II SA/Gd 503/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. i H. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowalnego postanawia odmówić skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę H. G. i E. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2016 r., w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Sąd wyjaśnił, że w myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie został zachowany, gdyż jak wynika z akt, decyzję organu odwoławczego doręczono obydwu skarżącym w dniu 17 lipca 2015 r., natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 21 sierpnia 2015 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie H. G. i E. G. wyjaśnili, że zgodnie z ustaleniami skarżących małżonków, opracowaniem pism i prowadzeniem spraw zajmuje się H. G. Z posiadanych przez niego informacji, potwierdzonych adnotacją na przesłanym dokumencie, wynika iż odbiór wskazanej korespondencji nastąpił w dniu 24 lipca 2015 r., a nie jak wskazuje sąd w dniu 17 lipca 2015 r. H. G. nie może jednak wykluczyć, iż odbioru korespondencji dokonała E. G., a następnie podała błędną datę. Z ostrożności w tym samym piśmie skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Rozpoznając zażalenie skarżących na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 66/17, oddalił zażalenie wyjaśniając, że skarżący nie przedstawili dowodów na potwierdzenie, że data znajdująca się na potwierdzeniu odbioru przesyłki jest nieprawidłowa, a tym samym, że ustalenia sądu pierwszej instancji uzasadniające odrzucenie skargi są nieprawidłowe. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do brzmienia przepisu art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W ocenie sądu skarżący opierając się na argumentacji polegającej na kwestionowaniu rzeczywistej daty doręczenia im decyzji organu odwoławczego nie zdołali w przekonujący sposób uprawdopodobnić, że uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło bez ich winy. Okoliczności usprawiedliwiających bowiem uchybienie terminu nie stanowi fakt, że H. G. mógł faktycznie dowiedzieć się o decyzji później niż jego żona, która dokonała odbioru obu przesyłek zawierających tą decyzję, zarówno zaadresowanej do niej, jak i do męża H. G. Z tego zaś powodu, że zgodnie z ustaleniami małżonków opracowaniem pism i prowadzeniem spraw zajmuje się H. G., mógł on wnieść skargę w terminie liczonym do daty faktycznego zapoznania się z treścią decyzji, a nie od daty jej potwierdzonego odbioru. Powyższe okoliczności są irrelewantne dla oceny przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Strona zobowiązana jest bowiem do staranności w prowadzeniu swoich spraw i obciążają ją skutki choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przy dochowaniu choćby minimum staranności skarżący mieli możliwość złożenia skargi w ustawowym terminie, zwłaszcza, że przy ustalonym w ich domu podziale zadań w tym zakresie powinni byli taką staranność zachować. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.