyzję na podstawie dokumentacji technicznej nieuwzględniającej wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, i wniesiono o realizację zaplanowanej inwestycji po przeciwnej stronie ul. S., czyli na działce nr [..] i budowę wjazdu na działkę nr [..] o szerokości 5,5 m. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 22 maja 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm.), sprostowaną postanowieniem z 16 czerwca 2020 r., postanowieniem z 26 czerwca 2020 r., sprostowanym postanowieniem z 22 lipca 2020 r., Wojewoda: I. dodał w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji na stronie 4 w punkcie 1 o brzmieniu zatwierdzam projekt budowlany pod nazwą inwestycji: "Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A." zapis w brzmieniu: załącznik nr 3 do decyzji Starosty nr [..] z dnia 17.10.2019 r."; II. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 4 zapis punktu 2. zatwierdzam projekt podziału nieruchomości tj.: "przeznaczonych do realizacji dróg publicznych na działkach oznaczonych numerami ewidencji gruntów według tabelki stanowiącej załącznik nr 1 niniejszej decyzji, która wskazuje działki objęte projektowanym podziałem, przeznaczone pod inwestycję drogową, przez które będzie przebiegać planowana inwestycja, według projektu podziału nieruchomości opracowanego przez geodetę uprawnionego K.R., upr. zaw. nr [..]" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "2.1. Nieruchomości określonych na "Mapie z projektem podziału nieruchomości" (2 arkusze) stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji Starosty nr [..] z dnia 17.10.2019 r. 2.2. kreślonej w tabeli przedstawionej; 2.3. niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania odpowiednich wpisów w księgach wieczystych i katastrze nieruchomości"; III. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na str. 4 w wersach 7-9 licząc od dołu strony zapis: "na rzecz Wójta Gminy zarządcy dróg publicznych"; IV. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronach 23 - 26 punkt VII. Projekt podziału nieruchomości i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "VII. Oznaczenie nieruchomości wg Katastru nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, wskazując w: pkt 7.1. na podstawie art. 12 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości, które z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna, stają się własnością Gminy; pkt 7.2. na podstawie art. 12 ust 4 pkt. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości, które z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna oraz porozumienia z dnia 18.10.2018 r. zawartego na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 2016 r. o drogach publicznych między Gminą Miasta a Gminą, stają się własnością Gminy Miasta; pkt. 7.3. na podstawie art. 12 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości, które z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna oraz porozumienia z dnia 12.01.2018 r. zawartego na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 2016 r. o drogach publicznych między Skarbem Państwa - Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad a Gminą, stają się własnością Skarbu Państwa; pkt. 7.4. na podstawie art. 12 ust. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nieruchomości, które z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna oraz porozumienia z dnia 24.08.2O17 r. zawartego na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 2016 r. o drogach publicznych między Powiatem, a Gminą, stają się własnością Powiatu; pkt. 7.5. jeżeli na wymienionych wyżej nieruchomościach lub prawach ich wieczystego użytkowania zostały ustanowione ograniczone prawa rzeczowe - prawa te wygasają na mocy niniejszej decyzji zgodnie z art. 12 pkt 4c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych; pkt. 7.6. jeżeli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego została oddana w użytkowanie wieczyste - użytkowanie to wygasa na mocy niniejszej decyzji zgodnie z art. 12 pkt 4d ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych."; V. uchylił załącznik nr 1 do decyzji nr [..] z dnia 17.10.2019 r. VI. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając wydaną decyzję Wojewoda stwierdził, że do wniosku inwestor dołączył komplet dokumentów wymaganych mocą art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Do wniosku dołączono bowiem opinię Burmistrza Gminy, opinię Prezydenta Miasta, Zarządu Powiatu oraz oświadczenie o niezajęciu w ustawowym terminie stanowiska przez Zarząd Województwa. Ponadto do wniosku dołączono opinię: Etap I - Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z 19 września 2017 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 25 lipca 2017 r., Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 31 sierpnia 2017 r., PKP Polskie Linie Kolejowe z 24 lipca 2017 r. oraz oświadczenie o niezajęciu w ustawowym terminie stanowiska przez Ministra Zdrowia, Dyrektora Urzędu Morskiego, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie; Etap II - Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z 19 września 2017 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 25 lipca 2017 r., Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 sierpnia 2017 r., PKP Polskie Linie Kolejowe 24 lipca 2017 r. oraz oświadczenie o niezajęciu w ustawowym terminie stanowiska przez Ministra Zdrowia, Dyrektora Urzędu Morskiego, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie; Etap III - Ministerstwa Zdrowia, Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z 18 grudnia 2017 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 19 grudnia 2017 r., PKP Polskie Linie Kolejowe z dnia 12 grudnia 2017 r. oraz oświadczenie o niezajęciu w ustawowym terminie stanowiska przez Dyrektora Urzędu Morskiego, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; Etap IV - Ministerstwa Zdrowia, Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z 18 grudnia 2017 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z 19 grudnia 2017 r., PKP Polskie Linie Kolejowe z 5 grudnia 2017 r. oraz oświadczenie o niezajęciu w ustawowym terminie stanowiska przez Dyrektora Urzędu Morskiego, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ponadto, do wniosku dołączono mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg dróg, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązań drogi z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego. Do wniosku dołączono także, oświadczenie Burmistrza Gminy o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane dla działek poza liniami rozgraniczającymi pas drogowy, na których inwestor będzie realizował roboty budowlane w oparciu o ww. oświadczenie jak również porozumienia zawarte podstawie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 2016 r. o drogach publicznych. