II SA/Gd 436/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu R. P. L. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt SKO Gd/3727/24 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego R. P. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu gospodarowania terenu. Sprzeciw wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 28 lipca 2023 r. do Wójta Gminy Stare Pole wpłynęło pismo mieszkańców gminy S.informujące o rozpoczęciu prowadzenia na terenie działki nr [...] obręb S., gmina S., działalności polegającej na kruszeniu i składowaniu kruszywa. Działka ta stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P. S.A. Pismem z 31 lipca 2023 r. Wójt Gminy Stare Pole wystąpił do P. S.A. o udzielenie informacji dotyczących firmy rozpoczynającej działalność na ww. terenie, a także wskazanie zakresu planowanych do wykonywania prac. Pismem z 29 września 2023 r. odmówiono udzielenia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Podkreślono, że wydzierżawiający jest zobowiązany posiadać wszelkie niezbędne dla profilu swojej działalności pozwolenia i wykorzystywać przedmiot umowy zgodnie z jej warunkami. W dniu 21 lutego 2024 r. do Wójta Gminy w Starym Polu wpłynął wniosek R. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], działającego za zgodą właścicielską P. S.A., o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew na terenie przedmiotowej działki. W związku z pozyskaniem informacji na temat dzierżawcy w dniu 15 marca 2024 r. w Urzędzie Gminy Stare Pole zostało zorganizowane spotkanie R. L. oraz mieszkańców gminy S. Podczas spotkania R. L. potwierdził wiążącą go z P. S.A umowę dzierżawy zawartą na okres 10 lat. Na spotkaniu omówiono planowany zakres prac na wydzierżawionej nieruchomości, tj. przeładunek kamienia, handel. Z uwagi na powstałą wątpliwość co do zgodności prowadzonej działalności gospodarczej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wójt Gminy Stare Pole postanowił uzyskać opinię urbanistyczną potwierdzającą możliwość prowadzenia ww. działalności na terenie przedmiotowej działki. Ustalono, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wsi Stare Pole i Krzyżanowo w gminie Stare Pole (uchwała nr XXVlll/213/2002 Rady Gminy Stare Pole z dnia 7 października 2002 r., opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego nr 25 poz. 263 z dnia 17 lutego 2003 r.), zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Stare Pole i Krzyżanowo w gminie Stare Pole (uchwała nr XX/l 44/2008 Rady Gminy Stare Pole z dnia 27 listopada 2008 r., opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego nr 30 poz. 598 z dnia 2 marca 2009 r.) oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Stare Pole (uchwała nr XXVII/205/2021 Rady Gminy Stare Pole z dnia 29 września 2021 r.) przedmiotowa znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: 01-KK (mpzp) - teren komunikacji kolejowej, stacja kolejowa osobowo – towarowa; 02.05.KK/TZ (zmiana mpzp) - teren zamknięty; KK (studium) - obszar kolejowy z linią kolejową nr [...] o znaczeniu państwowym i ze stacjami pasażerskimi. Ponadto teren, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza stanowi obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 697). Na mocy decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe nieruchomość jest ujęta jako teren zamknięty, zastrzeżony ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa. W dniu 24 kwietnia 2024 r. Wójt Gminy Stare Pole wszczął z urzędu postępowanie, w toku którego swoje stanowiska przedstawili pełnomocnik R. L. oraz pełnomocnik P. S.A. Decyzją nr RIF.6723.2.2024 z 24 czerwca 2024 r. Wójt Gminy Stare Pole zobowiązał R. L. do niezwłocznego, nie później niż do dnia 31 lipca 2024 r., przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...] w S. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że analiza zapisów obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że w planach tych dla wskazanych terenów kolejowych brak jest zakazów odnośnie możliwego innego zagospodarowania tych terenów w odniesieniu do ustalonej funkcji podstawowej. Natomiast zaznaczenia wymaga fakt, że dopiero od 2010 r. (plany pochodzą z 2002 r. i 2008 r.) można było dla terenów zamkniętych kolejowych ustalać przeznaczenie i zasady zagospodarowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prowadzi to do wniosku, że na obszarze kolejowym zamkniętym nie jest możliwe prowadzenie działalności, lokalizowanie obiektów niezwiązanych z zarządzaniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej lub służących obsłudze przewozu osób i rzeczy, a stanowisko takie jest zgodne z poglądami prezentowanymi w przytoczonym orzecznictwie. Zatem ustalone przeznaczenie wynikające z przywołanych planów miejscowych oraz ustawowe przeznaczenie określonego terenu powoduje, że dopuszczalność odmiennego wykorzystania takiego terenu na cele prowadzonej działalności dotyczącej składowania, magazynowania, przeładunku i handlu kamieniem, kruszywem na terenie przedmiotowej działki. w obszarze poddanym analizie nie jest związane z funkcją tego obszaru, co stanowi, że jest niedopuszczalne (opinia urbanistyczna z 24 kwietnia 2024 r.). W ocenie organu, prowadzona przez