II SA/Gd 450/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2015 r., Nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odrzucić sprzeciw Stowarzyszenia [...] w G. z dnia 25 stycznia 2016 r. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2015r.

W sprawie ze skargi Stowarzyszenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, referendarz sądowy tego sądu postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skarżące Stowarzyszenie w dniu 25 stycznia 2016 r. wniosło sprzeciw od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza, co skarżący zakwestionował wnosząc w dniu 6 września 2016 r. zażalenie na powyższe postanowienie. Rozpoznając to zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 lutego 2017r., sygn. akt II OZ 55/17, odrzucił zażalenie wyjaśniając, że Stowarzyszenie postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 20 czerwca 2002 r. zostało rozwiązane. Skutkiem tego z dniem uprawomocnienia się z dniem 22 stycznia 2005 r. tego postanowienia stowarzyszenie to utraciło swój prawny byt, a co za tym idzie także i zdolność sądową do występowania przed sądami administracyjnymi. Z tych przyczyn zażalenie Stowarzyszenia, które w chwili jego wniesienia nie posiadało zdolności sądowej, podlegało ono odrzuceniu. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Natomiast w myśl art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wskutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 55/17, uprawomocniło się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 450/15, o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2015 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy. Tym samym uaktualniła się kwestia oceny warunków formalnoprawnych i materialnoprawnych wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2015 r. Kierując się stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 7 lutego 2017 r. wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a uprawnionymi do wniesienia sprzeciwu są m.in. strony postępowania sądowoadministracyjnego. Stronami tego postępowania są natomiast, zgodnie z art. 32 p.p.s.a. skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Do tego, ażeby skutecznie występować w postępowaniu sądowym jako strona (skarżący) podmiot winien legitymować się zdolnością sądową w rozumieniu art. 25 p.p.s.a., czyli cechą pozwalającą mu na udział w postępowaniu i skuteczną ochronę swoich praw w charakterze strony przed sądem administracyjnym. Stowarzyszenie zwykłe działające na podstawie art. 40 – 43 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.), może być stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, albowiem przepis art. 25 § 3 p.p.s.a. dopuszcza, że zdolność sądową mają jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Ustalono jednak, że postanowieniem z dnia 20 czerwca 2002 r. Sąd Rejonowy rozwiązał stowarzyszenie zwykłe. Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 22 stycznia 2005 r. i z tą datą stowarzyszenie to utraciło swój prawny byt, a co za tym idzie także i zdolność sądową do występowania przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że w dacie wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego skarżące Stowarzyszenie nie miało zdolności sądowej stanowiącej konieczną cechę pozwalającą mu na udział w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w związku z art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a., odrzuciło sprzeciw jako niedopuszczalny.