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Nadto, projekt sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie. Projektanci złożyli przewidziane prawem budowlanym oświadczenia, jak również zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Dalej, Wojewoda podkreślił, że przepisy specustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie, Wojewoda wskazał, że drogi w ramach Etapu I przebiegają przez wschodnią część gminy oraz zachodnią część gminy Miasto G. Ulice znajdują się w miejscowościach [..]. Planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem rozbudowę ul. [..]-[.] Projektowane drogi zapewniają dostępność komunikacyjną okolicznych mieszkańców do dróg głównych oraz komunikacji zbiorowej (autobusy, pociągi, A.). Realizowana inwestycja łączy się i przecina z rożnymi drogami publicznymi. Trasa rowerowa objęta Etapem II przebiega przez wschodnią część gminy Ż. Inwestycja zlokalizowana jest w miejscowości M. oraz M. Planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem rozbudowę drogi krajowej o ciąg pieszo-rowerowy na odcinku [..]. Realizowana inwestycja łączy się i przecina z rożnymi drogami publicznymi. Trasa rowerowa w ramach Etapu III przebiega przez wschodnią część gminy Ż. Inwestycja zlokalizowana jest w miejscowościach [..]-[..]. Planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem rozbudowę dróg powiatowych nr [..]-[..] o chodniki, ścieżki rowerowe oraz ciągi pieszo-rowerowe. Realizowana inwestycja łączy się i przecina z rożnymi drogami publicznymi. Etap IV obejmuje trasę rowerową przebiegającą przez wschodnią część gminy Ż. Inwestycja zlokalizowana jest w miejscowościach [..]-[..]. Planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem rozbudowę dróg gminnych nr [..]) o chodniki, ścieżki rowerowe oraz ciągi pieszo-rowerowe. Realizowana inwestycja łączy się i przecina z rożnymi drogami publicznymi. W Etapie I znajduje się działka należąca do odwołujących się nr [..]. Na objętym opracowaniem odcinku ulicy, na wysokości działki skarżących, zaprojektowano poszerzenie pasa drogowego ul. S. o jednostronny chodnik i ścieżkę rowerową. W liniach rozgraniczających teren ww. inwestycji drogowej znalazły się jedynie te nieruchomości, bądź ich części, których przejęcie z mocy prawa na rzecz Gminy jest konieczne. Zdaniem Wojewody w tak wyznaczonych liniach rozgraniczających ulice, pozbawienie prawa własności jest konieczne. Prawo, a w tym także zasady konstytucyjne, jak i zasada wynikająca z art. 7 k.p.a., wymagają uwzględnienia/zrównoważenia interesu społecznego/publicznego i słusznego interesu prywatnego. W takim, jak to wskazuje się powyżej zakresie należy stwierdzić, iż interes prawny odwołujących się, w tym chroniony prawem konstytucyjnym nie został naruszony. Wojewoda wskazał, że uchylił w sentencji decyzji organu I instancji nieprecyzyjne zapisy, orzekając w tym zakresie o ustaleniu zapisów czyniących zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Uznał przy tym, że merytoryczne rozstrzygnięcie w tym zakresie nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania. Badając zgodność z prawem pozostałej części decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach I-V. Odnosząc się podnoszonej w zażaleniu kwestii budowy zjazdu na działkę nr [..] (przed podziałem) o szerokości 5,5 m wyjaśnił, że zgodnie ze stanowiskiem inwestora, jest możliwa budowa zjazdu o szerokości 5,0 m, bowiem zjazd publiczny nie może mieć szerokości większej od jezdni na drodze, która w danym przypadku wynosi 5,0 m (§ 78 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). Ta zmiana parametrów zjazdu zostanie uwzględniona jako nieistotna zmiana w projekcie budowlanym w myśl art. 32a specustawy drogowej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących lokalizacji ciągu pieszo-rowerowego po drugiej stronie ulicy (na działce o nr [..], obręb [..], gmina Miasto) Wojewoda stwierdził, że w ocenie inwestora rezygnacja z realizacji inwestycji na działce nr [..] i posadowienie infrastruktury drogowej na działce o nr [..] jest nieuzasadniona pod względem ekonomicznym, lokalizacyjnym, nie uwzględnia poszanowania interesów osób trzecich oraz pogarsza bezpieczeństwo ruchu drogowego. Trzeba też mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Przy założonym przebiegu drogi wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, a wypadnięcie choćby jednej z grup wywłaszczonych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. Wojewoda wskazał też, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji. Wojewoda podkreślił przy tym, że w piśmie z 11 lutego 2020 r. inwestor odniósł się do podnoszonych przez odwołujących się zarzutów, wskazując, że droga gminna o nr [..] (ul. S.) jest drogą publiczną w gminie Ż. Zlokalizowanie chodnika oraz ścieżki rowerowej po przeciwnej stronie drogi, zgodnie ze wskazaniami odwołujących się, skutkowało by koniecznością przejścia fragmentu nieruchomości zlokalizowanej na terenie gminy miasta i włączenie jej w nowy pas drogowy ulicy usytuowanej w gminie. Niezbędnym byłoby również zawarcie stosownego porozumienia pomiędzy Burmistrzem Gminy i Prezydentem Miasta. Powyższy proces jest niezwykle zawiły pod względem formalnym i nieuzasadniony pod kontem lokalizacyjnym, gdyż zgodnie z wydaną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania "Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A." istnieje możliwość zlokalizowania infrastruktury drogowej całkowicie na terenie administracyjnym gminy. Przy lokalizacji ciągu pieszo-rowerowego po drugiej stronie ulicy (na działce