II SA/Gd 4/26

Dnia 19 sierpnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A.A. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 października 2025 r., nr WOP.7721.22.2025.MH w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z dnia 9 stycznia 2025 r., nr PINB-7141/96a/2023/PO; 2. uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z dnia 19 marca 2024 r., nr PINB-7141/96a/2023/PO; 3. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku na rzecz A.A. kwotę 1.460 (jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarga pani A.A. (Skarżąca) na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (WINB) z 31 października 2025 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Zawiadomieniem z 2 października 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pucku (PINB) poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie zabudowy zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w K., gmina K. oraz o planowanym przeprowadzeniu oględzin. Zgodnie z informacją pozyskaną z ewidencji gruntów, organ pierwszej instancji zawiadomienie przesłał na adres: [...], C. Pismo, po podwójnym awizowaniu, zostało zwrócone do nadawcy. Organ pierwszej instancji uznał przesyłką za skutecznie doręczoną, w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". Kolejne zawiadomienie – tym razem o planowanych oględzinach nieruchomości (pismo z 3 listopada 2023 r.) skierowane zostało do Skarżącej na adres: ul. [...], K1., zgodnie z informacją uzyskaną z rejestru PESEL. Pismo, po podwójnym awizowaniu, zostało zwrócone do nadawcy. PINB uznał przesyłkę za skutecznie doręczoną, w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 13 grudnia 2023 r. PINB dokonał oględzin nieruchomości (bez udziału Skarżącej) i stwierdził, że Skarżąca posadowiła na terenie działki nr [...], trzy obiekty budowlane, w tym wiatę o konstrukcji drewnianej, parterową, posadowioną na kotwach stalowych "zakotwionych" w gruncie rodzimym o wymiarach 2,00 m x 0,80 m. Wiata została posadowiona bez wymaganego zgłoszenia, po 7 lipca 2020 r. (data nabycia przedmiotowej działki). Pismem z 4 stycznia 2024 r. PINB wezwał Skarżącą do złożenia oświadczenia -ustosunkowania się do załączonego protokołu oględzin z 13 grudnia 2023 r. i wskazania, kto jest inwestorem obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie działki nr [...] i kiedy je posadowiono. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że w przypadku braku wyjaśnienia powyższych kwestii, przyjmie jako inwestora właścicielkę nieruchomości (Skarżącą), a jako termin posadowienia zostanie przyjęta data nabycia nieruchomości ustalona w oparciu o dane zawarte w serwisie: http://geodane.puck.pl/IntraEwid, czyli po 7 lipca 2020 r. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została wysłana na adres: K1., ul. [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki nie została ona odebrana, w związku z czym PINB uznał ją za skutecznie doręczoną, w trybie art. 44 k.p.a. Postanowieniem z 19 marca 2024 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy budowie wiaty o konstrukcji drewnianej posadowionej na kotwach stalowych zagłębionych w gruncie rodzimym o wymiarach 2,00 m x 0,80 m pobudowanej bez wymaganego zgłoszenia na terenie działki nr [...] położonej w K., gmina K. oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację wiaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego (wraz z informacją o sposobie naliczania opłaty legalizacyjnej). Postanowienie przesłano pod adres: ul. [...], K1.. Przesyłka, po podwójnym awizowaniu, została zwrócona do nadawcy, w związku z czym PINB uznał ją za skutecznie doręczoną, w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 24 kwietnia 2024 r, Skarżąca poinformowała PINB, że jest właścicielką działki nr [...] i prosi o zmianę adresu wysyłania korespondencji z: K1., ul. [...] na: C., [...]. Zawiadomieniem z 11 września 2024 r. PINB poinformował o upływie terminu do złożenia wniosku o legalizację oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zgodnie z art. 10 k.p.a., a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone Skarżącej 18 września 2024 r., na adres: C., [...]. Następnie Skarżąca, 1 października 2024 r. wniosła o zmianę adresu do doręczeń na adres ul. [...], K1.. Decyzją z 9 stycznia 2025 r. PINB nakazał Skarżącej rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej posadowionej na kotwach stalowych zagłębionych w gruncie rodzimym o wymiarach 2,00 m x 0,80 m, pobudowanej bez wymaganego zgłoszenia na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina K.. W wyniku wniesionego odwołania, WINB decyzją z 31 października 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, odnośnie doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, że zarówno zawiadomienie o oględzinach jak i postanowienie o wstrzymaniu robót z 19 marca 2024 r. zostały wysłane na adres ustalony w oparciu o dane jednostkowe z rejestru mieszkańców oraz rejestru PESEL, bez żadnych zastrzeżeń w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania przyjmuje do korespondencji taki adres, jaki figuruje w oficjalnych rejestrach. Natomiast nadesłana przez Skarżącą pismem z 24 kwietnia 2024 r. informacja wysłana została po uznaniu za doręczone, w trybie art. 44 § administracyjnego k.p.a., postanowienia o wstrzymaniu robót i informującego o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Dlatego, w ocenie PWINB, oświadczenie z 24 kwietnia 2024 r. należało traktować jako wskazanie aktualnego adresu do