II SA/Gd 587/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r. nr SKO Gd/743/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego M. P. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarga M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 31 maja 2022 r. nr SKO Gd/743/22, utrzymującą w mocy decyzję, działającego z upoważnienia Burmistrza Gminy Kartuzy, Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kartuzach z 11 stycznia 2022 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, została wniesiona w następującym stanie sprawy: Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją nr SR.8252.12148.1.1833.2021 z 21 czerwca 2021r. odmówił M.P. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem A. P. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją sygn. SKO Gd/ 4005/21 z 4 listopada 2021r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Burmistrz Gminy Kartuzy wspomnianą powyżej decyzją z 11 stycznia 2022 r. odmówił przyznania M. P. wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że wnioskodawca nie spełnia wszystkich przesłanek przyznania świadczenia. Burmistrz wskazał, że w momencie podjęcia opieki nad ojcem A. P. skarżący nie pracował, a tym samym nie została spełniona przesłanka konieczna do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto odnośnie zakresu wykonywanych przez skarżącego czynności organ I instancji ustalił, że M. P. kilka razy dziennie wkrapla ojcu krople do oczu, pomaga ojcu w kąpielach, przygotowuje posiłki, prowadzi sprawy administracyjne i remontowe. Zdaniem Burmistrza wykonywane przez skarżącego czynności są jedynie czynnościami wynikającymi z norm etycznych, świadczenie pielęgnacyjne nie jest zaś przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku. Po rozpoznaniu wniesionego przez wnioskodawcę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 31 maja 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że ojciec wnioskodawcy A. P. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z 28 października 2017r., ma troje dzieci, jest wdowcem. A. P. choruje na zwyrodnienie kręgosłupa, jest po operacji krtani oraz leczeniu chirurgicznym jaskry, ma zwyrodnienie stawu biodrowego, nadto pozostaje pod kontrolą laryngologa, onkologa i okulisty. Porusza się o kuli, wymaga wsparcia osoby drugiej a opieka nad nim jest bardzo absorbująca czasowo. M.P. nie mieszka wraz z ojcem, jednak przebywa u ojca 5-6 godzin dziennie, pomagając w kąpieli i w zachowaniu higieny, robi zakupy, sprząta, przygotowuje posiłki, podaje leki, pomógł mu w załatwieniu dotacji na remont łazienki, odmalował mieszkanie, zapewnił pomoc rehabilitantki 2 razy w tygodniu. W razie konieczności zostaje u ojca na noc, pozostaje też z ojcem w stałym kontakcie telefonicznym. Wnioskodawca oświadczył nadto, że pomaga ojcu przy przygotowaniu ubrań i ubiorze według potrzeby, 2 razy dziennie mierzy poziom ciśnienia, sprząta, pierze i prasuje, uczestniczy w wizytach lekarskich ojca, opłaca rachunki, załatwia sprawy urzędowe, wychodzi z ojcem na spacery i do kościoła, czyta ojcu książki, zapewnia ćwiczenia rozwijające mowę, czytanie, pisanie i myślenie. Pilnował także zakraplania oczu, gdy ojciec miał zabieg na jaskrę. Kolegium wskazało nadto, że M. P. nie posiada żadnych uprawnień do świadczeń z ZUS-u. Z informacji o okresach składkowych z 10 stycznia 2022r., wynika, że M. P. ostatni raz był aktywny zawodowo w roku 2015. W późniejszym okresie, w grudniu 2020 r. pracował w firmie na terenie Norwegii jako budowlaniec. Oceniając decyzję organu I instancji, Kolegium doszło do wniosku, że organ I instancji zasadnie odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z przepisu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej jako "ustawa") wynika bowiem, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wówczas, gdy opiekun osoby niepełnosprawnej zmuszony jest zrezygnować z pracy zarobkowej albo też zmuszony jest do niepodejmowania pracy zawodowej z uwagi na konieczność sprawowania opieki. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją opiekuna osoby niepełnosprawnej z pracy zarobkowej i jej niepodejmowaniem a sprawowaniem opieki. Kolegium stwierdziło, że ostatnia aktywność zawodowa wnioskodawcy ustała z przyczyn innych aniżeli konieczność zapewnienia ojcu wymaganej orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności stałej lub długotrwałej opieki. Nadto zdaniem Kolegium zakres obowiązków i czynności, jakie skarżący podejmuje w celu zapewnienia niepełnosprawnemu ojcu opieki i wsparcia a także stopień samodzielności ojca nie stanowią okoliczności bezwzględnie wykluczających możliwość podjęcia przez opiekuna pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu, tym bardziej, że ojciec skarżącego jest w stanie pozostać sam w domu przez większą część dnia i nocy, pozostając w kontakcie telefonicznym ze swoim opiekunem a większość czynności podejmowanych przez M. P. w ramach opieki nad ojcem związana jest z prowadzeniem gospodarstwa domowego zaś czynności pielęgnacyjno-opiekuńcze tj. pomoc w zachowaniu higieny osobistej, przygotowanie posiłków, podanie lekarstw, obecność i wsparcie podczas spacerów czy wizyt lekarskich, zakrapianie oczu zapewne nie stanowią czynności, które zajmują większą część dnia. Dodatkowo Kolegium uwzględniło, że ojciec dwa razy w tygodniu jest rehabilitowany przez osobą kompetentną, którą zapewnił skarżący. W rezultacie w ocenie Kolegium brak było podstaw do stwierdzenia, że zachodzi ścisły związek przyczynowo skutkowy pomiędzy rezygnacją/ niepodejmowaniem pracy zarobkowej przez skarżącego a koniecznością zapewnienia ojcu wymaganej opieki. W związku z powyższym organ I instancji słusznie uznał, że sprawie nie została zachowana przesłanka z art. 17 ust. 1 ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że nie kwestionuje konieczności zapewnienia opieki ojcu skarżącego. Podkreślił jednak, że osoby pracujące niejednokrotnie godzą pracę zawodową w koniecznością zapewnienia niepełnosprawnemu członkowi rodziny wymaganej opieki. Tym bardziej gdy, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, osoba wymagająca opieki jest w stanie samodzielnie spożyć wcześniej przygotowane przez opiekuna posiłki i leki, pozostać kilka lub kilkanaście godzin dziennie sama w domu, jest też w stanie poruszać się przy pomocy kuli. Wykonywanie czynności opiekuńczych przez kilka godzin dziennie daje realną możliwość podjęcia zatrudnienia. Zdaniem Kolegium, organ I instancji trafnie zauważył, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną gdyż ta wynika z prawnego i moralnego obowiązku i nie może w żadnym razie być traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu, Kolegium uznało, że treść odwołania pozostaje bez wpływu na dokonane ustalenia. We wniesionej skardze skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie: prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do wnioskowanego świadczenia, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z normy art. 17 ust. 1 ustawy wynika, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Skarżący powołał przy tym w uzasadnieniu skargi stanowiska orzecznictwa, m.in. wskazując, że w wyroku z 16 września 2021 r. sygn. III SA/Gd 577/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że "warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś "długotrwała" w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1164/19). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym w znacznym stopniu ojcem. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2020, poz. 111 ze zm.) dalej jako "ustawa", świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis ten nie dookreśla pojęcia opieki. Ustawodawca nie posłużył się jakimkolwiek przymiotnikiem konkretyzującym zakres lub charakter sprawowanej opieki. Nie wskazał w szczególności, aby opieka ta musiała być rozumiana jako opieka całodobowa. Jak wskazał NSA w wyroku z 23 listopada 2021 r., I OSK 786/21, cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wskazać, iż w art. 17 ust. 1 ustawy chodzi raczej o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego – udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę oraz, że powinien zamieszkiwać ze swoim podopiecznym. W rozpoznawanej sprawie sporny jest zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nad ojcem, który w ocenie Kolegium nie wyklucza możliwości podjęcia przez niego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, ojciec skarżącego bowiem nie wymaga stałej dyspozycyjności z jego strony. Sąd w składzie orzekającym nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, gdyż nie uwzględnia ono, że jak ustalono w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym, opieka nad ojcem skarżącego jest bardzo absorbująca. Uwzględnienia wymaga chociażby, że skarżący po przebytej przez ojca operacji jaskry pomagał mu w wielokrotnym w ciągu dnia zakraplaniu oczu (szesnaście razy dziennie). Zgodzić się należy z Kolegium, że czynność taka nie zajmuje większości dnia, jednakże organ odwoławczy nie uwzględnił, że wymaga zachowania regularności, a co za tym idzie wymaga dyspozycyjności skarżącego w zakresie pomocy niepełnosprawnemu ojcu. A.P. choruje na zwyrodnienie kręgosłupa i stawu biodrowego, był także leczony na zaćmę i nowotwór krtani. Porusza się przy pomocy kuli i wsparcia osoby drugiej, wymaga także rehabilitacji. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności od 2017 r. i w tym czasie pomocy udzielały mu żona skarżącego oraz opiekunka, którą do 31 grudnia 2020 r. zapewniał Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Kartuzach. Obecnie to skarżący pomaga ojcu w czynnościach higienicznych, pomaga w ubraniu się, mierzy ciśnienie, kupuje i podaje leki, zapewnia dojazd na wizyty lekarskie i rehabilitację domową, w razie potrzeby jest obecny podczas snu ojca, wychodzi z ojcem na spacery i do kościoła, czyta ojcu książki, zapewnia ćwiczenia rozwijające mowę, czytanie, pisanie i myślenie. Nadto, nie mieszkając z ojcem, wykonuje czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego ojca, tj. przygotowuje i podaje posiłki, dokonuje zakupów oraz sprząta. Podsumowując Sąd stwierdza, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, iż opiekę w zakresie określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności sprawuje syn niepełnosprawnego w stopniu znacznym A. P., czyli Skarżący. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób właściwy opisuje, na czym polega opieka Skarżącego nad ojcem, który jest znacznie ograniczony w samodzielnej egzystencji. Wszystkie wskazane wyżej czynności są konieczne, aby zapewnić osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do wieku i orzeczonej niepełnosprawności. Sąd nie podziela także wskazania Kolegium o możliwości wykonywania przez skarżącego pracy zdalnej. Kolegium nie uwzględniło, że skarżący pracował jako budowlaniec, co w znacznym stopniu utrudnia a nawet wyklucza pracę zdalną. Nadto, organy obu instancji uznały, że zaprzestanie lub niepodejmowanie przez skarżącego pracy zarobkowej pozostaje bez związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem, wskazując, że skarżący pozostaje bierny zawodowo a przedsiębiorstwo ostatniego pracodawcy uległo rozwiązaniu z uwagi na stan pandemii. Ze stanowiskiem takim jednak w ocenie Sądu nie sposób się zgodzić. Z akt sprawy wynika, że skarżący pracował stale od 1978 roku do 2015 roku, zawierając kolejne umowy z pracodawcami na terenie kraju, następnie od 2016 roku podjął pracę w Norwegii. Ostatnia praca zarobkowa skarżącego zakończyła się w grudniu 2020 r., do 6 maja 2021 roku skarżący przebywał na zwolnieniu chorobowym, zaś firma w Norwegii, w której skarżący pracował jako budowlaniec, została rozwiązana w maju 2021 r. z uwagi na pandemię. W dniu 25 maja 2021 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem. Zdaniem Sądu na gruncie niniejszej sprawy brak jest podstaw, by z zaprzestania przez skarżącego aktywności zawodowej wnioskować, że pozostaje ono bez związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Skarżący wykonywał pracę zarobkową do grudnia 2020 r., nie miał zaś możliwości wykonywania jej w trakcie zwolnienia chorobowego, które trwało do 6 maja 2021 r. Jest także uzasadnione, że podejmując się opieki nad ojcem, składając wniosek o świadczenie pielęgnacyjne, a następnie opiekując się ojcem przez dłuższy czas skarżący nie podejmował pracy zarobkowej. Na powyższe bez wpływu pozostaje okoliczność zaprzestania prowadzenia przez norweskiego pracodawcę przedsiębiorstwa z uwagi na stan pandemii. Zdaniem Sądu, zaprzestanie działalności przez pracodawcę nie może przesądzać o intencjach i działaniach skarżącego, który deklaruje, że gdyby nie konieczność sprawowania opieki nad ojcem, podjąłby pracę zarobkową. Wskazać należy, że stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., dokonania oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., organy administracji podejmują z urzędu lub na wniosek strony wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że zakres koniecznych w sprawie ustaleń determinują przepisy prawa materialnego, które w konkretnym przypadku mają zastosowanie. Wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. W niniejszej sprawie, wydana przez Kolegium decyzja nie odpowiada wymaganiom wynikającym z powołanych przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanej w sprawie decyzji organu odwoławczego. Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 ustawy wydając decyzje naruszające w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu odwoławczego polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a opieką sprawowaną przez skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącego kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.