R. L. działalność gospodarcza polegająca na przeładunku, magazynowaniu, a także świadczeniu usług handlowych jest bez wątpienia niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz jego zmianą. W konsekwencji, na podstawie art. 35a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., należało zobowiązać dzierżawcę do przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki. Po rozpatrzeniu odwołań R. L. oraz P. S.A. decyzją sygn. SKO Gd/3727/24 z 15 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał stan sprawy i przywołał treść art. 35a u.p.z.p. Przepis ten obowiązuje od 24 września 2023 r. i daje możliwość wydania decyzji administracyjnej o zakazie zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem. Pomimo że ustawodawca posługuje się w komentowanej regulacji zwrotem "może", to należy stwierdzić, że wydanie decyzji zakazującej jest obowiązkiem organu wykonawczego w razie stwierdzenia takiej sprzeczności. Jednakże przedmiotowy przepis prawa w odróżnieniu od np. przepisu art. 59 tej samej ustawy nie przewiduje możliwości zobowiązania właściwego podmiotu do przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania. Tym samym Kolegium uznało za uzasadnione zarzuty odwołania P. S.A. w zakresie odnoszącym się do naruszenie art. 35a u.p.z.p. poprzez nieuprawnione zobowiązanie R. L. do niezwłocznego przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...] obręb S., bowiem dyspozycja tego przepisu przewiduje wyłącznie zakaz zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym. Ponadto ww. strona odwołująca się prawidłowo wskazuje na to, że art. 35a u.p.z.p. pozwala jedynie na ewentualne wydanie decyzji administracyjnej zakazującej zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym wyłącznie wobec właściciela lub użytkownika wieczystego terenu. W konsekwencji możliwe jest wydanie w niniejszym postępowaniu decyzji administracyjnej wyłącznie wobec wieczystego użytkownika (o ile organ wykaże zagospodarowanie terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem). Zatem brak jest podstawy prawnej wydania przedmiotowej decyzji wobec innego podmiotu, który - co jest bezsporne - nie jest ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym działki. Tym samym także w tym zakresie Kolegium uznało zarzut odwołującej się P.S.A. o nieuprawnionym adresacie wydanej decyzji. Zdaniem Kolegium, z opisanych względów konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego postępowania, także z uwagi na konieczność umorzenia postępowania organu I instancji wobec R. L., który nie posiada statusu strony we wszczętym z urzędu przez ten organ postępowaniu. Ponadto, kolegium zgodziło się z zarzutami odwołującej się P. S.A. w zakresie dotyczącym naruszenia przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 10, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazanych w tych przepisach obowiązków organu z uwagi na prowadzenie postępowania wobec podmiotu niebędącego stroną postępowania, jak też wydanie zaskarżonej decyzji wobec tego podmiotu, tj. najemcy P. S.A. W powtórzonym postępowaniu organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie w sprawie wszczętej z urzędu wyłącznie wobec odwołującej się strony P. S.A. dokonując oceny, czy wystąpiły w sprawie przesłanki określone w art. 35a u.p.z.p., a w zależności do dokonanych ustaleń wydać decyzję w sprawie. W sprzeciwie od powyższej decyzji R. L., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie: 1) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez ustalenie, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, a co za tym idzie nie jest jego stroną, podczas gdy Skarżący jest dzierżawcą spornej nieruchomości i prowadzi na niej działalność gospodarczą, a zatem ma interes prawny w postępowaniu, bowiem jego wynik będzie miał bezpośredni wpływ na jego prawa oraz obowiązki i możliwość dalszego wykonywania działalności gospodarczej; 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji organowi I instancji zaleceń co do rozstrzygnięcia sprawy wobec Skarżącego, tj. umorzenia wobec niego postępowania wobec braku uprawnień strony, podczas gdy organ II instancji może jedynie wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, ewentualnie określić wytyczne w zakresie błędnie zastosowanych przepisów, nie zaś zalecać wydanie konkretnego rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł o uchylenie objętej sprzeciwem decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący przypomniał stan sprawy i wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem jakoby nie miał w niniejszym postępowaniu przymiotu strony. Na podstawie umowy dzierżawy wykonuje on bowiem na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą. Nie jest prawdą, że sprzecznie z obowiązującym prawem miejscowym dokonał on zmiany zagospodarowania terenu, gdyż wykorzystuje teren zgodnie z jego przeznaczeniem i nie dokonał żadnych sprzecznych z nim zmian. Wydanie przez organ decyzji zakazującej wykorzystania terenu w obecny sposób, mimo tego, że wykorzystywanie to nie jest niezgodne z planem miejscowym, sprawi, że Skarżący nie będzie w stanie w dalszym ciągu prowadzić działalności gospodarczej. Jednocześnie, nie ulega żadnym wątpliwościom, że