o nr [..], obręb [..] R., gmina Miasto G.) znacznie zwiększyłby się niezbędny teren do przejęcia i włączenia w nowy pas drogowy drogi gminnej, z uwagi na różnicę wysokości pomiędzy poziomem jezdni, a terenem przyległym, sięgającą 2,5 m. Dodatkowo powyższa zmiana lokalizacji wiązała by się z koniecznością przebudowy zbiornika retencyjnego zlokalizowanego za zatoką autobusową na terenie gminy Miasta. Lokalizacja szlaku komunikacji pieszo-rowerowej, na odcinku od skrzyżowania ul. S. z ul. S. do skrzyżowania ul. S. z ul. P. po stronie graniczącej z Miastem, spowodowała by także, konieczność przejścia fragmentu nieruchomości o nr [..] (obręb [..], gmina Miasto), wyburzenia ogrodzenia okalającego posesję, a także wyburzenia budynku zlokalizowanego na powyższej działce. Rozwiązanie to jest więc nieuzasadnione pod względem ekonomicznym oraz poszanowania interesów osób trzecich. Przy takiej lokalizacji ścieżki rowerowej koniecznym byłaby lokalizacja przejścia dla pieszych wraz z przejazdem dla rowerzystów w KM; 0+100 ul. S. - na łuku poziomym, co pogorszy warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego. Taka lokalizacja ograniczy widoczność przy dojeździe do powyższego elementu. Poza tym, lokalizacja przejścia dla pieszych pomiędzy skrzyżowaniami, jest niezgodna ze sztuką inżynierską. Ze względów bezpieczeństwa dąży się do ich lokalizacji bezpośrednio przy skrzyżowaniach. Zjazd w KM, 0+034,71 ul. S. (na nieruchomość przed podziałem [..], po podziale [..], obręb [..], gmina Ż.) zakwalifikowany został przez zarządcę drogi jako zjazd indywidualny, stąd został zaprojektowany zgodnie z § 79 niniejszego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Inwestor proponuje zakwalifikowanie przedmiotowego zjazdu jako zjazd publiczny i zaprojektowanie go o szerokości 5,0 m, wraz z wyłukowaniami o promieniu R=5,0 m zgodnie z § 78 ust. 2 ww. rozporządzenia (zjazd publiczny nie może mieć szerokości większej od jezdni na drodze, która w danym przypadku wynosi 5,0 m). Zatem nie jest możliwe przychylenie się w całości do prośby odwołujących się o zaprojektowaniu zjazdu o szerokości 5.5 m. Powyższa zmiana parametrów zjazdu zostanie uwzględniona jako nieistotna zmiana w projekcie budowlanym w myśl art. 32a specustawy drogowej. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł S. B. Skarga ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Gd 611/20. Skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. S. w R. (działka nr [..]) i jedyny wjazd i dojście do tej nieruchomości od zawsze było od strony ul. A. Zrealizowanie przedmiotowej inwestycji zlikwiduje ten dojazd. Podkreślił, że dla planowanej inwestycji zabrane zostanie 55 m2 jego ziemi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując, że od strony ulicy S. (działki nr [..] i [..]) jest istniejące dojście i dojazd do nieruchomości, a więc nieruchomość skarżącego ma dostęp do drogi publicznej. W piśmie procesowym z 21 sierpnia 2020 r. skarżący podtrzymał skargę i podkreślił, że nie ma dojazdu i dojścia od strony ul. S. dla sprzętu rolniczego i taboru ciężkiego. Dlatego też, jego skarga pozostaje aktualna, chyba że organ umożliwi wykonanie w zamierzeniu inwestycyjnym wjazdu do jego nieruchomości od ul. S. nawet w bezpośrednim sąsiedztwie posesji przy ul. S. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli również E. D. i B. D. Skarga ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Gd 612/20. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi naruszenie: - art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez posłużenie się mapą, na której nie ujawniono budynków znajdujących się na działce nr [..], - art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżących, - art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez pominięcie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów skarżących, - art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 23 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 612/20, połączył sprawę ze skargi E. D. i B. D. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Gd 611/20 ze skargi S. B. i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Gd 611/20. Rozpoznając wniesione skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzona przez sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Wojewody z 22 maja 2020 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zaznacza przy tym, że kontroli zaskarżonej decyzji dokonano w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego skarżących, wynikającego dla skarżącego S. B. z przysługującego mu prawa własności do nieruchomości stanowiącej, przed podziałem, zatwierdzonym kwestionowaną decyzją, działkę nr [..], a dla skarżących E. D. i B. D. - z przysługującego im prawa współwłasności do nieruchomości stanowiącej, przed podziałem zatwierdzonym kwestionowaną decyzją, działkę nr [..]. Pomimo bowiem tego, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej ze względu na swój liniowy charakter obejmuje wiele nieruchomości, a w konsekwencji stronami postępowania w jego przedmiocie jest wiele stron, to interes prawny każdej z nich nie dotyczy całej decyzji. Wręcz przeciwnie, interes prawny poszczególnych stron postępowania o wydanie tego rodzaju zezwolenia dotyczy tej części decyzji, która dotyczy nieruchomości danej osoby. Innymi słowy, każdy z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości oraz osób mających inne prawa do nieruchomości jest stroną decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale tylko w części dotyczącej jego nieruchomości (zob. M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz, Legalis/el. 2010). Z uwagi na powyższe sąd uprawniony jest do rozpatrywania skargi w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny skarżących, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, chyba że decyzja obarczona jest wadami naruszenia prawa rzutującymi na całą jej treść. Powyższe stanowisko potwierdza treść art. 11g ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm.), zwanej dalej specustawą drogową, który stanowi, że w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy specustawy drogowej, które określają szczególne zasady i tryb realizacji