II SA/Gd 554/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej po rozpoznaniu sprzeciwu R. M. od zarządzenia Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2018 r. w sprawie II SA/Gd 554/17 w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 22 lutego 2018 r., złożonym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w dniu 27 lutego 2018 r., skarżący A. M. zwrócił się o ustanowienie adwokata. Dnia 23 marca 2018 r. (potwierdzenie odbioru – karta 125) doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Termin ten bezskutecznie upłynął w dniu 30 marca 2018 r. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że wniosek złożony w dniu 27 lutego 2018 r. szczegółowo obrazował aktualną sytuację majątkową i osobistą skarżącego zatem nie ma podstaw do składania kolejnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje Zgodnie z brzmieniem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach o których mowa w § 1 wniesienie sprzeciwu od zarządzenia wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Zgodnie z § 3 sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest obwarowany formalnym złożeniem go na urzędowym formularzu wg ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Niezłożenie wniosku na formularzu urzędowym lub nieuzupełnienie w zakreślonym terminie jego braków formalnych, skutkuje stosownie do dyspozycji art. 257 p.p.s.a., a więc pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy formularz PPF w celu jego wypełnienia został doręczony skarżącemu w dniu 23 marca 2018 r. Skarżący nie zaprzecza faktowi doręczenia formularza, kwestionuje natomiast samą konieczność jego wypełnienia, albowiem – jak podaje – sytuację majątkową i osobistą opisał już we wniosku z dnia 27 lutego 2018 r. W opisanym stanie faktycznym sprzeciw skarżącego nie może odnieść skutku. Konieczność złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na odpowiednim formularzu według ustalonego wzoru wynika z p.p.s.a. i nie jest zależne od woli składającego wniosek. W tych okolicznościach zaskarżone zarządzenie w pełni odpowiada prawu, a sprzeciw nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stosownie do art. 260 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.