II SA/Gd 417/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. T.-S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi I. P. i K. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za legalizację obiektu postanawia: przyznać adwokatowi K. T.-S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł 80/100), zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i postępowanie kasacyjne.

Postanowieniem z 25 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy zwolnił skarżących z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowił dla skarżących pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w Gdańsku wyznaczyła adwokata K. T. (aktualnie T.-S.). W dniu 6 września 2017 r. wspomniany pełnomocnik podtrzymała skargę strony i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji popierając swoje stanowisko stosowną argumentacją. Wniosła także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wyrokiem z dnia 11 października 2017 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Następnie adwokat K. T.-S. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania. W jej treści ponowiła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one pokryte w całości ani w części. Wyrokiem z 22 listopada 2018 r. (sygn. akt II OSK 261/18) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w związku ze zrzeczeniem się pełnomocnika przeprowadzenia rozprawy. W dniu 1 lipca 2019 r. do Sadu wpłynął wniosek o przyznanie wynagrodzenia wraz z należnym podatkiem od towarów i usług za udzieloną pomoc prawną. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18). Zgodnie z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego rozporządzenia. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 442,80 zł, na co składa się - opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, w kwocie 240 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu wykonawczego; - opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia, wynoszącej 120 zł, to jest odpowiadającej 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Sumę powyższych opłat, wynoszącą 360 zł podwyższono o podatek od towarów i usług, wg stawki 23 %, w kwocie 82,80 zł, czyniąc zadość dyspozycji § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Niniejsze rozstrzygnięcie wydano nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.