inwestycji drogowych, a więc odmienne od unormowań dotyczących innych inwestycji, przy czym są to rozwiązania prawne dotyczące ustalania lokalizacji dróg, podziałów nieruchomości i nabywania tych nieruchomości lub ich części pod budowę dróg. Ustawa ta ma charakter specjalny, jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Szczególny charakter specustawy drogowej polega przede wszystkim na tym, że ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej, jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną, kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań administracyjnych skutkuje więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia administracyjnego, w którym następuje skonkretyzowanie lokalizacji inwestycji, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru, mającego być zajętym pod przyszłą drogę publiczną oraz ocena technicznego projektu budowy drogi, kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest przy tym stanowisko, że organ administracji publicznej właściwy do rozstrzygnięcia sprawy zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w której postępowanie jest prowadzone na wniosek zarządcy drogi, związany jest tym wnioskiem. Organ I instancji, a następnie organ odwoławczy nie może dokonywać jakichkolwiek w nim zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz parametrów technicznych. Organ nie ma też podstaw prawnych do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych. Tym samym, nie może dokonywać w tym zakresie ustaleń w oparciu o opinię biegłego, czy w wyniku przeprowadzenia oględzin. Inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych, w jego ocenie, rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Organ orzekający w sprawie ma ograniczoną właściwość do oceny kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz oceny tego, czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa (por. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 3092/15, LEX nr 2037498). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda prawidłowo ocenił, że złożony w niniejszej sprawie wniosek zarządcy drogi – Burmistrza Gminy spełnia wszystkie wymagania formalnoprawne i nie narusza obowiązującego prawa, tym samym brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W myśl art. 11a ust. 1 specustawy drogowej wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Korzystając z przysługującego mu uprawnienia Burmistrz Gminy, jako inwestor, we wniosku z 6 listopada 2018 r. (uzupełnionym 1 marca 2019 r.) wniósł o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, a złożony wniosek spełniał wymagania określone w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Do wniosku dołączono bowiem: mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt posiada stosowne opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto, został on sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowalne do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie i projektanci złożyli oświadczenia oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Do wniosku załączono również wymagane opinie i wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ I instancji, stosownie do dyspozycji art. 11d ust. 5 i 6 specustawy drogowej, prawidłowo wysyłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony organ zawiadomił w drodze obwieszczenia ogłoszonego w lokalnej prasie oraz umieszczonego na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Starostwa Powiatowego, Urzędu Miasta i Urzędu Gminy. Również, prawidłowość doręczenia decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i zawiadomienia o jej wydaniu pozostałych stron, o którym mowa w art. 11f ust. 3 i 4 specustawy drogowej, nie budzi zastrzeżeń. Organ doręczył decyzję wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadomił o jej wydaniu w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Starostwa Powiatowego, Urzędzie Gminy, Urzędzie Miejskim a także przez ogłoszenie prasowe w gazecie lokalnej. W drodze zawiadomienia organ poinformował o wydaniu decyzji dotychczasowych właścicieli nieruchomości objętych inwestycją oraz użytkowników wieczystych tych nieruchomości. Jednocześnie, wydana w sprawie decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane mocą art. 11f ust. 1 pkt 1 – 8 specustawy drogowej, tj.: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia obowiązku budowy i okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, g) obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, h) obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów, i) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h, j) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem skarżących, że wydana decyzja narusza ich uzasadniony interes. Pojęcie "uzasadnionego interesu osób trzecich" w rozumieniu art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej należy interpretować bowiem w oparciu o przesłanki obiektywne, czyli zgodność z przepisami prawa. Tymczasem, skarżący powołują się na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu ich prawa własności i pogorszeniu warunków korzystania z należących do nich nieruchomości, w tym także w związku z realizacją indywidualnego zjazdu o parametrach mniejszych niż oczekiwane. Zauważyć w tym miejscu należy, że kwestionowana w skardze inwestycja ma na celu utworzenie otoczenia dla A. poprzez budowę poszczególnych węzłów integracyjnych. Celem inwestycji jest poprawa bezpieczeństwa użytkowników dróg, polepszenie dostępności ekonomicznej i komunikacyjnej obszaru, poprzez skrócenie czasu i zapewnienie właściwych warunków podróży, przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogów ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju. Planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem budowę głównego układu ulic oraz uzbrojenie terenów. Zatwierdzony projekt budowlany zakłada polepszenie dojazdu do przystanków i stacji A. poprzez przebudowę i rozbudowę pobliskich dróg oraz budowę infrastruktury rowerowej i pieszej umożliwiającej bezpieczny i szybki dostęp okolicznych mieszkańców do A. Zakres prac związanych z realizacją przedsięwzięcia obejmuje budowę tras rowerowych, przebudowę skrzyżowań kolidujących, przebudowę i budowę chodników, ciągów pieszo-rowerowych, ścieżek rowerowych, przejść dla pieszych i przejazdów rowerowych, przystanków autobusowych, budowę pętli autobusowej na granicy gminy i gminy Miasta, przebudowę i budowę rowów krytych, budowę ścianek oporowych, przebudowę/budowę ogrodzeń, schodów, zjazdów, kanalizacji deszczowej, urządzeń podczyszczających, ścieków, oświetlenia drogowego oraz doświetlenia przejść dla pieszych i przejazdów dla rowerzystów, przebudowę/budowę kanału technologicznego, kolidującego uzbrojenia terenu podziemnego i naziemnego oraz wycinkę drzew i krzewów kolidujących. Wskazać należy, że działek skarżących, tj. E. i B.D. oraz S.B. dotyczy Etap I inwestycji, który przewiduje rozbudowę i przebudowę dróg gminnych ul. A. i ul. S., drogi gminnej nr [..] w miejscowości C. oraz fragmentu drogi powiatowej nr [..]