Sygnatura
II SA/Gd 464/26
Wyrok WSA w Gdańsku z 14 października 2026 r., II SA/Gd 464/26 – pozwolenie na budowę
Wynik
Uchylono decyzję II i I instancji Zasądzono zwrot kosztów postępowania
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
- Data orzeczenia
- 14 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Sędzia WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 marca 2026 r., nr WI-I.7840.1.155.2025.ZK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 20 października 2025 r., nr WUiA-VI.6740.525-4.2025.DA.304907; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 10 czerwca 2025 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: "Inwestor", "Spółka", "Skarżąca") wystąpiła do Prezydenta Miasta Gdańska (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, wraz z instalacją odwodnienia i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w G. Decyzją z 20 października 2025 r. Prezydent, na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu (dalej: "PZT") i projektu architektoniczno-budowlanego (dalej: "PA-B") oraz udzielenia Spółce pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, wraz z instalacją odwodnienia i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując wniosek stwierdził nieprawidłowości w projektach, w związku z czym, postanowieniem z 16 lipca 2025 r. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia braków w dokumentacji projektowej w terminie do 30 września 2025 r. W dniu 22 sierpnia 2025 r. Spółka złożyła poprawione projekty. Zdaniem Prezydenta złożona przez Inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów obowiązującego na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") przyjętego uchwałą nr XXXIV/955/09 Rady Miasta Gdańska z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Olszynka Zachód w mieście Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2009 r. Nr 78, poz. 1561) - dalej: "Uchwała", "Plan", w zakresie zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej oraz kształtu projektowanego dachu. Organ pierwszej instancji wskazał, że do powierzchni biologicznie czynnej zaliczono elementy zaprojektowane z geokraty (teren ciągu pieszo-jezdnego i miejsc parkingowych). W ocenie Prezydenta w ww. miejscach brak jest możliwości naturalnej wegetacji roślin z uwagi na odbywający się tam ruch samochodowy. Tym samym, po odjęciu powierzchni geokraty nie osiągnięto minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określonej na 50% powierzchni działki, tj. 466,5 m2, czym naruszono zapisy karty terenu 006 R/M/U (ust. 7 pkt 3 lit. a) w zw. z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) - dalej: "Rozporządzenie WT". Organ pierwszej instancji wskazał, że w ust. 7 pkt 7 karty terenu 006 R/M/U zapisano: "kształt dachu: stromy o nachyleniu połaci symetrycznych względem kalenicy pod kątem do 50°", natomiast dach stromy zdefiniowano w § 2 pkt 11 Uchwały jako "dach, który spełnia równocześnie następujące warunki: a) połacie dachowe są nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°, w przypadku górnej połaci dachu mansardowego - pod kątem większym niż 10°, b) powierzchnia lukarn przykrytych połaciami o mniejszym nachyleniu nie przekracza połowy całej powierzchni przykrytej dachem. Za dach stromy uważa się również dachy w kształcie kopuły, kolebki itp. dachy widoczne z poziomu terenu". Prezydent przyznał, że przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji dachu mansardowego, jednak posłużenie się językowym znaczeniem pojęcia "mansarda", w tym definicją słownikową, pozwala stwierdzić, jakie części tej specyficznej formy dachu mają charakter istotny oraz które z nich są bezpośrednio związane z jego zastosowaniem. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że dach mansardowy, stanowiący szczególną formę dachu łamanego, jest stosowany w celu wprowadzenia poddasza użytkowego - mansardy, o zwiększonych parametrach powierzchniowych i wysokościowych. Proporcje połaci dachu łamanego powinny wynikać z formy ukrytej w nim mansardy, a dolna połać powinna być oparta na stropie stanowiącym podłogę poddasza użytkowego. Zdaniem Prezydenta przedstawiony w projekcie układ połaci dachowych, stropów oraz kondygnacji uniemożliwia uznanie dachu za mansardowy - zaprojektowany dach nie stanowi dachu mansardowego lub dachu stromego o kącie nachylenia połaci do 50°. Podsumowując organ pierwszej instancji wskazał, że pismem z 17 września 2025 r. wskazał Inwestorowi niespełnione przesłanki z postanowienia z 16 lipca 2025 r., wraz z informacją o możliwości uzupełnienia ich w terminie do 30 września 2025 r., jednak do dnia wydania decyzji Inwestor nie uzupełnił wskazanych punktów postanowienia. