II SA/Gd 468/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2022 r. o odrzuceniu skargi na zaświadczenie B. W. z dnia 26 kwietnia 2022 r., nr RGNiGP.6723.5.2022.DB postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z 21 grudnia 2022 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) odrzucił skargę Z. K. na zaświadczenia Burmistrza Władysławowa z 26 kwietnia 2022 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego bez pouczenia o środkach zaskarżenia. Następnie skarżący, za pośrednictwem swego pełnomocnika, sporządził zażalenie na powyższe postanowienie, które ze względu na treść przepisów prawa o środkach zaskarżenia, należało potraktować jako skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest (m. in.) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Jak zaś wskazano powyżej, w niniejszej sprawie postanowienie WSA w Gdańsku z 21 grudnia 2022 r. zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co oznacza, że nie przysługuje od niego zażalenie, lecz skarga kasacyjna. Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w treści art. 173 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, w niniejszej sprawie skarżący, kwestionując wydane postanowienie o odrzuceniu skargi, powinien był wnieść skargę kasacyjną. Zgodnie z treścią art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza powyższymi wymaganiami skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Stosownie zaś do art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Art. 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, lub której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z przytoczonych przepisów wynika, że skarga kasacyjna jest specyficznym środkiem zaskarżenia, którego sporządzenie obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim, związanym m. in. z przypisaniem jej sformalizowanego charakteru, także co do wymogów formalnych. Sporządzenie tego środka zaskarżenia wymaga fachowej wiedzy prawniczej co do zagadnień jurydycznych oraz uzasadnienia podnoszonych zarzutów oraz obowiązku ich sformułowania. Wojewódzki sąd administracyjny dokonuje badania skargi kasacyjnej pod względem spełnienia ustawowych wymagań formalnych i w razie stwierdzenia braków wzywa wnoszącego o ich usunięcie w zakreślonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Jednakże, brak w postaci zaniechania przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie w jej treści, nie podlega uzupełnieniu w drodze wezwania, o czym stanowi powołany wyżej art. 177a p.p.s.a. Jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi, mimo że ze względu na wskazaną w postanowieniu podstawę prawną – przysługiwała od niego skarga kasacyjna. Środek ten został wniesiony w terminie ustawowym, lecz zdaniem Sądu, nie spełnia wymogów formalnych, które skarga kasacyjna powinna spełniać. W treści wniesionego zażalenia nie zostały bowiem sformułowane podstawy kasacyjne w rozumieniu art. 174 p.p.s.a., poprzez precyzyjne wskazanie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zażalenia również nie zawiera prawidłowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, skoro nie zostały one właściwie sformułowane. Wobec tego należało uznać, że powyższe zażalenie nie spełnia wymogów stawianych skardze kasacyjnej, jako sporządzone z uchybieniem art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 177a i art. 174 p.p.s.a., i jako takie jest obarczone nieusuwalnym brakiem i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 178 w zw. z art. 174 i 177a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.