II SA/Gd 410/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2023 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 marca 2023 roku, nr SKO Gd/5129/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej H. N. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

H. N. (dalej: strona, skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 20 marca 2023 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2022 r. strona wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – mężem, M. N., urodzonym 5 sierpnia 1965 r. i legitymującym się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. o uznaniu go za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności, która wyma stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od marca 2022 r., czyli od 56 roku życia chorego. Decyzją z dnia 5 września 2022 r. nr GOPS/00950/SP/09/2021/2022 Wójt Gminy W. (dalej: organ I instancji) odmówił skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną mężem, M. N. Jako podstawę prawną wydania decyzji odmownej wskazano art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm., dalej jako "ustawa"). Organ wyjaśnił najpierw, że 23 sierpnia 2022 r. wpłynął wniosek H. N. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. Skarżąca już wcześniej złożyła taki wniosek, datowany na 28 lipca 2022 r., w związku z czym organ wszczął postępowanie, jednak skarżąca - pomimo wezwania do uzupełnienia braków, nie uzupełniła ich, w związku z czym wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia. Prowadząc postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 23 sierpnia 2022 r. organ wskazał, że z wywiadu środowiskowego z 4 sierpnia 2022 r., przeprowadzonego w ramach postępowania wszczętego na wniosek skarżącej z dnia 28 lipca 2022 r., wynika, że skarżąca mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo z mężem, który we wrześniu 2021 r. zachorował na raka płuc, ma zdiagnozowany IV stopień choroby i pozostaje pod opieką hospicjum domowego. M. N. leczony jest paliatywnie tlenoterapią domową oraz farmakologicznie, w tym 2-3 razy dziennie otrzymuje dawkę morfiny. Chory czas spędza w pozycji leżącej lub siedzącej, porusza się na niewielkich odcinkach przy pomocy innej osoby lub kul ortopedycznych. Z powodu niewydolności oddechowej występują u niego duszności i spadek saturacji. Jest praktycznie całodobowo podłączony do koncentratora tlenu stacjonarnego lub przenośnego. H. N. sprawuje stałą opiekę nad mężem, kontroluje stopień nasilenia bólu i duszności, dokonuje pomiaru ciśnienia i saturacji. Ustala odpowiednią moc koncentratora, w razie konieczności podaje dodatkową dawkę morfiny, podaje pozostałe leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi i wykonuje zastrzyki przeciwzakrzepowe. Towarzyszy mężowi podczas wizyt lekarskich, pomaga mu przy porannej i wieczornej toalecie i zmianie odzieży. Asekuruje męża także podczas wykonywania czynności fizjologicznych, ponieważ zdarzyło się, że chory stracił przytomność w toalecie. W wywiadzie środowiskowym wskazano również, że skarżąca z powodu konieczności zapewnienia stałej opieki mężowi nie ma możliwości podjęcia aktywności zawodowej. Ostatnie jej zatrudnienie stanowiła praca w DPS w O., którą zakończyła 31 sierpnia 2018 r., po czym do grudnia 2021 r. sprawowała opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym teściem (guz z zespołem otępieniowym i chorobami układu krążenia), któremu jego 87-letnia żona nie mogła zapewnić odpowiedniej opieki z uwagi na własne problemy zdrowotne (cukrzycę, choroby układu krążenia, osteoporozę, problemy z poruszaniem się). W czasie sprawowania opieki nad teściem, zachorował także mąż skarżącej. Skarżąca wraz z mężem mają czworo dzieci, które wspierają rodziców finansowo i utrzymują z nimi stały kontakt, lecz nie są w stanie zapewnić opieki ojcu. Organ wskazał, że skarżąca do wniosku dołączyła dokumenty potwierdzające jej karierę zawodową, która przebiegała w następujący sposób: w okresie od 13 lipca 2005 r. do 8 sierpnia 2005 r. zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie pracy jako bezrobotna (zaświadczanie z PUP w aktach sprawy); w okresie od 4 października 2018 r. do 8 listopada 2018 r. zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie pracy jako bezrobotna; w okresie od 10 czerwca 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. pracowała w D. jako opiekunka (kserokopia świadectwa pracy w aktach sprawy). Z dokumentów przedstawionych przez stronę wynika więc, że H. N. nie była aktywna zawodowo, a przedłożone świadectwo pracy obejmuje zaledwie około 2,5 miesiąca, co zdaniem organu uniemożliwia powiązanie rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowanie go z koniecznością zapewnienia opieki nad niepełnosprawnym mężem, M. N. Skarżąca nie spełnia w konsekwencji podstawowej przesłanki umożliwiającej organowi przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem organu skarżąca nie spełnia również przesłanek uprawniających do wnioskowanego świadczenia, ponieważ niepełnosprawność osoby wymagającej opieki istnieje od 56-go roku