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Inwestora Wojewoda Pomorski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z 23 marca 2026 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, że na terenie planowanej inwestycji obowiązują zapisy Uchwały (karta terenu 006 R/M/U). Wojewoda podał, że zgodnie z § 3 Uchwały teren M22 został przeznaczony na zabudowę mieszkaniową ekstensywną - domy mieszkalne do czterech mieszkań. Zdaniem organu odwoławczego projektowane zamierzenie budowlane wpisuje się w przewidzianą w Planie funkcję, ponieważ stanowi budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Wojewoda podał następnie, że w ust. 7 pkt 7 karty terenu 006 R/M/U został ustalony następujący kształt dachu: stromy o nachyleniu połaci symetrycznym względem kalenicy pod kątem do 50°. Zgodnie zaś z § 2 pkt 11 Uchwały przez dach stromy należy rozumieć "dach, który spełnia równocześnie następujące warunki: a) połacie dachowe są nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°, w przypadku górnej połaci dachu mansardowego - pod kątem większym niż 10°, b) powierzchnia lukarn przykrytych połaciami o mniejszym nachyleniu nie przekracza połowy całej powierzchni przykrytej dachem. Za dach uważa się również dachy w kształcie kopuły, kolebki itp. dachy widoczne z poziomu terenu". Organ odwoławczy wskazał, że z danych zawartych w projekcie wynika, iż zaprojektowano dach stromy mansardowy o nachyleniu połaci symetrycznym względem kalenicy, gdzie kąt nachylenia połaci górnej wynosi 11°, a kąt nachylenia połaci dolnej - 50°. Nie zaprojektowano lukarn. Dach nie posiada też wysuniętych okapów. Odnosząc przywołane wymogi Planu do zaproponowanych rozwiązań projektowych Wojewoda zauważył, że planowane budynki mieszkalne jednorodzinne są budynkami dwukondygnacyjnymi. W budynkach przewidziano dwie pełne kondygnacje o wysokości 2,9 m każda, natomiast nad drugą kondygnacją wyodrębniono dodatkową przestrzeń o wysokości około 1 m w najwyższym punkcie. Dopiero nad tą dodatkową przestrzenią zaprojektowano dach nazwany w projekcie mansardowym, którego połacie są nachylone pod kątem 11° (górna połać) i 50° (dolna połać). Odwołując się do definicji słownikowej organ odwoławczy podał, że mansarda to: 1) "pokój lub mieszkanie na poddaszu", 2) "dach łamany, którego niższa połać jest bardziej pochyła niż górna". Definicja dachu mansardowego w budownictwie stanowi zaś, że jest to dach o załamanym obrysie w pionowym przekroju poprzecznym, w którym górne połacie są o mniejszym pochyleniu (mniej strome), dolne zaś o większym pochyleniu (strome), co zwiększa możliwości wykorzystania poddasza do celów użytkowych ("Leksykon architektoniczno-budowlany" pod red. W. Skowrońskiego, Warszawa 2008). Zdaniem Wojewody powyższe definicje pozwalają stwierdzić, że dach mansardowy stanowi szczególną formę dachu łamanego i jest stosowany w celu wprowadzenia poddasza użytkowego - mansardy, o zwiększonych parametrach powierzchniowych i wysokościowych. Organ odwoławczy przyznał tym samym rację organowi pierwszej instancji, że proporcje połaci dachu łamanego powinny wynikać z formy ukrytej w nim mansardy, a dolna połać powinna być oparta na stropie stanowiącym podłogę poddasza użytkowego. Wojewoda wyjaśnił, że poddasze użytkowe jest przestrzenią pomiędzy dachem a najwyższym stropem, gdzie znajdują się pomieszczenia specjalnie przystosowane do przebywania w nich ludzi; poddasze użytkowe wlicza się do powierzchni użytkowej domu. Organ odwoławczy podkreślił, że istotnym warunkiem, który jest niezbędny do stworzenia poddasza użytkowego, jest m.in. wysokość pomieszczenia. Odrębnym warunkiem przystosowania pomieszczeń znajdujących się na poddaszu do celów mieszkaniowych jest spełnienie wymogów dotyczących wentylacji, ocieplenia oraz ogrzewania. Na poddaszu użytkowym powinny być zainstalowane okna. Poddasze użytkowe powinno unieść ciężar ścian działowych, ocieplenia, wyposażenia oraz osób przebywających w pomieszczeniach. Wojewoda zaznaczył, że poddasze użytkowe stanowi kondygnację według § 3 pkt 16 Rozporządzenia WT. Z kolei kondygnacją można nazwać część budynku, która jest zawarta między bezpośrednio nad sobą położonymi stropami bądź sklepieniami. Kondygnacją - poza parterem, piętrem czy piwnicą - nazwać można również ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem. Określa się je jako poddasze bądź mansardę. