II SA/Gd 409/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. L. i R. L. na decyzję Wojewody z dnia 25 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

L. L. i R. L. we wniesionej do Sądu skardze na decyzję Wojewody z dnia 25 maja 2018 r., nr [...], złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr [...], mocą której: 1. stwierdzono niezbędność wejścia przez C. W. na teren nieruchomości gruntowej położonej w C., oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność C. W. w celu wykonania prac remontowych (otynkowanie ściany) wynikających ze zgłoszenia z dnia 21 marca 2018 r., dotyczących budynku zlokalizowanego na granicy działek nr [...] i [...] w miejscowości C.; 2. zezwolono C. W. na wejście na nieruchomość R. i L. L. opisaną w pkt 1 i zajęcie pasa terenu gruntu o szerokości 2 m i długości 20 m od północnej strony działki oraz skorzystanie z bramy wjazdowej w celu dokończenia prac budowlanych, związanych z pracami remontowymi części budynku położonego bezpośrednio na granicy z działką nr [...]; 3. wskazano, że inwestor jest zobowiązany korzystać z zajętej nieruchomości wyłącznie w części określonej w pkt 2; 4. wskazano, że po zakończeniu robót inwestor jest zobowiązany przywrócić nieruchomość R. i L. L. do stanu poprzedniego; 5. wskazano, że inwestor zobowiązany jest powiadomić pisemnie R. i L. L. o terminie wejścia na teren ich nieruchomości nie wcześniej, niż niniejsza decyzja stanie się ostateczna, nie później jednak niż do dnia 30 czerwca 2018 r.; 5. wskazano, że zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydaje się na okres 14 dnia. Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 10 września 2018 r. podtrzymał złożony przez skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki, ponieważ w pasie terenu gruntu o szerokości 2 m i długości 20 m podlegającego zajęciu znajdują się wieloletnie drzewa oraz krzewy i nie możliwe jest przeniesienie ich w inne miejsce a wykonanie decyzji może spowodować ich uszkodzenie. Ponadto, jak wskazał, w wyznaczonym pasie mieści się również skład drewna oraz materiałów budowlanych a przeniesienie ich wiąże się z dużym nakładem pracy oraz kosztami . Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży zaś na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885). W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali zaś aby wykonanie zaskarżonej decyzji miało wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie uprawdopodobnili bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje uszkodzenie drzew i krzewów występujących w pasie działki, którego dotyczy kwestionowana decyzja. Skarżący nie uprawdopodobnili również, że na tej części działki znajduje się skład drewna oraz materiałów budowlanych a wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się będzie z koniecznością jego przeniesienia a także poczynienia nakładów z tym związanych. Sąd uwzględnił przy tym, że zaskarżona decyzja zezwala C. W. na korzystanie z nieruchomości skarżących wyłącznie o szerokości 2 m i długości 20 m oraz na skorzystanie z bramy wjazdowej w celu dokończenia prac budowlanych. Sąd uwzględnił także, że w zaskarżonej decyzji orzeczono, że po zakończeniu robót inwestor zobowiązany jest przywrócić nieruchomość skarżących do stanu poprzedniego a ponadto, zobowiązany jest powiadomić skarżących o terminie wejścia na teren ich nieruchomości. W tej sytuacji, możliwość wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie może zostać oceniona jako prawdopodobna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.