Skarżący posiada tytuł prawny do korzystania ze spornej nieruchomości. W dalszej kolejności Skarżący przypomniał treść art. 28 k.p.a., art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 2 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Powołując się na orzecznictwo Skarżący przypomniał, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji, w tego typu postępowaniach zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a. Interes prawny, o którym mowa w tym przepisie, wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się do sytuacji danego podmiotu. Interes ten pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego, choć w orzecznictwie przyjmuje się również, że interes prawny nie musi wynikać wyłącznie z normy prawa materialnego. Przyjmuje się również, że nie ulega wątpliwości, iż określenie przez ustawodawcę, kto może być adresatem nałożonego decyzją administracyjną obowiązku nie wyłącza ogólnych zasad ustalenia kręgu stron postępowania w oparciu o kryterium interesu prawnego, a więc nie wyklucza stosowania art. 28 k.p.a. Pogląd taki jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że Skarżący - nawet jeśli nie może być adresatem wydanej na podstawie art. 35a u.p.z.p. decyzji - ma oczywisty i niewątpliwy interes prawny w toczącym się postępowaniu i wobec tego posiada przymiot strony. Wobec tego, stanowisko wyrażone przez Kolegium nakazujące organowi I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy umorzenie postępowania wobec Skarżącego z uwagi na brak statusu strony jest błędne i nie może się ostać. Ponadto wobec brzmienia art. 138 § 2 k.p.a. - formułując zalecenie umorzenia postępowania wobec Skarżącego - organ II instancji przekroczył swoje uprawnienia określone w tym przepisie. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jego oddalenie jako bezzasadnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2024 poz. 572 ze zm.) - dalej jako k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przy czym, zgodnie z treścią art. 64e p.p.s.a. - rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na sprawdzeniu, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. A zatem sąd w takim przypadku jedynie ustala, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 9 września 2020 r. sygn. I GSK 1170/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto zgodnie z art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne. Organ odwoławczy co do zasady, a wynika to z treści art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Odstępstwem od tej zasady jest, wynikające z 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej podejmowanej na podstawie wskazanego przepisu opiera się na dwóch kumulatywnych przesłankach, a mianowicie: wydaniu decyzji przez organ I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksowych lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, oraz uznaniu przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec tego samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zakończenie postępowania odwoławczego wydaniem tego typu decyzji wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Chodzi więc o sytuację, w której zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć istotny wpływ na treść decyzji. Odnosząc powyższe rozważania do oceny rozpoznawanego sprzeciwu Sąd stwierdza, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wydając zaskarżoną decyzję naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zakwestionował w istocie jedynie naruszenie art. 35a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 – dalej jako u.p.z.p.), które miało polegać na wadliwym określeniu stron postępowania administracyjnego, w tym także adresata zaskarżonej decyzji. Przywołany przepis jest przepisem prawa materialnego, którego naruszenie nie umożliwia wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie uzasadnił też, aby decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu kompetencje organu odwoławczego obejmują korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego. Kompetencje organu odwoławczego kreują bowiem obowiązek merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. To natomiast implikuje obowiązek właściwego (prawidłowego) zastosowania przepisów prawa materialnego (por. Kaszubowski Krzysztof, Decyzja reformatoryjna organu odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym – publ. LEX). Jeżeli Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w wyniku rozpoznania sprawy w toku postępowania odwoławczego dostrzegło wadliwość zaskarżonej decyzji polegającą na błędnym w świetle art. 35a u.p.z.p. określeniu adresata tej decyzji, winno uchylając tą decyzję orzec co do istoty sprawy wskazując prawidłowo podmiot, którego dotyczy zakaz określony w tym przepisie. Natomiast uznanie, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w sprawie obliguje organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. do stwierdzenia w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania. Takie postanowienie podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Mając to wszystko na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, bowiem wydano ją z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a.