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy ocenił, że w projektowanych budynkach mieszkalnych nie zaprojektowano poddasza użytkowego - druga kondygnacja nie znajduje się bezpośrednio pod pokryciem dachowym, nad nią znajduje się bowiem przestrzeń stanowiąca de facto poddasze nieużytkowe. Natomiast dolna połać, zamiast opierać się na stropie stanowiącym podłogę poddasza użytkowego, opiera się o poziomą przegrodę zaprojektowaną nad drugą, ostatnią kondygnacją. W ocenie Wojewody w sprawie mamy zatem do czynienia jedynie z próbą uzyskania zewnętrznego wyglądu formy dachu mansardowego. Brak faktycznej mansardy powoduje zaś, że dolne połacie są nieproporcjonalnie krótkie, a w widoku dominuje górna połać o niskim nachyleniu. Zwrócono uwagę, że zaprojektowane rozwiązanie pozwoliło Inwestorowi uzyskać drugą kondygnację o pełnej wysokości i walorach użytkowych, ale nastąpiło to kosztem realizacji wytycznych Planu, ponieważ zaprojektowany dach nie stanowi dachu mansardowego. Wojewoda podzielił tym samym stanowisko Prezydenta, że projektowany kształt dachu jest sprzeczny z ust. 7 pkt 7 karty terenu 006 R/M/U w zw. z § 2 pkt 11 Uchwały. Odnosząc się do zarzutu zbyt restrykcyjnej interpretacji przepisów prawa organ odwoławczy odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że przy wykładni postanowień m.p.z.p. należy uwzględniać cel wprowadzania tego rodzaju przepisów prawa miejscowego. Cel ten określają postanowienia aktu rangi ustawowej zawierającego delegację upoważniającą organy gminy do ustanawiania tego rodzaju przepisów lokalnych, tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.). Wojewoda podał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy sporządzenie m.p.z.p. ma na celu ustalenie przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Jednocześnie jako podstawę wszelkich działań planistycznych ustawa wskazuje ład przestrzenny i zrównoważony rozwój (art. 1 ust. 1). Z powyższym koresponduje wyrażony w art. 1 ust. 2 tej ustawy nakaz uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, ale także walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności. Mając to na względzie organ odwoławczy podniósł, że przepisy aktów prawa miejscowego, jakimi są plany miejscowe, należy wykładać w sposób, który będzie gwarantował zachowanie zasadniczej wartości chronionej, jaką jest ład przestrzenny, a jednocześnie uwzględniał walory architektoniczne i krajobrazowe, ale także prawo własności inwestora. Kierując się powyższymi regułami wykładni Wojewoda uznał, że nakaz stosowania dachów stromych o kącie nachylenia połaci symetrycznym względem kalenicy pod kątem do 50°, a dodatkowo spełniającym wytyczne dla dachu stromego sformułowane w § 2 pkt 11 Uchwały, w tym dla dachu mansardowego, oznacza konieczność takiego projektowania budynków, aby to dla obserwatora z zewnątrz widoczne i oczywiste było, że obiekt ma dach o takiej właśnie geometrii. Zdaniem organu odwoławczego zaprojektowanie konstrukcji dachowej imitującej dach mansardowy niweczy cel, któremu mają służyć ustalenia prawa miejscowego w tym zakresie. Wojewoda podzielił również stanowisko Prezydenta w kwestii niespełnienia przez planowaną inwestycję wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej ustalonego w Planie (ust. 7 pkt 3 lit. a) z uwzględnieniem definicji z § 3 pkt 22 Rozporządzenia WT. W odniesieniu do ww. kwestii organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ust. 7 pkt 3 lit. a karty terenu 006 R/M/U minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej dla funkcji mieszkaniowo-usługowej to 50% powierzchni działki. Zwrócono uwagę, że z bilansu zamieszczonego w PZT wynika, iż w ramach inwestycji do powierzchni biologicznie czynnej zaliczono: ciąg pieszo-jezdny (12,4 m2), miejsca postojowe 1-4 (43,5 m2), miejsca postojowe 5-6 (21,75 m2) oraz trawnik (396,43 m2), co daje łącznie 474,08 m2 (50,8% powierzchni terenu objętego zamierzeniem). Wojewoda wskazał, że z opisu znajdującego się na s. 7 PZT wynika, iż część terenu przeznaczonego na miejsca postojowe i na ciąg pieszo-jezdny zostanie utwardzona z wykorzystaniem kratki trawnikowo-parkingowej (geokraty), ułożonej na ustabilizowanym gruncie, wypełnionej glebą i porośniętej trawnikiem. Powierzchnia ta ma stanowić jednocześnie powierzchnię utwardzoną (13%), jak i biologicznie czynną (87%), ponieważ będzie umożliwiała naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia WT przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Zatem dla rozważań, czy dany teren może zostać wliczony do powierzchni biologicznie czynnej kluczowe jest nie tylko ustalenie, czy użyty materiał zapewni naturalną wegetację roślin, ale także, czy sposób użytkowania tej nawierzchni zapewni takie możliwości. Zdaniem Wojewody ze względu na fakt, że powierzchnia, o której mowa, została zaprojektowana pod ciąg pieszo-jezdny i miejsca postojowe, a więc pod teren, na którym będzie się odbywał codzienny ruch i postój samochodów, uznać należy, że nie jest to powierzchnia zapewniająca naturalną wegetację roślin. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że powierzchnia użytkowana jako dojazd i jako miejsca postojowe nie zapewnia niezaburzonego i zgodnego z prawami natury rozwoju i wzrostu roślin, przecząc tym samym definicji terenu biologicznie czynnego. Takie rozwiązanie nie spełnia zatem wymogu § 3 pkt 22 Rozporządzenia WT, co uniemożliwia włączenie terenu pokrytego geokratą do powierzchni biologicznie czynnej. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że w myśl § 21 ust. 3 Rozporządzenia WT stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody. W ocenie organu odwoławczego użycie geokraty do dojazdów czy miejsc postojowych z zasady nie zapewnia również spływu wody, o którym mowa w § 21 ust. 3 Rozporządzenia WT. Podsumowując Wojewoda podniósł, że niezaliczenie obszaru zaprojektowanej geokraty do powierzchni biologicznie czynnej powoduje, iż inwestycja nie spełnia ustalonego w Planie wskaźnika tej powierzchni (42,5% zamiast 50%). W skardze na decyzję Wojewody z 23 marca 2026 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 2 pkt 11 oraz kartą terenu 006 R/M/U (ust. 7 pkt 7) Uchwały poprzez błędne zastosowanie i zinterpretowanie wymogów m.p.z.p. odnoszących się do układu połaci dachu mansardowego; naruszenie to doprowadziło w konsekwencji do wadliwego uznania, że zaprojektowany dach nie tworzy mansardy; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 2 pkt 11 oraz kartą terenu 006 R/M/U (ust. 7 pkt 7) Uchwały poprzez wadliwe uznanie, że na układ połaci dachowej mają wpływ inne elementy jak strop pośredni, liczba kondygnacji, długość poszczególnych połaci dachowych; 3. § 3 pkt 22 Rozporządzenia WT poprzez wadliwe uznanie, że powierzchnia zaprojektowana z użyciem geokraty na terenie ciągu pieszo-jezdnego i miejsc postojowych ze współczynnikiem biologicznie czynnym na poziomie 87,4% nie może być w takim zakresie uwzględniona w bilansie powierzchni biologicznie czynnej, mimo że zapewnia naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych oraz jest zaprojektowana na ustabilizowanym gruncie, wypełniona glebą i porośnięta trawnikiem; 4. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie wezwania Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie związanych z zaprojektowaną geokratą na powierzchni ciągu pieszo-jezdnego oraz miejsc postojowych przy uwzględnieniu, że rozwiązanie to pojawiło się dopiero po usunięciu nieprawidłowości w projekcie zgodnie z postanowieniem Prezydenta z 16 lipca 2025 r.; 5. art. 7a oraz art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) - dalej: "k.p.a.", poprzez nieuwzględnienie zasady in dubio pro libertate, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz nieodstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co miało swój wyraz w: a) zastosowaniu linii orzeczniczej sądów administracyjnych mniej korzystnej dla Inwestora; b) nierespektowaniu swojego stanowiska zawartego w korespondencji mailowej z 9 czerwca 2022 r.; c) odstąpieniu od przyjętej praktyki Wojewody w zakresie uwzględnienie powierzchni geokraty jako biologicznie czynnej, która była oceniana m.in. w postępowaniu kontrolowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Gdańsku w wyroku z 23 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 552/21. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, wraz z kosztami zastępstwa prawnego wg norm przepisanych oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organy błędnie uznały, iż projekt budowlany nie przewiduje dachu mansardowego, który został dopuszczony ustaleniami Uchwały. Zwrócono uwagę, że z PA-B wynika, iż dachy zaprojektowanych budynków składają się z czterech połaci - wyższa połać od kalenicy symetryczna o spadku 11°, niższa również symetryczna o spadku 50°. Zdaniem strony skarżącej zaprojektowany układ połaci dachowych w dachu mansardowym w pełni odpowiada wymogom Planu, który wymaga, aby połacie dachowe były nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°. Wyjątek w zakresie nachylenia połaci dachowej dotyczy dachu mansardowego - Plan zakłada w takiej sytuacji, aby górna połać posiadała nachylenie większe niż 10°. Podkreślono, że realizacja obowiązku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego odnosi się do konkretnych ustaleń m.p.z.p., organ nie może dopatrywać się w ustaleniach planu zapisów, które nie zostały wprost w nim ustalone, gdyż wówczas jego analiza będzie mieć charakter dowolny i uznaniowy. Co więcej, działania organu będą wówczas sprzeczne z główną zasadą legalizmu (art. 6 k.p.a.), gdyż nie będą mieć oparcia w przepisach prawa. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy strona skarżąca wskazała, że ustalenia Planu, które organ powołał, odnoszą się tylko i wyłącznie do kształtu dachu. W odniesieniu do wytycznych odnośnie do kształtu dachu całkowicie irrelewantne pozostaje to, czy zaprojektowano poddasze użytkowe lub nieużytkowe, czy dolna połać opiera się na stropie, czy druga kondygnacja została zaprojektowana o pełnej wysokości i walorach użytkowych. Zwrócono uwagę, że zapisy ust. 7 pkt 7 karty terenu 006 R/M/U w zw. z § 2 pkt 11 Planu odnoszą się do wyglądu połaci dachowych oraz zewnętrznej percepcji dachu. Tym samym, nie było obowiązkiem projektanta, a tym bardziej organu, dokonywanie analizy ustaleń Planu dotyczących kształtu dachu w odniesieniu do wysokości kondygnacji oraz stropu pomiędzy ostatnią kondygnacją o przeznaczeniu mieszkalnym a poddaszem użytkowym. Podniesiono, że gdyby zamierzeniem lokalnego uchwałodawcy było wprowadzenie poddasza nieużytkowego nad ostatnią kondygnacją mieszkalną, to taki obowiązek zostałby zawarty wprost w m.p.z.p. Odnosząc się do stanowiska organu, że wyodrębnienie poddasza obejmującego konstrukcję mansardy jest konieczne, wskazano, że takie rozumienie jest nieznane sztuce budowlanej, zaś w projekcie przestrzeń pod dachem jest otwarta aż do kalenicy (wysokość kalenicy to +8,20 m, a poziom podłogi poddasza to +3,50 m). W ocenie strony skarżącej brak fizycznego stropu na linii załamania dachu oznacza jedynie, że mamy do czynienia z poddaszem jednoprzestrzennym (otwartym). Stroma część dachu (50°) pełni rolę ściany zewnętrznej i dachu jednocześnie. Brak poziomej przegrody (stropu) nie zmienia przy tym faktu, że geometria dachu pozostaje mansardowa. Wskazano, że w nowoczesnej architekturze często rezygnuje się z sufitu podwieszonego na jętkach, aby uzyskać efekt "katedralny" we wnętrzu. Zarzucono, że Wojewoda pomieszał definicje słownikowe i wywiódł w nieuprawniony sposób, że koniecznym elementem dachu mansardowego jest istnienie wyodrębnionego w ramach mansardy poddasza. Nie jest przy tym wiadomo, na czym organ odwoławczy opiera swoje stanowisko. W odniesieniu do stwierdzenia Wojewody, że dolne połacie są nieproporcjonalnie krótkie, a w widoku dominuje górna połać o niskim nachyleniu, strona skarżąca podniosła, że ani ustalenia Planu, ani Prawo budowlane, ani Rozporządzenie WT, nie wskazują i nie definiują, jaka ma być proporcja między połacią dolną a górną. Zwrócono uwagę, że architektura mansardowa ewoluowała i obok klasycznej "mansardy francuskiej" (wysoka dolna część) istnieje szereg rozwiązań nowoczesnych, gdzie proporcje są dostosowane do współczesnych potrzeb użytkowych. Przyjęte rozwiązanie pozwala na efektywniejsze operowanie światłem słonecznym wewnątrz pomieszczeń. Ponadto mniejsza powierzchnia bardzo stromej połaci na rzecz łagodniejszej górnej może ułatwiać montaż instalacji fotowoltaicznej i wykorzystać odnawialne źródła energii dla budynków. W odniesieniu do kwestii zaliczenia do powierzchni biologicznie czynnej elementów zaprojektowanych z geokraty, na których - w ocenie organów - nie jest możliwa naturalna wegetacja roślin z uwagi na odbywający się tam ruch samochodowy, Skarżąca wskazała, że do dokumentacji projektowej załączono specyfikację techniczną produktu o nazwie INOVGREEN IG 25, w której zostało określone, że powierzchnia biologicznie czynna w przypadku jej zastosowania wynosi 87,4%. Dodatkowo do skargi załączono "Deklarację właściwości użytkowych", która potwierdza właściwości użytkowe produktu. Podniesiono, że gdyby istotnym warunkiem uznania danej powierzchni jako biologicznie czynnej był "niezaburzony i zgodny z prawami natury rozwój i wzrost roślin", to żadna powierzchnia nie mogłaby zostać zakwalifikowana. Oczywiste jest bowiem, że nawet trawnik urządzony na gruncie podlega procesom pielęgnacyjnym - jest chociażby systematycznie koszony, co zaburza zgodny z prawami natury rozwój i wzrost. Strona skarżąca wskazała, że aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, iż do wielkości terenu biologicznie czynnego można zaliczyć powierzchnie podlegające ingerencji technicznej, jeżeli mimo tego możliwy jest tam naturalny wzrost i rozwój roślin. Jako przykład takiego terenu wskazuje się system paneli trawnikowych czy teren wyłożony kratką eko. Takie wskazanie w projekcie nie przesądza o tym, że mamy do czynienia z wadliwością projektu, a jedynie o tym, że na etapie realizacji inwestycji inwestor będzie zmuszony zastosować takie rozwiązania techniczne (tj. taki rodzaj utwardzenia), aby wykonane miejsce postojowe odpowiadało wymogom projektu, tj. by miało nawierzchnię ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 23 marca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 20 października 2025 r. odmawiającą A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, wraz z instalacją odwodnienia i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r., poz. 524 ze zm.), która w art. 35 ust. 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 i 5 Prawa budowlanego). Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje merytorycznej kontroli dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie na budowę albo, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego m.p.z.p., a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Weryfikacja zgodności dokumentacji projektowej z tego punktu widzenia odnosi się do aktów prawa miejscowego i decyzji indywidualnych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego służących zachowaniu ładu przestrzennego. Nie wyczerpuje to jednak obowiązków organu, który powinien zbadać ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego oraz wymogami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"): z 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21 i z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2638/19 oraz wyroki WSA w Warszawie: z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/15 i z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1955/10, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z nadesłanych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że wnioskiem z 10 czerwca 2025 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, wraz z instalacją odwodnienia i zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Na terenie planowanej inwestycji obowiązują zapisy uchwały nr XXXIV/955/09 Rady Miasta Gdańska z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Olszynka Zachód w mieście Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2009 r. Nr 78, poz. 1561). Działka nr [...] jest objęta ustaleniami tego planu jako obszar objęty kartą terenu 006, którego przeznaczenie określono jako: "R/M/U - teren rolniczo-mieszkaniowo-usługowy, zawierający tereny rolnicze R11, tereny mieszkaniowe M22, tereny usługowe U33", zaś w punkcie dotyczącym zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zapisano: minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej: dla funkcji mieszkaniowo-usługowej: 50% powierzchni działki (§ 6 ust. 7 pkt 3 lit. a), kształt dachu: stromy o nachyleniu połaci symetrycznym względem kalenicy pod kątem do 50º (§ 6 ust. 7 pkt 7). Zgodne zaś z § 2 pkt 11 Planu przez dach stromy rozumie się dach, który spełnia równocześnie następujące warunki: a) połacie dachowe są nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°, w przypadku górnej połaci dachu mansardowego - pod kątem większym niż 10°, b) powierzchnia lukarn przykrytych połaciami o mniejszym nachyleniu nie przekracza połowy całej powierzchni przykrytej dachem. Za dach stromy uważa się również dachy w kształcie kopuły, kolebki itp. dachy widoczne z poziomu terenu. Orzekające w sprawie organy uznały, że obowiązujące ustalenia Planu odnoszące się do minimalnego procentu powierzchni biologicznie czynnej oraz kształtu dachu projektowanych budynków nie zostały przez Skarżącą spełnione, albowiem w projekcie zastosowano geokratę, na której nie jest możliwa naturalna wegetacja roślin z uwagi na odbywający się tam ruch samochodowy, natomiast zaprojektowane dachy nie stanowią dachu mansardowego lub dachu stromego o kącie nachylenia połaci do 50º. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić na tle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać na utrwalone już stanowisko judykatury, w którym podkreśla się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1567/23). Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności, o czym stanowi art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r., poz. 538) jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji RP, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 tej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. W związku z tym postanowienia miejscowego planu, a w szczególności te ograniczające własność, powinny być interpretowane w drodze wykładni prokonstytucyjnej, gdyż Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (zob. wyrok NSA z 9 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1508/16). W odniesieniu do kwestii spełnienia przez Skarżącą wymogu minimalnego procentu powierzchni biologicznie czynnej należy wskazać na stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1436/18, w którym podniesiono, że do wielkości terenu biologicznie czynnego zalicza się w 100% teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację. Do tego terenu należy zaliczyć przede wszystkim grunt, który nie podlegał żadnej ingerencji. Możliwe jest jednak zaliczenie do niego również powierzchni podlegającej ingerencji technicznej, jeżeli mimo tego możliwy jest tam naturalny wzrost i rozwój roślin. Jako przykład takiego terenu NSA wskazał na system paneli trawnikowych czy właśnie teren wyłożony kratką eko. Zdaniem NSA takie wskazanie w projekcie nie przesądza o tym, że mamy do czynienia z wadliwością projektu, a jedynie o tym, że na etapie realizacji inwestycji inwestor będzie zmuszony zastosować takie rozwiązania techniczne (tj., taki rodzaj utwardzenia geokratą), aby wykonane miejsce postojowe odpowiadało wymogom projektu, tj. aby miało nawierzchnię ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację. Wykonanie tego miejsca postojowego w sposób odmienny, tj. uniemożliwiający zaliczenia go w całości do powierzchni biologicznie czynnej będzie stanowiło odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. W judykaturze wskazuje się, że przed dokonaniem oceny czy, powierzchnię przeznaczoną pod ciągi pieszo-jezdne, powierzchnie dróg, powierzchnie przeznaczone pod miejsca parkingowe zewnętrzne można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy system, w jakim zostaną one wykonane zapewnia naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 23 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 552/21). Z nadesłanych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że w części opisowej PZT (s. 7) wskazano: "Część terenu przeznaczonego na miejsca postojowe i na ciąg pieszo-jezdny zostanie utwardzona z wykorzystaniem geokraty, tj. kratki trawnikowo-parkingowej, ułożonej na ustabilizowanym gruncie, wypełnionej glebą i porośniętej trawnikiem. Powierzchnia ta będzie stanowić jednocześnie powierzchnię utwardzoną (13%), jak i biologicznie czynną (87%), ponieważ będzie umożliwiała naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych". Do dokumentacji projektowej załączono specyfikację techniczną produktu o nazwie INOVGREEN IG 25, w której określono, że powierzchnia biologicznie czynna w przypadku jej zastosowania wynosi 87,4%. Dodatkowo do skargi załączono "Deklarację właściwości użytkowych nr I6-ig25", która potwierdza właściwości użytkowe produktu (w tym powierzchnię biologicznie czynną, którą określono na 87,4%). Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko Spółki, że sposób urządzenia terenu ciągu pieszo-jezdnego i miejsc parkingowych zapewni naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej utwardzonej nawierzchni i ustabilizowaniem gruntu pod te elementy układu komunikacyjnego, co z kolei świadczy o możliwości wliczenia do wymaganej Planem powierzchni biologicznie czynnej elementów terenu inwestycyjnego urządzonych za pomocą geokraty. Należy zwrócić uwagę, że w postępowaniu administracyjnym, które podlegało kontroli sądowej przed WSA w Gdańsku (wyrok z 23 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 552/21, od którego skarga kasacyjna została oddalona przez NSA wyrokiem z 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1996/22), Wojewoda zajmował się tematyką dopuszczalności uwzględnienia geokraty w powierzchni biologicznie czynnej. Wówczas przyjął interpretację korzystną dla inwestora. Zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W orzecznictwie wskazuje się, że przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (zob. wyrok NSA z 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1016/22). Wskazuje się również, że za naruszające tę zasadę uznać należy niewątpliwie m.in. takie działania organów, które polegają na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej lub bardzo zbliżonej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany (zob. wyrok NSA z 15 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 15/20). W niniejszej sprawie Wojewoda nie uzasadnił zmiany swojego stanowiska, czym naruszył nie tylko art. 107 § 3 k.p.a., ale również zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.). Sąd nie podziela również stanowiska organów, że przedłożony przez Skarżącą projekt budowlany nie przewiduje dachu mansardowego, który został dopuszczony zapisami Uchwały. Jak już wyżej wskazano, w § 2 pkt 11 Planu dach stromy zdefiniowano jako dach, który spełnia równocześnie następujące warunki: a) połacie dachowe są nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°, w przypadku górnej połaci dachu mansardowego - pod kątem większym niż 10°, b) powierzchnia lukarn przykrytych połaciami o mniejszym nachyleniu nie przekracza połowy całej powierzchni przykrytej dachem. Natomiast w karcie terenu 006 sformułowano wymóg, aby dach miał kształt stromy o nachyleniu połaci symetrycznych względem kalenicy pod kątem do 50° (§ 6 ust. 7 pkt 7). Z powyższych zapisów wynika, że Plan przewiduje, aby połacie dachowe były nachylone do poziomu pod kątem większym niż 30°. Wyjątek w zakresie nachylenia połaci dachowej dotyczy dachu mansardowego - w takiej sytuacji Plan wymaga, aby górna połać posiadała nachylenie większe niż 10°. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy PZT wynika, że dachy projektowanych budynków składają się z czterech połaci: wyższa połać od kalenicy symetryczna o spadku 11°, niższa, również symetryczna, o spadku 50°. Zdaniem Sądu zaprojektowany w taki sposób układ połaci dachowych w dachu mansardowym w pełni odpowiada wymogom Planu. Jak już wcześnie akcentowano - postanowienia m.p.z.p., jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Wojewoda dokonał takiej właśnie wykładni, czym dopuścił się naruszenia nie tylko zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), ale również zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego to podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przy wykładni treści planu miejscowego co do użytych w nim, a nie zdefiniowanych pojęć, konieczne jest sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej. Zasady wykładni językowej nakazują nadawać temu sformułowaniu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu (zob. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1375/23). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN "mansarda" to: 1) "pokój lub mieszkanie na poddaszu", 2) "dach łamany, którego niższa połać jest bardziej pochyła niż górna". Organ odwoławczy wskazał również, że w budownictwie przyjmuje się, iż "mansarda" to dach o załamanym obrysie w pionowym przekroju poprzecznym, w którym górne połacie są o mniejszym pochyleniu (mniej strome), dolne zaś większym pochyleniu (strome), co zwiększa możliwości wykorzystania poddasza do celów użytkowych ("Leksykon architektoniczno-budowlany" pod red. W. Skowrońskiego, Warszawa 2008). Zdaniem Wojewody powyższe definicje prowadzą do wniosku, że dach mansardowy stanowi szczególną formę dachu łamanego i jest stosowany w celu wprowadzenia poddasza użytkowego - mansardy, o zwiększonych parametrach powierzchniowych i wysokościowych. Organ odwoławczy uznał tym samym, że proporcje połaci dachu łamanego powinny wynikać z formy ukrytej w nim mansardy, a dolna połać powinna być oparta na stropie stanowiącym podłogę poddasza użytkowego. Należy przyznać rację stronie skarżącej, że Wojewoda dokonał swego rodzaju pomieszania definicji słownikowych, wywodząc w nieuprawniony sposób, że koniecznym elementem dachu mansardowego jest istnienie wyodrębnionego w ramach mansardy poddasza. Tymczasem, z przytoczonych wyżej zapisów Planu wymóg taki nie wynika. Zapisy Planu odnoszą się tylko i wyłącznie do kształtu dachu. Słusznie argumentowała strona skarżąca, że w odniesieniu do wytycznych odnośnie do kształtu dachu całkowicie irrelewantna pozostaje kwestia, czy zaprojektowano poddasze użytkowe czy nieużytkowe, czy dolna połać opiera się na stropie, czy druga kondygnacja została zaprojektowana o pełnej wysokości i walorach użytkowych. Gdyby zamierzeniem lokalnego prawodawcy było wprowadzenie poddasza nieużytkowego nad ostatnią kondygnacją mieszkalną, to znalazłoby to odpowiednie odzwierciedlenie w treści poszczególnych zapisów Planu. Natomiast przywołane regulacje Planu takich wymogów nie statuują. Końcowo, w ślad za stroną skarżącą, należy zwrócić uwagę, że ani ustalenia Planu, ani Prawo budowlane, ani Rozporządzenie WT, nie wskazują i nie definiują, jaka ma być proporcja między połacią dolną a górną dachu. Jak zauważono w skardze - architektura mansardowa ewoluowała i obok klasycznej "mansardy francuskiej" (wysoka dolna część) istnieje szereg rozwiązań nowoczesnych, gdzie proporcje są dostosowane do współczesnych potrzeb użytkowych. Przyjęte rozwiązanie pozwala na efektywniejsze operowanie światłem słonecznym wewnątrz pomieszczeń. Ponadto mniejsza powierzchnia bardzo stromej połaci na rzecz łagodniejszej górnej może ułatwiać montaż instalacji fotowoltaicznej i wykorzystać odnawialne źródła energii dla budynków. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą wykładni § 2 pkt 11 w zw. z § 6 ust. 7 pkt 7 Planu (w odniesieniu do kwestii kształtu dachu) oraz § 6 ust. 3 pkt 3 lit. a Planu (w odniesieniu do kwestii minimalnego procentu powierzchni biologicznie czynnej) dokonanych na tle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118), zasądzając od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).[pic]
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 18 maja 2026
- Symbol z opisem
- 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
- Hasła tematyczne
- Budowlane prawo
- Skarżony organ
- Wojewoda
- Sędziowie
- Justyna Dudek-Sienkiewicz Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący/ Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
art. 35 ust. 1, 3 i 5 · Dz.U. 2026 poz. 524
- Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j.)
par. 3 pkt 22 · Dz.U. 2022 poz. 1225
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Łd 335/26 · 14 października 2026
Wyrok WSA w Łodzi z 14 października 2026 r., II SA/Łd 335/26 – pozwolenie na budowę
Sygnatura: II SA/Łd 731/26 · 14 października 2026
Postanowienie WSA w Łodzi z 14 października 2026 r., II SA/Łd 731/26 – pozwolenie na budowę
Sygnatura: III SA/Po 713/26 · 14 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 14 października 2026 r., III SA/Po 713/26 – pozwolenie na budowę
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny