II SA/Gd 591/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić J. M. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Wojewody z 17 kwietnia 2020 roku, nr [...].

J. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję Wojewody z 17 kwietnia 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz instalacji elektrycznej zasilającej stację bazową na terenie działki nr [..], obręb L., gmina Ż. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu, wskazując przy tym, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 28 maja 2020 roku, a skarga została wniesiona dopiero 25 czerwca 2020 roku. Pełnomocnik skarżącego, pismem z 20 sierpnia 2020 roku, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 28 kwietnia 2020 roku została mu doręczona decyzja Wojewody z 17 kwietnia 2020 roku wraz z pouczeniem, z którego treści wynikało, że z uwagi na art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 568), bieg terminu do złożenia skargi na niniejszą decyzję nie rozpoczyna się. Termin ten rozpocznie swój bieg z dniem ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (...). Kierując się więc treścią powyższego pouczenia, pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na wymienioną decyzję w dniu 22 czerwca 2020 roku (data wpływu: 25 czerwca 2020 roku), tj. po uchyleniu art. 15zzs ww. ustawy. Zgodnie zaś z art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 roku o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV 2 (Dz.U. poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs, rozpoczynają swój bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy, począwszy od 24 maja 2020 roku. W świetle powyższego, zdaniem wnioskodawcy, wniesienie skargi na decyzję Wojewody w dniu 22 czerwca 2020 roku było równoznaczne z dochowaniem 30-dniowego terminu wyznaczonego przez ustawodawcę w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ponadto, pełnomocnik wskazał również, że w myśl art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zdaniem pełnomocnika, decyzja zawierała błędne pouczenie, gdyż nie zawierała ona informacji na temat wchodzącej w życie w dniu 18 kwietnia 2020 roku ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, która to ustawa w art. 15zzs ust. 12 wyłączała stosowanie art. 15zzs ust. 1 do postępowań administracyjnych i sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku - Prawo telekomunikacyjne. Konsekwencją tego wyłączenia, było rozpoczęcie biegu 30 dniowego terminu do wniesienia skargi na zasadach ogólnych, tj. od dnia doręczenia decyzji. Zdaniem pełnomocnika, Wojewoda powinien był wiedzieć, że w chwili doręczenia decyzji, stan prawny w zakresie terminu do wniesienia skargi ulegnie zmianie, w związku z wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej. Brak takowej informacji w treści pouczenia, wprowadził w błąd pełnomocnika, który będąc przekonanym o prawdziwości i rzetelności pouczenia, wniósł skargę w terminie 30 dni od dnia uchylenia art. 15 zzs ww. ustawy. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł, jak na wstępie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie 3 przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący dopełnił czynności, której terminowi uchybił. Brak jest też podstaw do kwestionowania, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, bowiem z analizy akt sprawy wynika, że stan braku wiedzy co do prawidłowego terminu na wniesienie skargi ustał w dniu 8 sierpnia 2020 roku, tj. w chwili doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na skargę, w której zostały wskazane przyczyny, dla których wywiedziona skarga powinna zostać odrzucona. Natomiast, w ocenie sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, co ma tym większe znaczenie w sprawie, w której korzysta on z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z rozważeniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się negatywnych zaniedbań oraz uchybień swoim działaniem działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma bowiem obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się pełnomocnika. Przykładając obiektywny miernik staranności w działaniu do sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego nie dochował wymaganej od niego staranności i dbałości o interesy procesowe swojego mocodawcy. Zauważyć bowiem trzeba, że profesjonalny pełnomocnik ma bezwzględny obowiązek znajomości aktualnego stanu prawnego, zwłaszcza w zakresie aktów normatywnych, które znajdują zastosowanie do spraw przez niego prowadzonych. Bez znaczenia pozostaje przy tym krótki okres vacatio legis danego aktu prawnego, czy też znaczna dynamika wprowadzanych zmian. Tutaj właśnie najpełniej przejawia się rola profesjonalnego pełnomocnika, który w odróżnieniu od strony niedysponującej fachową wiedzą, ma czuwać nad aktualnym brzmieniem przepisów i ich należytym stosowaniem. Tymczasem, na kanwie niniejszej sprawy, wyraźnie widać, że pełnomocnik procesowy skarżącego nie odnotował zmiany stanu prawnego, mającej decydujący wpływ na losy wywiedzionej skargi. Dość zresztą wspomnieć, że od daty wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 do dnia doręczenia pełnomocnikowi decyzji Wojewody, upłynęło 10 dni. Bezspornie zatem, pełnomocnik dysponował odpowiednim czasem, aby zapoznać się z treścią nowych przepisów i zachować właściwy termin do wniesienia skargi. Okolicznością wpływającą na brak winy pełnomocnika ponad wszelką wątpliwość nie może być kwestionowana przez niego treść pouczenia załączonego do decyzji. Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ zamieścił kompletne i prawidłowe pouczenie, gdyż było ono zgodne ze stanem prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Wojewoda nie miał bowiem obowiązku sygnalizować stronie nadchodzących zmian w prawie, wpływających na bieg terminu do wniesienia skargi. Raz jeszcze należy podkreślić, że to rolą pełnomocnika było prawidłowe ustalenie terminu do wniesienia skargi, niezależnie od treści załączonego pouczenia, które nota bene, było prawidłowe i nie można podzielić poglądu skarżącego o jego niepełnym charakterze w dacie jego sporządzania. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że skarżącemu nie udało się wykazać przesłanki braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wzmożona staranność, jaka jest wymagana od profesjonalnego pełnomocnika, nie pozwala na zaakceptowanie sytuacji, w której nie odnotowuje on wejścia w życie aktu prawnego, istotnie wpływającego na sytuację procesową mocodawcy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu i w oparciu o wskazany przepis - odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi na ww. decyzję Wojewody z 17 kwietnia 2020 roku.