korespondencji, natomiast nie dawało ono podstaw do zakwestionowania przyjętego w postanowieniu z 19 marca 2024 r. przez organ pierwszej instancji jako prawidłowego adresu pozyskanego z bazy danych PESEL. W skardze na decyzję organu odwoławczego Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 44 § 4 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że pisma adresowane do Skarżącej m.in. postanowienie z 19 marca 2024 r., w którym była zawarta informacja o możliwości złożenia wniosku o legalizację budynku w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, zostały skutecznie doręczone pomimo tego, że nie zostały one doręczone pod faktyczny adres miejsca zamieszkania Skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 42 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i doręczanie pism Skarżącej na jej adres zameldowania, a nie pod faktyczny adres miejsca zamieszkania, względnie adresu do doręczeń Skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2026 r., poz. 524 ze zm.), zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Należy wskazać, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). W postanowieniu organ informuje stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1 Prawa budowlanego). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego). Taki sam skutek ma wycofanie wniosku, co może nastąpić praktycznie na całym etapie procedury legalizacyjnej (art. 49e pkt 2 w zw. z art. 48a ust. 2 Prawa budowlanego). Jeżeli jednak inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną. W rozpoznawanej sprawie PINB postanowieniem z 19 marca 2024 r. wstrzymał roboty budowlane przy budowie wiaty o konstrukcji drewnianej posadowionej na kotwach stalowych zagłębionych w gruncie rodzimym o wymiarach 2,00 m x 0,80 m, pobudowanej bez wymaganego zgłoszenia na terenie działki nr [...], położonej K., gmina K. oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację i o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Ponieważ Skarżąca nie złożyła wniosku o legalizację organ ten wydał w dniu 9 stycznia 2025 r. decyzję orzekającą rozbiórkę, a organ odwoławczy rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie błędnie uznano, że postanowienie z 19 marca 2024 r. o wstrzymaniu robót budowlanych skutecznie doręczono Skarżącej w trybie tzw. fikcji doręczenia na adres zameldowania. Zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (§ 1). Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a.). Z art. 44 k.p.a. wynika natomiast, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że doręczenie w sposób tradycyjny pism osobom fizycznym dokonuje się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Obowiązkiem organu uruchamiającego postępowanie administracyjne jest ustalenie prawidłowego adresu strony, na który dopuszczalne jest doręczenie zgodnie z powyższymi przepisami. Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego w odniesieniu do pism adresowanych do osób fizycznych jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., wynikająca z okoliczności niezawinionych przez organ administracji, zwłaszcza z powodu niepowiadomienia organu administracji o zmianie adresu przez stronę, jej pełnomocnika lub przedstawiciela. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uregulowana w art. 44 k.p.a. instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia, w razie niemożności doręczenia pism w sposób wskazany w art. 42 i art. 43. Funkcją doręczenia zastępczego jest zapewnienie sprawności i szybkości postępowania, przy czym doręczenie zastępcze nie może być traktowane jako zamknięcie drogi administracyjnej, czy też drogi sądowej do ochrony interesów strony. Z uwagi na to, zasady stosowania tej instytucji powinny być ściśle przestrzegane. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (zob.: wyroki NSA: z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12, z 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2105/11, z 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1367/11, z 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2893/14 i z 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1158/14, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, z punktu widzenia doręczania przez organ administracji publicznej pisma stronie kluczowe znaczenie ma miejsce zamieszkania (faktyczne zamieszkiwanie), a nie zameldowania strony (prawne mieszkanie). Zameldowanie bowiem nie dowodzi jeszcze zamieszkiwania w danej miejscowości, a tym samym adres zameldowania nie przesądza jeszcze o miejscu zamieszkania osoby fizycznej. Wnioski takie wypływają z treści art. 42 § 1 k.p.a., który posługuje się pojęciem mieszkania, a nie miejsca zameldowania na pobyt (stały lub czasowy). Jak słusznie zauważono w skardze, k.p.a. nie definiuje pojęcia "mieszkania" i w tej kwestii należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r., poz. 795), w którym ustawodawca posłużył się pojęciem miejsca zamieszkania, które należy potraktować jako synonim użytego w k.p.a. "mieszkania", gdyż zamieszkiwać można wyłącznie w mieszkaniu (lokalu mieszkalnym). Artykuł 25 k.c. przez miejsce zamieszkania osoby fizycznej nakazuje rozumieć miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa elementy: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). O stałości pobytu na określonym terytorium decyduje przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów, chodzi zatem o aktualne centrum życiowej działalności konkretnego człowieka. O zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej, w której koncentrują się jej czynności życiowe, i to bez względu na adres jej zameldowania. Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli. Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, a mianowicie koncentracji aktywności życiowej w określonej miejscowości. W konsekwencji tego należy zauważyć, że może dojść do rozpadu jedności miejsca zameldowania i miejsca zamieszkania. Osoba zameldowana w jednym miejscu może zamieszkiwać w innym miejscu, w którym koncentruje się całość jej istotnych spraw życiowych, nie dokonując obowiązku meldunkowego, tj. wymeldowania się z poprzedniego miejsca pobytu stałego i zameldowania w nowym miejscu pobytu stałego (zob. wyrok NSA z 13 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3004/18). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że zawiadomienie z 2 października 2023 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zabudowy zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w K. zostało wysłane na adres widniejący w ewidencji gruntów, tj. C., [...], będący adresem zamieszkania Skarżącej. Natomiast późniejsza korespondencja, tj. pismo z 3 listopada 2023 r. informujące o terminie oględzin, wezwanie z 4 stycznia 2024 r. do ustosunkowania się do protokołu oględzin i postanowienie z 19 marca 2024 r. o wstrzymaniu robót budowlanych oraz informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację, zostały wysłane na adres: K1., ul. [...]. Adres ten PINB pozyskał z rejestru mieszkańców i rejestru PESEL. Ze znajdującego się w aktach sprawy organu pierwszej instancji dokumentu ("Udostępnienie danych jednostkowych z PESEL") wynika, że jest to adres zameldowania na pobyt stały Skarżącej. Z akt sprawy wynika również, że w piśmie z 26 września 2024 r. Skarżąca zgłosiła PINB zastrzeżenia do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wskazując m.in., że nie miała wiedzy o prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu (dowiedziała się o nim z zawiadomienia z 11 września 2024 r. o upływie terminu na złożenie wniosku o legalizację), zaś korespondencja była kierowana na niewłaściwy adres. Z uwagi na to, że do tych zastrzeżeń PINB nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji z 9 stycznia 2025 r. o rozbiórce, Skarżąca powtórzyła je w odwołaniu od tej decyzji. Z kolei WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że w toku postępowania organ nadzoru budowlanego przyjmuje do korespondencji taki adres, jaki figuruje w oficjalnych rejestrach, zaś podanie przez Skarżącą innego adresu do korespondencji nastąpiło dopiero po uznaniu za doręczone (w trybie art. 44 § 4 k.p.a.) postanowienia o wstrzymaniu robót i informującego o możliwości złożenia wniosku o legalizację pod adresem: K1., ul. [...] (adres zameldowania). Tymczasem Skarżąca wskazywała, że adres: K1., ul. [...] jest jej adresem zameldowania, pod którym nie mieszka, gdyż od 2020 r. mieszka przy [...] w C. Tym samym, adresem zamieszkania Skarżącej jest C., [...]. Należy zauważyć, że właśnie na ten adres PINB wysłał pierwsze pismo w sprawie, jakim było zawiadomienie o wszczęciu postępowania, po czym - z nieznanych powodów - zmienił adres wysyłki korespondencji na pozyskany z rejestru PESEL adres zameldowania Skarżącej. W tej sprawie Skarżąca od momentu, w którym powzięła informację o toczącym się postępowaniu, konsekwentnie zaprzeczała, że mieszkała pod adresem, na jaki organ pierwszej instancji pierwotnie kierował do niej pisma, w szczególności postanowienie z 19 marca 2024 r. W związku z powyższym Sąd nie podziela stanowiska PWINB, że postanowienie PINB z 19 marca 2024 r. o wstrzymaniu robót budowlanych i informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację zostało doręczone Skarżącej skutecznie, w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Postanowienie to zostało bowiem doręczone na niewłaściwy adres (adres zameldowania Skarżącej, pod którym od 2020 r. nie mieszka). Z tego powodu Skarżąca nie mogła skorzystać z uprawnienia do złożenia wniosku o legalizację obiektu będącego przedmiotem postępowania, ewentualnie z prawa wniesienia zażalenia. Opisane wyżej naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro organy zignorowały zasadne zastrzeżenia Skarżącej w zakresie doręczania jej korespondencji, w tym postanowienia informującego o procedurze legalizacyjnej, to wydanie w tej sytuacji decyzji o rozbiórce należy uznać za co najmniej przedwczesne. Umożliwienie skorzystania z procedury legalizacyjnej musi w opisanym postępowaniu poprzedzać ewentualny nakaz rozbiórki. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie PINB z 19 marca 2024 r. wstrzymujące roboty budowlane przy budowie obiektów budowlanych na działce nr [...] w K. i informujące o możliwości złożenia wniosku o ich legalizację. Wyjaśnić należy, że przesłanką zastosowania unormowania zawartego w art. 135 P.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Lexis Nexis, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 336-337). Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą wykładni art. 42-44 k.p.a. dokonaną na tle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118), zasądzając od WINB na rzecz Skarżącej kwotę 1.460 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (500 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (960 zł). Przyznając pełnomocnikowi Skarżącej wynagrodzenie w podwójnej wysokości Sąd uwzględnił zarówno charakter niniejszej sprawy, jak i nakład pracy pełnomocnika, w tym m.in. stawiennictwo na rozprawach.