życia, a tym samym nie powstała przed ukończeniem 18 lub 25 roku życia, o którym mowa w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku - decyzją z dnia 20 marca 2023 r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa materialnego regulujące zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie wskazał, że mając świadomość, iż organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa przychylił się do stanowiska sądów administracyjnych, które coraz częściej wskazują na konieczność stosowania art. 17 ust. 1b ustawy z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Kolegium zgodziło się jednak z organem pierwszej instancji, że nie ma związku przyczynowego pomiędzy koniecznością sprawowania przez skarżącą opieki nad mężem a rezygnacją z zatrudnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Całość zatrudnienia wnioskującej to okres niespełna trzech miesięcy od 10 czerwca do 31 sierpnia 2019 r. zakończony rozwiązaniem umowy o pracę z upływem czasu, na który umowa została zawarta. Nie kwestionując zakresu opieki, jakiej wymaga mąż skarżącej, Kolegium wskazało, że jest on osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym dopiero od 24 marca 2022 r. Tymczasem jedyne zatrudnienie, w jakim pozostawała skarżąca, trwało zaledwie dwa i pół miesiąca i zakończyło się z upływem okresu, na jaki została zawarta umowa o pracę, na prawie trzy lata przed ustaleniem znacznego stopnia niepełnosprawności jej męża. W tej sytuacji Kolegium uznało, że dokonana przez organ I instancji ocena związku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, jest prawidłowa i dlatego - pomimo że powodem odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego było również niespełnienie warunków wynikających z art. 17 ust. 1b ustawy - uznało, że decyzja w pozostałym zakresie jest zasadna i utrzymało ją w mocy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 marca 2023 r. H. N. podniosła zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia albo niepodejmowania zatrudnienia przez wnioskodawcę. Z uwagi na powyższe, wniesiono o wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Nie sposób przyjąć, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez skarżącą nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) – zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej powyższe kryteria Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Oceny tej Sąd dokonał niezależnie od bardzo ogólnikowych zarzutów skargi, kontrolując prawidłowość przeprowadzonego w tej sprawie postępowania w jego całokształcie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 615), zwanej dalej "u.ś.r." lub "ustawą", świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z powołanych wyżej unormowań wynika, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18). Omawiane świadczenie, co należy podkreślić, nie jest jednak przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia, powodowanych koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zatem sprawować faktyczną i konieczną opiekę nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze, który uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Z okoliczności sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie wykonuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) wyłącznie z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza aby opiekun miał możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Tym samym analiza istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki a rezygnacją (niepodejmowaniem zatrudnienia) wymaga oceny i zbadania kilku obszarów. Po pierwsze istotny jest stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, w tym szczególności ocena zakresu czynności, które jest w stanie wykonać samodzielnie a w jakim wymaga stałej i długotrwałej opieki. Przy czym ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza w żadnej mierze kwestionowania stanu jej zdrowia. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a stopniem faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2859/20 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 275/21). Najistotniejszym elementem podlegającym ocenie na gruncie wskazanych przepisów jest zakres czynności faktycznie realizowanych przez opiekuna w relacji do możliwości wykonywania pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy. Dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo - skutkowego w każdym przypadku konieczne jest ustalenie czy rodzaj bądź ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. W okolicznościach badanej sprawy Wójt Gminy W., w pisemnych motywach uzasadnienia decyzji doszedł do kategorycznych, jasnych i prawidłowych w ocenie Sądu wniosków, że pogodzenie pracy zawodowej przez skarżącą oraz opieki nad ciężko chorym mężem w rzeczywistości było niemożliwe. Znajdujący się w aktach sprawy szczegółowy opis czynności wykonywanych podczas opieki, w rozbiciu na poszczególne godziny, pozwala uznać, że wnioskodawczyni rzetelnie oraz całodobowo opiekowała się schorowanym mężem. Z uwagi na schorzenie i niepełnosprawność w stopniu znacznym M. N. nie był w stanie samodzielnie funkcjonować w środowisku domowym. Co istotne, Kolegium podzieliło powyższe ustalenia, doszło jednak do przekonania, że w sprawie nie zachodził związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a sprawowaniem przez nią opieki nad mężem ze względu na dotychczasową bierność zawodową skarżącej. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu odwoławczego jest błędne. W wyroku z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt I OSK 786/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie wskazuje się, iż przesłanką świadczenia pielęgnacyjnego jest niepozostawanie w zatrudnieniu osoby zdolnej do pracy, bez względu na okoliczności tego stanu rzeczy. Z tego też powodu organ pomocowy nie ma prawa ustalać przyczyn braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki. Opieka ta musi stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a więc powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. W niniejszej zaś sprawie bezspornie zakres sprawowanej przez skarżącą opieki powodował faktyczny brak możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy w jakimkolwiek zakresie. Jednocześnie z akt nie wynika, aby w czasie złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zachodziły inne - niż sprawowana opieka - obiektywne przeszkody do podjęcia przez nią zatrudnienia. Nie ma zatem istotnego znaczenia, że skarżąca pozostawała w zatrudnieniu przed trzema laty, licząc od daty ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności jej męża, i to zaledwie przez dwa i pół miesiąca. Istotne znaczenie miało bowiem w tej sprawie jedynie ustalenie czy aktualnie, tj. według stanu z dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia - skarżąca nie podejmowała zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem, a ten fakt – w ocenie Sądu – nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie sądowym trafnie wskazuje się, że osoba bierna zawodowo w poprzednich latach (tj. przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego), może wykazać, że aktualnie jest gotowa do zatrudnienia, jednak nie podejmuje go właśnie z uwagi na opiekę nad bliską osobą niepełnosprawną (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 87/22, wyrok WSA w Krakowie z 18 stycznia 2023 r., sygn. III SA/Kr 1194/22). Należy zaznaczyć, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla żadnych ram czasowych co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 czerwca 2020 r., II SA/Łd 218/20). Jest to świadczenie przyznawane na wniosek, od wnioskodawcy zależy więc, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia o nie wystąpi. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2019 r., II SA/Po 827/19). Nie ma zatem podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce ona wystąpić z wnioskiem o przyznanie świadczenia. Nie można również podważać prawa do uzyskania świadczenia w sytuacji, gdy strona wnioskująca wcześniej nie podejmowała aktywności zawodowej z innych przyczyn niż opieka, jednak u podstaw rezygnacji z zatrudnienia bądź jego niepodejmowania (przy obiektywnej zdolności do podjęcia zatrudnienia) na dzień składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest konieczność opieki nad osobą niepełnosprawną. W toku kontrolowanego postępowania nie wykazano, aby M. N. - w sposób niezaprzeczalny wymagającemu opieki i pomocy we wszystkich sferach życia, pomoc świadczył ktoś inny niż skarżąca. Bezsporne ustalenia faktyczne wskazują, że skarżąca zakresem i charakterem swoich działań całodobowo zaspokajała wszelkie potrzeby męża, pozostając do dyspozycji podopiecznego, udzielając mu pomocy i wykazując ciągłą gotowość jej niesienia, co w konsekwencji musiało powodować jej bierność zawodową. Zakres podejmowanych przez skarżącą obowiązków i konieczny na to czas - zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego – był wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy). Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ odwoławczy dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r., wydając decyzję naruszającą w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu odwoławczego polega na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a opieką sprawowaną przez skarżącą. Sąd w pełni aprobuje stanowisko organu II instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie braku zastosowania w tej sprawie przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., na którą powołał się organ I instancji, uzależniającej możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od daty powstania niepełnosprawności u osoby nad którą opieka jest sprawowana, znajduje ono bowiem oparcie w treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 38/13 oraz w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964), zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 480 zł, na którą to składa się wynagrodzenie pełnomocnika. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożyła skarżąca. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).