. Zamierzenie na tym etapie obejmuje swym zakresem zaprojektowanie ulic gminnych, fragmentu drogi powiatowej oraz tras rowerowych. Projekt przewiduje gruntowną rozbudowę konstrukcji nawierzchni dróg, jak i infrastruktury towarzyszącej – chodniki, ścieżki rowerowe itp. oraz dostosowanie dróg gminnych do parametrów drogi klasy L, a drogi powiatowej do parametrów drogi klasy Z. Usunięte zostaną istniejące drzewa i krzewy, które mogłyby mieć destrukcyjny wpływ na konstrukcję nawierzchni oraz zagrożenie jakie stanowią dla uczestników ruchu. Na całej długości opracowania zastosowany został przekrój uliczny dróg – na obu krawędziach będą się znajdowały krawężniki. Odwodnienie dróg odbywać się będzie za pomocą wpustów deszczowych odprowadzających wody opadowe do kanalizacji deszczowej. W celu uporządkowania infrastruktury teletechnicznej wykonany zostanie kanał technologiczny. Wszystkie drogi objęte tym etapem zostaną oświetlone a przejścia dla pieszych/ przejazdy rowerowe odpowiednio doświetlone. Z zatwierdzonego projektu podziału, stanowiącego integralną część decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji wynika, że działka skarżącego S. B. nr [..] uległa podziałowi na działkę nr [..]-[.], gdzie działka nr [..] została przeznaczona w całości pod drogę i stała się z mocy prawa własnością Gminy, a działka nr [..] po podziale pozostała we władaniu dotychczasowego właściciela. Z kolei, działka skarżących E. i B. D. nr [..] uległa podziałowi na działkę nr [..]-[..], gdzie działka nr [..] została przeznaczona w całości pod drogę i stała się z mocy prawa własnością Gminy, a działka nr [..] po podziale pozostała we władaniu dotychczasowego właściciela. Niewątpliwie realizacja analizowanej inwestycji z wykorzystaniem nieruchomości skarżących, których wydzielone części znajdują się w liniach rozgraniczających drogę publiczną, stanowi naruszenie ich interesu, jednak na gruncie analizowanej ustawy, upraszczającej procedurę realizacji inwestycji liniowej interes publiczny podlega zwiększonej ochronie. Wyraża się on przede wszystkim w tym, że to inwestor w swoim wniosku oraz dokumentacji określa przebieg inwestycji drogowej. Organ, podobnie jak i podmioty, którym przysługują prawa do nieruchomości przez które przebiegać ma inwestycja co do zasady nie mogą oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych, ponieważ postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może również dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem zarządca drogi dokonuje wyboru najkorzystniejszych - w jego ocenie - rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Inwestycja ma bowiem służyć społeczności i realizowana jest w interesie ogółu, a to co do samej zasady uzasadnia ingerencję w interes prywatny właścicieli nieruchomości objętych inwestycją drogową. Z odwołania oraz ze skargi wniesionej przez E. i B. D. wynika, że dążeniem skarżących byłaby taka zmiana przebiegu drogi, w wyniku której poszerzenie istniejącej drogi i realizacja chodnika odbyłyby się z wykorzystaniem działki zlokalizowanej po przeciwnej stronie, tj. działki nr [..]. Skarżący ci kwestionują też szerokość zjazdu indywidulanego, oczekując by miał on 5,5 m nie zaś 5,0 m. Wizja skarżących nie wpisuje się w wynikające z przedłożonej dokumentacji projektowej założenia inwestora, co zresztą znalazło szerokie uzasadnienie w treści decyzji organu odwoławczego. Z kolei, oczekiwania co do szerokości zjazdu pozostają w sprzeczności z warunkami technicznymi w tym zakresie. W piśmie z 11 lutego 2020 r. inwestor wyjaśnił, że droga gminna o nr [..] jest drogą publiczną w gminie Ż. Zlokalizowanie chodnika oraz ścieżki rowerowej po przeciwnej stronie drogi, zgodnie ze wskazaniami skarżących, skutkowałoby koniecznością przejścia fragmentu nieruchomości zlokalizowanej na terenie gminy miasta i włączenie jej w nowy pas drogowy ulicy usytuowanej w gminie. Niezbędnym byłoby również zawarcie stosownego porozumienia pomiędzy Burmistrzem Gminy i Prezydentem Miasta. Powyższy proces jest niezwykle zawiły pod względem formalnym i nieuzasadniony pod kontem lokalizacyjnym, gdyż zgodnie z wydaną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania "Budowa węzła integracyjnego w R. wraz z otoczeniem dla A." istnieje możliwość zlokalizowania infrastruktury drogowej całkowicie na terenie administracyjnym gminy. Przy lokalizacji ciągu pieszo-rowerowego po drugiej stronie ulicy (na działce o nr [..]) znacznie zwiększyłby się niezbędny teren do przejęcia i włączenia w nowy pas drogowy drogi gminnej, z uwagi na różnicę wysokości pomiędzy poziomem jezdni, a terenem przyległym, sięgającą 2,5 m. Dodatkowo powyższa zmiana lokalizacji wiązałaby się z koniecznością przebudowy zbiornika retencyjnego zlokalizowanego za zatoką autobusową na terenie gminy Miasta. Lokalizacja szlaku komunikacji pieszo-rowerowej, na odcinku od skrzyżowania ul. [..], spowodowałaby także, konieczność przejścia fragmentu nieruchomości o nr [..], wyburzenia ogrodzenia okalającego posesję, a także wyburzenia budynku zlokalizowanego na powyższej działce. Przy takiej lokalizacji ścieżki rowerowej koniecznym byłaby lokalizacja przejścia dla pieszych wraz z przejazdem dla rowerzystów w KM; 0+100 ul. S. - na łuku poziomym, co pogorszy warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego. Taka lokalizacja ograniczy