II SA/Gd 494/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi I. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem postanawia: przyznać radcy prawnemu J. J. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czerdzieści groszy), zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.

Skarżącej zostało przyznane postanowieniem referendarza sądowego z 15 października 2018 r., prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła tym radcą prawnym – J. J.. Wyrokiem z 20 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Postanowieniem z 18 czerwca 2019 r. zostało wyznaczonemu pełnomocnikowi przyznane wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w wysokości 150% opłaty ustalonej według norm przepisanych, albowiem opłata ta nie została uiszczona w żadnej części. Uzasadniając wniosek wskazał pełnomocnik, że stan skomplikowania sprawy jest znaczny, gdyż toczy się ona od 10 lat i była już raz przedmiotem orzekania tak organów administracji, jak również sądu. Oznacza to, że materiał aktowy z którym pełnomocnik musiał się zapoznać był dosyć obszerny. Wymagało to znacznego nakładu pracy, podobnie jak czasochłonne (ok. 10 h ) było sporządzenie skargi kasacyjnej. Radca zaznaczył także, że poświęcił na sporządzenie skargi jeden dzień urlopu. Wskazać należy, że w świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W świetle § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z treścią § 21 ust.1 pkt 2 lit. c cytowanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Orzekający referendarz postanowił przychylić się do wniosku radcy o przyznanie mu wynagrodzenia na maksymalnym poziomie 150% właściwej opłaty. Bowiem należna opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł w relacji do obszerności skargi kasacyjnej i koniecznego, niezbędnego nakładu pracy stanowiłaby nikłą kwotę za włożony czas i zaangażowanie niezbędne do należytej realizacji pomocy prawnej skarżącej. Oznacza to, że kwota maksymalnego wynagrodzenia jakie może przyznać referendarz wynosi 180 zł, co po podwyższeniu o należny podatek VAT w kwocie 41,40 finalnie stanowi kwotę 221,40 zł. Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.