widoczność przy dojeździe do powyższego elementu. Poza tym, lokalizacja przejścia dla pieszych pomiędzy skrzyżowaniami, jest niezgodna ze sztuką inżynierską. Ze względów bezpieczeństwa dąży się do ich lokalizacji bezpośrednio przy skrzyżowaniach. Zgromadzona w sprawie dokumentacja i powyższe wyjaśnienia inwestora były wystarczające do uznania, że przebudowa istniejącej drogi gminnej wymagała wykorzystania nieruchomości należącej do skarżących w sposób i kształcie wynikającym z rozwiązań projektowych oraz sentencji decyzji organów obu instancji. Wnikliwa analiza projektu potwierdza racjonalność i zasadność przyjętej koncepcji projektowej. Zamysł inwestora wynikał z obrania najkorzystniejszych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych dla planowanego przedsięwzięcia drogowego, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Przy realizacji tego rodzaju kompleksowych, liniowych inwestycji drogowych nieuniknione jest stwarzanie określonych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Ocena decyzji w aspekcie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wymaga uwzględnienia, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza tego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca wprowadzając regulacje szczególne w zakresie określonym specustawą drogową zdecydował o ograniczeniu uprawnień jednostek w celu realizacji inwestycji drogowych, przewidując jednocześnie rekompensowanie szkód wynikających z tego tytułu. Ustanowione w specustawie drogowej zasady przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wyłączają definitywnie możliwości ważenia interesu publicznego oraz indywidualnego interesu właścicieli nieruchomości, których uprawnienia mają być ograniczone w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Organy administracji orzekające w tym przedmiocie nie są zwolnione od przestrzegania przedstawionych zasad postępowania, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. nakazu uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Każdorazowo więc organ administracji w razie kolizji interesów powinien dochodzić do takich rozwiązań i decyzji, które pozwolą zachować właściwą proporcję pomiędzy realizacją celu publicznego a zakresem ograniczenia słusznego interesu jednostkowego. W orzecznictwie wskazano na możliwość weryfikacji żądania co do ewentualnego przyjęcia rozwiązania alternatywnego, zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego, przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich (por. wyrok NSA z 3 września 2014 r., sygn. akt OSK 2730/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie bez wpływu na ocenę prawidłowości dokonanego przez orzekające organy wyważenia interesu publicznego z interesem indywidulanym ma charakter projektowanej kompleksowej inwestycji wynikający z planowania układu komunikacyjnego mającego służyć mieszkańcom całej wspólnoty gminnej. Jej założonym celem bowiem jest stworzenie otoczenia infrastrukturalnego komunikacyjnego dla A., poprzez poprawę dojazdu do przystanków i stacji A., przebudowę i rozbudowę dróg oraz budowę infrastruktury rowerowej i pieszej poprawiającej dostępność mieszkańców do R. i bezpieczeństwo ruchu. Zinwentaryzowany stan istniejących dróg, które znajdowały się w złym stanie technicznym, ze zdegradowanymi poboczami, bez możliwości bezpiecznego poruszania się pieszych i rowerzystów, uzasadniał potrzebę realizacji przedmiotowej inwestycji, ukierunkowanej także na zwiększenie bezpieczeństwa użytkowników dróg i pieszych. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji prawidłowo rozważyły interes indywidulany skarżących, konfrontując go z ogólnym interesem wspólnoty samorządowej. W rezultacie w postępowaniu administracyjnym wyjaśnione zostały okoliczności istotne z punktu widzenia ochrony interesu prawnego skarżących wyznaczonego przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy. Brak uwzględnienia uwag skarżących nie świadczy o naruszeniu powyższych przepisów. W ocenie sądu, podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany spornej inwestycji drogowej nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną ingerencję w prawo własności skarżących, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze. Natomiast materiał dowodowy sprawy w żadnym razie nie potwierdza, że uzasadnione byłoby wprowadzenie odmiennych od zaproponowanych przez inwestora rozwiązań szczególnych przebiegu inwestycji na odcinku przy działkach skarżących oraz, że pozbawienia ich własności dokonano ponad miarę uzasadnioną interesem publicznym. W sytuacjach kolizji interesu publicznego i indywidualnego, pomimo że prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP (art. 21 ust. 1), prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu. Ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora i zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie określonym przepisami specustawy drogowej, dążąc do zrealizowania istotnych celów publicznych, wśród których znajduje się między innymi potrzeba modernizacji istniejących dróg publicznych. Powyższa regulacja, co należy wyraźnie zaznaczyć, mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3586/19, LEX nr 2825620). Ogólny cel spornej inwestycji ma zapewnić poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego, ruchu pieszego i rowerowego. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji i transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest z pewnością realizacja ww. inwestycji przebiegającej przez część nieruchomości stanowiącej własność skarżących, która jak wynika ze sprawy jest konieczną inwestycją celu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/11; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 704/09; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2250/11; wyrok NSA 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2416/10 – wszystkie dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując stwierdzić należy, że wbrew zarzutowi skargi w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu wskazanego w nim przepisu. Tym samym, nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP w powiazaniu z przepisami specustawy drogowej w zakresie wywłaszczenia ponad miarę uzasadnioną interesem publicznym. Ochronę prawa własności gwarantuje art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowiąc, iż własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), aczkolwiek nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Na mocy przepisów specustawy drogowej organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za słusznym odszkodowaniem. Oznacza to, że specustawa drogowa dopuszcza ingerencję w prawo własności i czyni to w zgodzie z przepisami Konstytucji. W specustawie drogowej ustawodawca dopuścił ograniczenie prawa własności z uwagi na budowę lub rozbudowę drogi publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednocześnie, brak jest podstaw do uznania aby interes prawny skarżących został naruszony z uwagi na lokalizację zjazdów z działek skarżących. Wskazać przy tym należy, że problematyka realizacji zjazdów do poszczególnych nieruchomości w ramach budowy bądź rozbudowy drogi publicznej w oparciu o przepisy specustawy drogowej winna być rozważana w świetle przepisów art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.), które wpływają na ukształtowanie zakresu inwestycji drogowej, w tym tej realizowanej w ramach specustawy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 29 ust.1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych odstąpiono od tej zasady ustalając, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Powyższy przepis kształtuje wymagania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, wyrażających się m.in. w ochronie przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Zabezpieczeniu tych interesów wynikających z przepisów prawa służy przepis art. 11 ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej, który przewiduje obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów, przy czym rozstrzygnięcia w tym zakresie wydawane są "w razie potrzeby". Ustawodawca zakłada więc, że nie każda sytuacja będzie wymagała wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia, a zatem nie zawsze konieczne będzie wybudowanie zjazdu na sąsiednią nieruchomość. Nie można zatem z powołanego przepisu wywodzić roszczenia o taką inwestycję bez spełnienia dalszych przesłanek. Celem tej regulacji jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej. Ma to znaczenie, ale tylko w sytuacji, kiedy wskutek częściowego przejęcia nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej zmieniają się uwarunkowania dotyczące obsługi komunikacyjnej pozostałej części nieruchomości. Tak byłoby, gdyby np. dotychczas istniejący zjazd znalazł się w strefie skrzyżowania w takim miejscu, że jego utrzymanie i korzystanie z niego po zakończeniu inwestycji drogowej byłoby niedopuszczalnym prawnie i faktycznie (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 435/17, LEX nr 2321568). Powołana regulacja specustawy drogowej koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, nakładającego obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp poprzez zjazdy miały. Z przepisu powyższego wynika, iż organ wydający takie rozstrzygniecie jest zobowiązany do wprowadzenia powyższego obowiązku, jeśli wynika to z przebiegu inwestycji oraz uwarunkowań miejscowych. Tym samym, regulacja art. 11 ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 435/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając powyższe poglądy, należy podkreślić, że obowiązek zapewnienia właściwych zjazdów do nieruchomości poprzez budowę lub przebudowę zjazdów dotychczas istniejących, rozumieć należy w ten sposób, że wybudowany lub przebudowany w oparciu o decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej zjazd, będzie umożliwiał rzeczywiste, faktyczne skomunikowanie się określonej nieruchomości z drogą publiczną. Art. 1 ust. 1 specustawy drogowej wyznacza zakres regulacji ustawowej, określając go jako "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego prócz przygotowania budowy samej drogi również realizację infrastruktury drogowej. Zgodnie z definicją drogi, zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych rozumie się przez to budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Natomiast pod pojęciem pasa drogowego rozumie się wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (pkt 1). Pod pojęciem zjazdu, przepis art. 4 pkt 8 tej ustawy rozumie połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124) rozróżnia pojęcia "zjazd publiczny" i "zjazd indywidualny". Zgodnie z § 76a pkt 1 rozporządzenia zjazdy publiczne to określone przez zarządcę drogi zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym: a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b. Natomiast, zjazdami indywidualnymi są określone przez zarządcę drogi zjazdy niebędące zjazdami publicznymi (§ 76a pkt 2), czyli zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których nie jest prowadzona działalność przewidziana w § 76a pkt 1 lit. a-c rozporządzenia. Oznacza to, że zjazdy indywidulane mogą komunikować z drogą publiczną nieruchomości o przeznaczeniu i wykorzystaniu m.in. mieszkaniowym bądź rolniczym. W świetle ustawowej definicji zjazdu, służy on zapewnieniu bezpośredniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej, ale jednocześnie nie jest częścią tej drogi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że zjazd nie jest częścią drogi, a jedynie miejscem dostępu do niej (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 590/10, LEX nr 990268; wyrok NSA z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1109/15, LEX nr 2239469; wyrok WSA w Poznaniu z 7 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 435/12, LEX nr 1242186; wyrok WSA w Warszawie z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1283/09, Lex nr 583596). Powyższe oznacza, że na gruncie przepisów ustawy o drogach publicznych mających zastosowanie do inwestycji realizowanych na podstawie specustawy drogowej, zjazd ma odrębny charakter od samej drogi i nie może stanowić jej części. Mając powyższe na uwadze, sąd zauważa, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie dotyczy budowy ani przebudowy zjazdu z działki nr [..], stanowiącej własność skarżącego S. B. Ponadto, z akt sprawy wynika, że skarżący S. B. ma zapewnione dojście i dojazd do swojej działki, stanowiącej przed podziałem działkę nr [..], od strony ul. S. (działki nr [.]-[.]), co wynika z dokumentacji projektowej (rysunek na stronie 39 projektu architektoniczno – budowlanego, Branża drogowa – Etap I). Dojazd taki skarżącemu przysługiwał przed wydaniem decyzji i nadal – jak wynika z projektu architektoniczno – budowlanego – będzie on ten dojazd posiadał. Bez wątpienia zatem skarżącemu przysługuje dostęp do drogi publicznej, do czego jest uprawniony na mocy wyżej cytowanych przepisów. Natomiast, stworzenie skarżącemu drugiego dojazdu do jego działki od ul. A., na etapie wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie znajduje uzasadnienia w świetle powołanych przepisów, skoro skarżący ma zapewniony dostęp do drogi publicznej od drugiej strony swojej działki. O lokalizacji zjazdu w określonym miejscu nie może decydować subiektywne przekonanie wnioskodawcy o jego konieczności lub względy ekonomiczne i związane z wygodą użytkownika ruchu drogowego. Z kolei, zjazd z działki stanowiącej przed podziałem działkę nr [.] zakwalifikowany został przez zarządcę drogi jako zjazd indywidualny i zaprojektowany został zgodnie z § 79 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepis ten stanowi, że zjazd indywidualny powinien spełniać następujące wymagania: 1) szerokość całkowita, mierzona prostopadle do osi zjazdu, nie mniejsza niż 4,50 m, w tym: szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń lub skosów, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,00 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu, b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde; 2) przecięcie krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3,00 m lub ścięte skosem o proporcji n: m, gdzie n = m ≥ 1,50 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych; 3) pochylenie podłużne zjazdu dostosowane do ukształtowania elementów drogi, które ten zjazd przecina, jednak nie większe niż 5,0%; 4) nawierzchnia: a) jezdni na terenie zabudowy - twarda ulepszona, b) jezdni poza terenem zabudowy oraz poboczy - co najmniej gruntowa ulepszona. Jednakże, uwzględniając potrzeby skarżących związane z prowadzoną przez nich działalnością rolniczą w zakresie poszerzenia zjazdu, inwestor zaproponował zakwalifikowanie przedmiotowego zjazdu jako zjazd publiczny i zaprojektowanie go o szerokości 5,0 m, wraz z wyłukowaniami o promieniu R=5,0 m zgodnie z § 78 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Przepis ten stanowi zaś, że zjazd publiczny powinien spełniać następujące wymagania: 1) szerokość całkowita, mierzona prostopadle do osi zjazdu, nie mniejsza niż 5,00 m, w tym: a) szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,50 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu, b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde; 2) przecięcie krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5,00 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych; 3) pochylenie podłużne zjazdu dostosowane do ukształtowania elementów drogi, które ten zjazd przecina, jednak nie większe niż 5,0%; 4) nawierzchnia: a) jezdni - twarda ulepszona, b) poboczy - co najmniej gruntowa ulepszona; 5) połączenie zjazdu z drogą wykonane zgodnie z § 113 ust. 1, 3-5, 9 i 10. Powyższa zmiana parametrów zjazdu, jak wskazano, zostanie uwzględniona jako nieistotna zmiana w projekcie budowlanym w myśl art. 32a specustawy drogowej. Jednocześnie, w świetle powołanej regulacji zaprojektowanie zjazdu, tak jak chcieliby skarżący, o szerokości 5,5 m nie jest zaś możliwe. Tym samym, nie można uznać, aby inwestor zignorował potrzeby skarżących, a zjazdy z ich działek utworzone zostały niezgodnie z przepisami prawa i z naruszeniem interesu prawnego skarżących. Nadto, odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, sąd wskazuje, że art. 43 ustawy o drogach publicznych określa odległości przy sytuowaniu obiektów budowlanych przy drogach. Nie ma więc on zastosowania do sytuowania dróg publicznych w trybie specustawy drogowej, a zatem wskazywanie przez skarżących na znajdujące się na działce nr [.] obiekty budowlane nie miało znaczenia w niniejszej sprawie. Jednocześnie, sąd zauważa, że wbrew twierdzeniom skargi, w aktach sprawy i dokumentacji projektowej znajduje się mapa, z uwidocznionymi na niej obiektami budowlanymi na terenie działki nr [.], a zatem inwestor, decydując o przebiegu inwestycji znał stan faktyczny i prawny dotyczący nieruchomości skarżących. Co więcej, sąd wskazuje, że chronologia czynności procesowych podejmowanych w toku postępowania potwierdza całkowitą zgodność przeprowadzonej procedury z wymogami specustawy drogowej. Ponadto, wniosek inwestora prezentuje jego koncepcję projektową, a nie poszczególnych właścicieli nieruchomości objętych inwestycją. Wpływ na kształtowanie się autorskiej koncepcji projektowej inwestora poszczególni właściciele mają ograniczony i jest to zgodne z założeniami specustawy drogowej. Jej przepisy nie zobowiązują inwestora do prowadzenia konsultacji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji, lub też określenie sposobu przeprowadzonych prac na nieruchomości. Skoro ustawodawca nie ustanowił takiego warunku dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, to nie można domniemywać takiego obowiązku po stronie organu wydającego decyzję (por. wyrok NSA z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 757/19, LEX nr 2724090; wyrok NSA z 1 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2334/15, LEX nr 2066406). Sąd nie dostrzegł również uchybień ogólnym przepisom postępowania administracyjnego. Organy administracji, w tym wojewoda, dokonując korekt w zapisach decyzji na etapie postępowania odwoławczego, wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo wykazały działanie na podstawie prawa w ciągu całego postępowania oraz przytoczyły w decyzji podstawy prawne i uzasadnienie prawne, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zarzuty skargi nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił rozpoznawane w niniejszej sprawie skargi jako bezzasadne. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).